ยุ่งจนไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม

 

คำว่า ‘ปฏิบัติธรรม’

ถ้าจำไว้ว่าคือการเดินจงกรมนั่งสมาธิ

ตอนหยุดงานหลายๆวันเพื่อปลีกวิเวก

ความจำนี้จะมีผลให้

ได้ ‘ปฏิบัติธรรม’ เพียงไม่กี่ครั้งในชีวิต

หรือแม้คนเคยปฏิบัติธรรมบ่อยๆ

นานปีต่อมาพอมีคนถามว่า

"ยังปฏิบัติธรรมอยู่หรือเปล่า?"

ก็อาจได้คำตอบว่า

"ไม่ได้ปฏิบัติธรรมแล้ว

เพราะยุ่งจนไม่มีเวลา!"

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

แท้ที่จริงแล้ว

เวลาที่ดีที่สุดที่ควรเจริญสติ

คือเวลาที่รู้สึกว่ายุ่งจน

ไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม

 

ถ้าจำเสียใหม่

เป็นคำที่เข้าถึงง่าย

ทำได้จริงทุกที่ทุกเวลา

คือ ‘เจริญสติ’

ชีวิตนี้ก็มีสิทธิ์ทำบุญขั้นสูงสุด

ได้บ่อยครั้งขึ้น

บางคนอาจจะวันละสามมื้อ

บางคนอาจจะวันละ ๒๔ ครั้ง

บางคนอาจจะชั่วโมงละ ๖๐ หน!

 

 

เดิมทีพระพุทธเจ้าท่านตรัสคำว่า

‘เจริญสติปัฏฐาน ๔’

แต่เราเรียกสั้นๆเป็นภาษาพูดกันว่า ‘เจริญสติ’

ซึ่งหมายถึงการทำบุญขั้นสูงสุด

ทำพุทธิปัญญาให้เกิดขึ้นเห็นตามจริงว่า

กายนี้ ใจนี้ ไม่เที่ยง ไม่ใช่ตัวตน

เมื่อละความเห็นผิดในกายใจได้

ก็ไม่ต้องเป็นทุกข์เพราะกายใจได้

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

เมื่อจำไว้ว่า

แก่นการปฏิบัติธรรม

คือการเจริญสติ

และการเจริญสติ

คือการรู้ว่าลมหายใจในวินาทีนี้

พาไปเห็นความปั่นป่วนฟุ้งซ่านระดับไหน

คุณจะได้ประโยชน์จากความจำนี้ชั่วชีวิต

เช่น พอคิดว่า ‘ยุ่งจนไม่มีเวลา’ ขึ้นมาเมื่อใด

คุณจะค่อยๆสั่งสมความเคยชิน

กับการฉุกใจถามตัวเองขึ้นมาว่า

นี่เรายุ่งขนาดไหนกัน?

พักหายใจหายคอสักครั้งสองครั้งได้ไหม?

แล้วลมนี้มันพาไปรู้ได้ไหมว่าฟุ้งหนักประมาณใด?

ลมหายใจต่อมามันคลายลงหรือก่อพายุหนักขึ้น?

 

เห็นได้ไหมว่า

ฟุ้งน้อยลง เป็นสุข

ฟุ้งมากขึ้น เป็นทุกข์?

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

แค่เห็นตามจริงเท่าที่มันมีให้เห็นได้แค่นี้

ก็นับว่าสติเจริญขึ้นแล้ว

จิตรู้เห็นความไม่เที่ยงจริงๆแล้ว

และเมื่อจิตเห็นสิ่งใดไม่เที่ยงบ่อยๆ

สิ่งนั้นย่อมปรากฏต่อจิตว่าไม่ใช่ตัวตน

เป็นเพียงเมฆหมอกหรือพยับแดด

ที่แปรไปในเวลาอันสั้น

คุณจะรู้สึกถึงความคลายเนื้อคลายตัว

ใจสบายหายห่วงกับอะไรๆที่ไม่ใช่คุณ

รู้ชัดขึ้นเรื่อยๆว่าไม่มีตัวคุณในกายใจนี้

 

 

ชีวิตที่เหลือ คือความรู้สึกว่า

กายใจนี้คือหุ่นโชว์ความจริง

ความจริงที่สุดคือ อะไรๆไม่เที่ยง

เมื่อเห็นอะไรๆไม่เที่ยง ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นตัวตน

เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ตัวตนก็ไม่ยึด

เมื่อไม่ยึดก็ไม่ทุกข์

เมื่อไม่ทุกข์ตอนนี้

ก็ไม่ต้องกลับมาทุกข์ตอนหน้าอีก

นั่นแหละ! ความสำเร็จในการเจริญสติ

นั่นแหละ! จุดหมายปลายทางของการปฏิบัติธรรม