บ้านเกิดหอมกลิ่นรัก

บ้านเกิดหอมกลิ่นรัก

โดย อักษราลัย

น้ำเป็นสายจากสายยางที่พ่อกำลังล้างรถเก๋งคันเก่า สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ ราวเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่กระเด็นไปทั่วลานบ้าน หยาดน้ำบางส่วนกระเซ็นมาโดนแก้มของเกล้า ผู้ซึ่งยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล แค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความสดชื่นท่ามกลางอากาศร้อนของเมษายน

"พรุ่งนี้ก็สงกรานต์แล้วนะพ่อ" เกล้าเอ่ยขึ้น พลางช่วยพ่อเช็ดรถ "ปีนี้เป็นปีแรกที่หนูได้กลับมาอยู่บ้านในช่วงสงกรานต์หลังจากไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ"

พ่อยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพยักหน้า "ยายคงดีใจที่ได้เห็นหน้าหลานสาวคนโปรด หายไปตั้งสามปี"

หัวใจของเกล้าพองโตขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงยาย ความรู้สึกผิดเล็ก ๆ แล่นผ่านอกของหญิงสาว สามปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้กลับบ้านเลย ด้วยภาระงานและการเรียนที่หนักหน่วง

❣️

รถเก๋งคันเก่าแล่นผ่านถนนลาดยางที่ทอดยาวระหว่างทุ่งนาสีเขียวขจี เกล้านั่งข้างพ่อ มองวิวทิวทัศน์ที่คุ้นเคยผ่านกระจกหน้าต่าง กลิ่นอายของบ้านเกิดช่างแตกต่างจากกรุงเทพฯ โดยสิ้นเชิง ที่นี่อากาศบริสุทธิ์ ท้องฟ้ากว้าง และผืนนาสีเขียวสดใส

"ยายยังทำขนมเทียนขายอยู่เหมือนเดิมไหมพ่อ" เกล้าถามขึ้น นึกถึงรสชาติหวานมันของขนมเทียนที่ยายทำ ซึ่งไม่มีที่ไหนในกรุงเทพฯ ทำได้อร่อยเท่า

"ทำสิลูก แต่น้อยลงนะ ยายแกอายุมากแล้ว แต่พอถึงเทศกาลทีไร แกจะมีแรงขึ้นมาทันที" พ่อตอบพลางหัวเราะเบา ๆ "แกบอกว่าจะทำขนมเทียนรอหลานสาวกลับมา"

เกล้ายิ้มกว้าง รู้สึกอบอุ่นไปทั่วอก ยายคงรอคอยวันที่หลานสาวจะกลับมาเยี่ยมบ้าน แม้ว่าเธอจะติดต่อกลับบ้านเป็นประจำ แต่การได้กลับมาพบหน้ากันจริง ๆ มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

❣️

บ้านหลังเก่าปรากฏสู่สายตา บ้านไม้สองชั้นที่อยู่คู่กับครอบครัวมาหลายชั่วอายุคน เกล้ารู้สึกตื่นเต้นเมื่อรถเลี้ยวเข้าซอย เด็ก ๆ กำลังสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน บางคนโบกมือทักทายเมื่อเห็นรถของพ่อเกล้า

หน้าบ้าน เธอเห็นยายในชุดผ้าฝ้ายสีครีม ผมสีขาวเกล้าเป็นมวยเรียบร้อย กำลังนั่งเฝ้าหม้อขนมเทียนบนเตาถ่าน 

เกล้ารีบลงจากรถทันทีที่พ่อจอดสนิท เธอวิ่งไปหายาย แม้จะอายุยี่สิบสามแล้ว แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเด็กน้อยที่กำลังวิ่งกลับเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น

"ยาย!" เสียงใสของเกล้าดังขึ้น

ยายหันมามอง ดวงตาเป็นประกายทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย "หลานยาย! กลับมาแล้วเหรอลูก"

เกล้ากอดยายไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความนุ่มของร่างที่ดูเปราะบางลงกว่าเดิม กลิ่นหอมของขนมเทียนและกลิ่นน้ำอบไทยอ่อน ๆ ที่ยายใช้ ทำให้น้ำตาของเกล้าคลอขึ้นมาด้วยความคิดถึง

"ยายทำขนมเทียนไว้รอหลานเยอะเลย รู้ว่าหลานชอบ" ยายพูดพลางลูบผมหลานสาว "ดูสิ ผอมลงไปตั้งเยอะ เรียนหนักเกินไปแล้วกระมัง"

