เข็มทิศจากหัวใจ

เข็มทิศจากหัวใจ

โดย อักษราลัย

แสงแดดยามเช้าทาบทาผนังห้องสมุดเก่าแก่ ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ล่องลอยในลำแสงดูบางเบา หญิงผมสั้นสีขาวละเอียดประคองหนังสือปกหนังที่มุมเริ่มลอก จัดวางมันลงบนชั้นอย่างเบามือ ปลายนิ้วเหี่ยวย่นลูบสันหนังสือ ราวกับกำลังอ่านเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ภายใน

เสียงรองเท้าเดินกระทบพื้นแผ่วเบาดังขึ้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้ม ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ สันหนังสือที่เรียงราย ความเงียบขรึมของห้องทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ เขามองหญิงชราที่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาฉายความเคารพอย่างเห็นได้ชัด

"สวัสดีครับ" เสียงของเขาต่ำ นุ่มนวล

หญิงชราเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัย "สวัสดีค่ะ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเมตตา

"ผม... ภัทรครับ" ชายคนนั้นเอ่ยชื่อ แววตาของหญิงชราฉายความพยายามที่จะค้นหาชื่อนี้ในความทรงจำที่เลือนราง

"ภัทร..." เธอทวนชื่อช้า ๆ "นาน... นานมากจริง ๆ"

"ครับ สามสิบปีได้แล้วมั้งครับ ที่ผมไม่ได้มาที่นี่" ภัทรเสริม

"อ้อ..." ดวงตาของอดีตครูสาวเป็นประกายวูบหนึ่ง "สบายดีนะ ตอนนี้ทำอะไรอยู่หรือคะ?" เธอถาม พับมือวางไว้บนตักอย่างสงบ

"ผมเป็นสถาปนิกครับ" มุมปากของเขากระตุกยิ้มเล็กน้อย

"เก่งจังเลยนะคะ" เธอเอ่ยชม มองชายตรงหน้าด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความชื่นชมอย่างจริงใจ

"นั่น... ก็เพราะครูครับ" คำพูดของเขาแผ่วเบา แต่หนักแน่น

คิ้วเรียวของครูเลิกขึ้นเล็กน้อย

ภัทรเล่าต่อ "ผมเป็นเด็กที่... เอาแต่ใจพอสมควรในตอนนั้น ไม่ค่อยสนใจเรียน ซ้ำยังชอบก่อเรื่อง วันหนึ่ง ผมทำผิดกฎอะไรสักอย่าง ผมจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว จำได้แค่ตอนที่ถูกเรียกไปพบที่ห้องพักครู มือของผมเย็นเยียบ หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกยิ่งกว่าจังหวะของกลอง ผมก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นความกังวลที่จุกอยู่ที่คอ"

"เมื่อเข้าไปในห้อง ครูไม่ได้ตำหนิ หรือแสดงท่าทีโกรธเคืองอย่างที่ผมกลัว ครูเพียงแต่จ้องมองมาที่ผม แววตาคู่นั้น... ไม่ได้ดุดัน แต่เหมือนกำลังมองลึกเข้าไปข้างในตัวผม น้ำเสียงที่เปล่งออกมานุ่มนวล ราวกับสายลมที่พัดเบา ๆ 'ครูรู้ว่าเธอเป็นเด็กดี เพียงแต่บางครั้ง... ก็อาจจะเดินหลงทางไปบ้าง ลองทบทวนดูนะ สิ่งที่ทำ... มันถูกต้องแล้วจริง ๆ หรือเปล่า?'"

ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกำลังมองย้อนกลับไปยังภาพในวันนั้น "สีหน้าท่าทางและคำพูดของครู... เหมือนหยดน้ำเล็ก ๆ ที่ซึมลึกเข้าไปในดินแห้งแล้ง มันไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนแปลงในทันที แต่ค่อย ๆ ก่อตัว เติบโตอย่างเงียบ ๆ ในใจ ผมเริ่มคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำ เริ่มสังเกตการกระทำของคนรอบข้าง เริ่มตระหนักถึงผลลัพธ์จากการกระทำของตัวเอง"

"หลังจากวันนั้นครูไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย ไม่เคยแม้แต่จะมองมาที่ผมด้วยสายตาตำหนิ ไม่เคยนำเรื่องนั้นมาพูดถึงในชั้นเรียน หรือแม้แต่ในการพูดคุยส่วนตัว การกระทำที่เงียบเชียบและความเมตตาที่ครูมอบให้ผมในวันนั้น มันดังยิ่งกว่าคำสอนใด ๆ มันทำให้ผมรู้ว่า แม้แต่คนที่เคยทำผิดพลาด ก็ยังมีโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ได้ ถ้ามีใครสักคน... เชื่อมั่นในตัวเขา"

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของภัทร เมื่อเขามองกลับมาที่ครูชรา "ผมอาจจะไม่ใช่นักเรียนที่สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียน แต่ผมอยากจะขอบคุณครู จากส่วนลึกของหัวใจ สำหรับความเมตตาและความเข้าใจที่คุณครูมอบให้ในวันนั้น มันเป็นเหมือน... เข็มทิศ ที่นำทางให้ผมเติบโตมาเป็นผมในวันนี้"

ครูชราฟังอย่างตั้งใจ มือที่วางซ้อนทับกันบนตักขยับเล็กน้อย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงบ "ครูจำเรื่องราวในวันนั้นไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ความทรงจำของครูมัน... เลือนลางไปตามกาลเวลา แต่การได้ยินว่า สิ่งที่ครูเคยทำลงไป โดยที่อาจจะไม่ได้ตระหนักถึงผลกระทบในตอนนั้น กลับมีความหมายต่อลูกศิษย์มากขนาดนี้... มันทำให้ครูรู้สึกว่า การเป็นครู... มันคุ้มค่ามากเหลือเกิน" 

เธอเอื้อมมือมาสัมผัสมือของภัทร สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยน "บางครั้ง... สิ่งที่เรามองว่าเล็กน้อย อาจเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของใครบางคนก็ได้นะคะ"

ภัทรมองมือที่สัมผัสเขา ความรู้สึกเคารพและซาบซึ้งเอ่อล้นอยู่ในอก แววตาที่เมตตา รอยยิ้มที่อบอุ่น และการกระทำที่เงียบเชียบข

องครูตรงหน้ายังคงไม่ต่างจากวันนั้น ...🎉