มีเพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง เรื่องวุ่นๆของวัยรุ่นมหาลัย (ชีวิตนี้ถ้าไม่มีไอ้เพื่อนตัวดี คงรอดไปนานแล้ว!)

เปิดเทอมวันแรกของชีวิตมหาลัย...ผมเดินเข้าห้องเรียนด้วยความมั่นใจในทรงผมใหม่ เสื้อผ้าใหม่ และความเชื่อมั่นว่า “เราจะเป็นเด็กเนิร์ดสุดปังในรุ่น!”

แต่ยังไม่ทันได้นั่งดีๆ ก็มีเสียงดังมาจากข้างๆ

“เฮ้ยๆๆ มึงนั่งที่กูป่าววะ!”

หันไปมอง...เจอผู้ชายตัวเท่าหมีพูห์ ผมฟูๆ ใส่แว่นขนาดจานดาวเทียม หน้าตาประมาณว่า ‘อัจฉริยะร้ายลึก’

“อ่า...เอ่อ ขอโทษครับ เดี๋ยวผมย้ายให้” ผมตอบพลางขยับตูดอย่างไว เพราะกลัวจะโดนสาปส่งวันแรก

แล้ววันนั้นเอง...ผมก็ได้รู้จักกับ ไอ้บอย เพื่อนรักหักเหลี่ยมโจ๊ก ที่กลายเป็นตัวป่วนประจำคณะไปโดยปริยาย

ชีวิตมหาลัยไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มีแต่กลีบโอเลี้ยงและกลิ่นเท้าเพื่อนชาย

ไอ้บอยมันเป็นพวกอัจฉริยะสายเอาตัวรอด มันไม่เคยอ่านหนังสือแต่สอบได้เฉยๆ...ต่างจากผมที่อ่านจนตาแทบแตกแต่เกรดเฉียด F อยู่ร่ำไป

วันหนึ่งก่อนสอบปลายภาค วิชาฟิสิกส์จอมโหด มันเดินมาหาผมที่หน้าห้อง

“มึงงงงงงงงง อ่านหนังสือยัง?”

“กูอ่านจนฝันเห็นสูตรแล้ว”

“โอเค งั้นวันนี้ไปติวให้กูหน่อย...แต่ก่อนอื่น ไปกินชาบูก่อน มื้อนี้กูเลี้ยง”

...แล้วผมก็ถูกหลอกพาไปแดกชาบู 3 ชั่วโมงเต็ม!

“เอ้า กูอิ่มละ ง่วง ไปนอนก่อนนะ”

“ติวล่ะไอ้เวรรรรรร”

ความวุ่นวายไม่จบแค่นั้น ไอ้บอยยังเป็นต้นเหตุของการโดดเรียนเป็นกลุ่มครั้งแรกในชีวิต

“วันนี้มีคลาสเช้า 8 โมงปะวะ?”

“มีดิ วิชาพี่ใหญ่ด้วยนะมึง”

“เออ งั้นเรานัดเจอกันที่หอในตอน...บ่ายสอง!”

แล้วมันก็พาผมกับเพื่อนอีก 3 คนโดดเรียนไปดูหนังเรื่อง “คนเหงาแต่อยากมีเพื่อน” ซึ่งก็คือหนังที่บอยกำกับเองในวิชาโทสื่อสารมวลชน (และแน่นอนว่ากากสุดในห้อง)

แต่ถึงจะกวนตีนขนาดไหน ไอ้บอยก็มีมุมดีๆของมัน...เช่นตอนที่ผมอกหักจากสาวคณะข้างๆ

ผมนั่งหน้าห้องอย่างหดหู่ ตาแดงๆ เหมือนแพ้เกสรดอกไม้ ไอ้บอยเดินเข้ามาพร้อมกับข้าวเหนียวหมูปิ้ง 5 ไม้ แล้วพูดว่า...

“มึงเศร้าได้ แต่อย่าให้ท้องว่าง เดี๋ยวเป็นลม”

แล้วมันก็พาผมไปร้องเกะตะโกนชื่อเธอจนไมค์ไหม้ และลงท้ายด้วยการไปแดกบะหมี่ต้มยำตอนตีสอง

“มึงรู้ไหม เพื่อนดีๆ ไม่ได้ช่วยให้มึงไม่อกหัก แต่มันจะอยู่ข้างมึงตอนมึงจะบ้า แล้วบอกว่า…เดี๋ยวกูก็บ้าไปกับมึงละ”

พอขึ้นปีสอง เรื่องวุ่นๆ ก็ยังไม่หมด ไอ้บอยจับผมไปลงประกวดประกวด “ดาวเดือนคู่ซี้” โดยที่ผมไม่รู้เรื่อง!

“ชื่อมึงกับกูลงไปละ เตรียมใส่สูทไว้เลย”

“มึงเอากูไปฆ่าเรอะ!”

“ไม่หรอก มึงมีแววเป็นดาวแฝดกับกูอยู่”

สุดท้าย...พวกเราก็ได้รางวัลชมเชย (ที่ไม่ค่อยมีใครอยากได้) พร้อมภาพอัปยศที่ถูกแปะไว้หน้าคณะจนถึงทุกวันนี้

สรุปแล้ว...ชีวิตมหาลัยมันอาจจะเครียด บ้าบอ ง่วงหงาวหาวนอน และมีเรื่องพีคๆทุกวัน แต่ถ้ามีเพื่อนแบบไอ้บอย (ถึงจะอยากตบหัวมันวันละ 3 เวลา) ก็รู้สึกโชคดีอยู่ลึกๆ

เพราะมีเพื่อนดี (แต่ไม่ดีทั้งหมด) ก็เหมือนมี GPS พาเราไปทางลัด...แม้มันจะหลงบ้าง ชนเสาไฟฟ้าบ้าง แต่มันก็ทำให้ทุกวันของเราไม่เงียบเหงา