ความไม่บังเอิญ

ความไม่บังเอิญ

โดย อักษราลัย

 

ฝนด้านนอกโปรยลงมาเป็นสายอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ดวงตาของหญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่างร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เธอเข้ามาหลบฝน เธอไม่ได้วางแผนจะมาที่นี่ แต่เมื่อฝนตกกระหน่ำ ที่หลบฝนที่ใกล้ที่สุดคือร้านกาแฟแห่งนี้

 

“ขอโทษครับ ตรงนี้มีคนนั่งรึเปล่า?” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหลัง

 

หญิงสาวหันไปมอง ชายหนุ่มในชุดเปียกปอนยืนอยู่ ในมือถือแก้วกาแฟร้อน

 

“ไม่มีค่ะ นั่งได้” เธอตอบพลางขยับกระเป๋าให้เขานั่ง

 

“ขอบคุณครับ วันนี้ฝนตกหนักจริง ๆ” เขาพูดพลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

 

การสนทนาเริ่มต้นอย่างไม่มีใครคาดคิด ชายหนุ่มแนะนำตัวว่าชื่อภูมิ เขาเป็นครูสอนดนตรีโรงเรียนแถวนี้ ส่วนเธอชื่อพิม ทำงานเป็นนักเขียนอิสระ

 

“ผมเห็นคุณกำลังจดอะไรบางอย่างลงสมุด กำลังเขียนเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ?” ภูมิถาม

 

พิมยิ้มเล็กน้อย “ฉันกำลังจดบันทึกความคิดค่ะ เกี่ยวกับคนที่เราพบเจอในชีวิต ว่าแต่ละคนมีความหมายยังไงกับเรา”

 

“น่าสนใจมากเลยครับ” ภูมิพยักหน้า “ผมเชื่อว่าทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเรา ล้วนมีเหตุผล ไม่มีใครที่เราพบโดยบังเอิญ”

 

“คุณคิดแบบนั้นเหมือนกันเหรอคะ?” พิมถามอย่างสนใจ

 

“ครับ ผมเคยมีนักเรียนคนหนึ่ง เขาเป็นเด็กมีปัญหาที่บ้าน ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบทำตัวก้าวร้าว แต่ดนตรีช่วยให้เขาระบายความรู้สึก ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปมาก กลายเป็นคนที่มีความสุขและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น” ภูมิเล่าพลางจิบกาแฟ

 

“บางคนมาเพื่อให้เราได้เรียนรู้บทเรียนบางอย่าง บางคนมาเพื่อช่วยเหลือเรา บางคนมาเพื่อทำให้เราเติบโต” พิมพูดพลางเขียนบางอย่างลงในสมุด

 

“และบางคนมาเพียงชั่วครู่ แล้วจากไป แต่ทิ้งร่องรอยไว้ในใจเราตลอดไป” ภูมิเสริม

 

พวกเขาสนทนากันต่อไปเรื่อย ๆ จนฝนหยุดตก แสงอาทิตย์ส่องลอดผ่านกลุ่มเมฆลงมา

 

“ดูเหมือนฝนจะหยุดแล้วนะครับ” ภูมิมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

พิมพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันคงต้องไปแล้ว”

ขณะพิมกำลังเก็บของ ภูมิหยิบกระดาษออกมาเขียนบางอย่าง

 

“นี่ครับ เบอร์โทรผม ถ้าคุณอยากคุยเรื่องความคิดหรือแลกเปลี่ยนมุมมองกันอีก โทรหาผมได้นะครับ”

 

พิมรับกระดาษมาพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”

 

เมื่อออกจากร้านกาแฟ พิมหยุดยืนแล้วเขียนลงในสมุดบันทึกของเธอ

 

“...ไม่มีใครผ่านเข้ามาในชีวิตเราโดยบังเอิญ แม้แต่การพบกันในร้านกาแฟเล็ก ๆ ในวันที่ฝนตก ก็มีความหมาย”

 

สามเดือนต่อมา พิมกำลังเขียนบทความเกี่ยวกับผลกระทบของดนตรีต่อเด็กที่มีปัญหาครอบครัว โดยมีภูมิเป็นที่ปรึกษา และหนึ่งปีหลังจากนั้น หนังสือเล่มแรกของพิมได้รับการตีพิมพ์ เป็นเรื่องเกี่ยวกับมิตรภาพและการพบเจอที่เปลี่ยนชีวิต

 

ในวันเปิดตัวหนังสือ เธอเขียนข้อความลงในหนังสือเล่มพิเศษที่มอบให้ภูมิ

 

“ให้รอยยิ้มกับทุกคนที่ผ่านมาในชีวิต และขอบคุณสำหรับทุกเรื่องราว โดยเฉพาะการพบกันในวันฝนตกที่ไม่มีอะไรบังเอิญ ขอบคุณที่ทำให้ได้เรียนรู้

และเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักกัน” ... ☀️