เกล้าส่ายหน้า ยิ้มทั้งน้ำตา "หนูคิดถึงยายมาก ๆ คิดถึงขนมเทียนของยาย คิดถึงบ้านหลังนี้"

ยายจับมือเกล้าไว้แน่น "บ้านเรารอหลานเสมอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน บ้านก็ยังเป็นบ้าน ยายยังรักและรอหนูเสมอ"

❣️

ค่ำคืนนั้น ครอบครัวนั่งล้อมวงกันรับประทานอาหารบนแคร่ไม้ใต้ต้นมะม่วง พ่อ แม่ น้า อา ลุง ป้า และญาติ ๆ ทยอยมากันพร้อมหน้า เสียงหัวเราะและเรื่องราวมากมายที่แบ่งปันกันทำให้บรรยากาศอบอุ่นอย่างที่สุด

ยายนั่งข้างเกล้า คอยตักอาหารให้หลานสาวไม่หยุด พลางเล่าเรื่องราวสมัยเกล้ายังเล็ก การได้กลับมาอยู่ท่ามกลางครอบครัวอีกครั้ง ทำให้เกล้าตระหนักว่า ไม่ว่าเธอจะไปไกลแค่ไหน ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอเสมอ ความรักของครอบครัวคือสิ่งที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ดวงตาของยายที่มองมายังเกล้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความรัก ทำให้เกล้ารู้สึกอุ่นใจ แม้ว่าเธอจะเติบโตและเปลี่ยนแปลงไป แต่ในสายตาของยาย เธอยังคงเป็นหลานสาวตัวน้อยคนเดิม

❣️

เช้าวันสงกรานต์ เกล้าตื่นแต่เช้า เธอสวมชุดไทยสีฟ้าอ่อนที่แม่เตรียมไว้ให้ แต่งหน้าบาง ๆ และเกล้าผมแบบเรียบร้อย เธอตระเตรียมขันน้ำใส่ดอกไม้หอมและน้ำอบไทย

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว พิธีรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ก็เริ่มขึ้น เริ่มจากคุณยาย และญาติผู้ใหญ่คนอื่น ๆ เกล้าคุกเข่าลงตรงหน้ายาย จับมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของยายมาวางบนขันใส่น้ำหอม

"หลานขอพรจากยายค่ะ" เกล้าพูดเสียงใส

ยายยิ้มกว้าง วางมือลงบนศีรษะของหลานสาว "ขอให้หลานเรียนจบ มีงานดี ๆ ทำ สุขภาพแข็งแรง และอย่าลืมรากเหง้าของตัวเอง กลับมาเยี่ยมบ้านบ้างเมื่อมีโอกาส"

เกล้าค่อย ๆ รดน้ำลงบนมือของยายอย่างนุ่มนวล น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะความอิ่มเอมใจ

"หนูสัญญาค่ะยาย ว่าจะกลับมาหายายบ่อย ๆ ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน หนูจะหาเวลากลับมาเสมอ"

ยายลูบศีรษะหลานสาว รอยยิ้มและน้ำตาแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้า "ยายรอนะ"

❣️

วันสงกรานต์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ความทรงจำและความรู้สึกอบอุ่นยังคงอยู่ในใจของเกล้า ก่อนกลับกรุงเทพฯ เธอนั่งอยู่ข้างยายบนระเบียงบ้าน ทั้งสองมองพระอาทิตย์ตกดินที่ทอแสงสีส้มสวยงาม

"ยายขอบคุณนะที่กลับมา" ยายพูดเบา ๆ "การได้เห็นหลาน ๆ กลับมาพร้อมหน้าในวันสงกรานต์ มันทำให้ยายมีความสุขมาก"

เกล้ากอดและซบศีรษะลงบนบ่าของยาย "หนูต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่คอยเป็นบ้านให้หนูกลับมาเสมอ"

"บ้านไม่ใช่แค่สถานที่นะลูก" ยายพูดพลางลูบผมเกล้าเบา ๆ "บ้านคือที่ที่มีคนรักและคิดถึงเรา ไม่ว่าหลานจะไปไหน ยายและทุกคนที่นี่จะเป็นบ้านของหลานเสมอ"

เกล้ายิ้ม เธอรู้ดีว่า แม้ชีวิตในเมืองใหญ่จะวุ่นวายและต้องเผชิญกับความท้าทายมากมาย แต่เธอจะไม่มีวันลืมรากเหง้าของตัวเอง และเธอจะกลับมาที่นี่เสมอ กลับมาหารั

กที่อบอุ่นและไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

เพราะบ้าน... คือที่ที่หัวใจเราอยู่ ...❣️