หนุ่มเกเร

เรื่องสั้น
ชื่อเรื่อง หนุ่มเกเร วันที่ 8/4/2568
เป็นเรื่องเล่า ที่อิงจากชีวิตความเป็นจริงของผู้ชายคนหนึ่ง เริ่มจากครอบครัวครอบครัวหนึ่ง ยายมี แกมีลูกชาย ชื่อว่านายเอ เป็นคนนิสัยเกเร มาตั้งแต่สมัยเป็นหนุ่มเขานั้นไปทำงานกรุงเทพฯตามโรงงาน มีเงินเดือน แต่ทว่าก็ไม่เคยได้ส่งเงินให้พ่อแม่ใช้ หากินเฉพาะตัวเองไป ก็แทบที่จะไม่พอจะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องสำมะเลเทเมาไปทั่ว เห็นเพื่อนมีมอเตอร์ไซค์ขี่ก็ไปออกมอเตอร์ไซค์มา แล้วก็ไม่มีเงินส่งงวดทำทีเป็นลืมจนพ่อแม่ต้องขายทรัพย์สมบัติไปใช้งวดมอเตอร์ไซค์ให้ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกอะไร ก็ทำตัวเก่งและเกเรต่อไป ไม่สำนึก กินเหล้า สูบบุหรี่ เสพยาเสพติด ไม่เคยสนใจโลก เพราะความเคยชินจนหลังจากที่อยู่ที่กรุงเทพฯหลายปี เขาก็ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่มีสมบัติอะไรติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียว เขาก็กลับมาอยู่ที่บ้านนอกอาศัยอยู่กับพ่อกับแม่ตามเดิมเพราะขี้เกียจทำงาน แต่ก็ยังไม่เลิกนิสัยเกเร ยังคงใช้ชีวิตเหมือนปกติที่เขานั้นเคยใช้ ชอบไปเที่ยวแล้วหายไปกับเพื่อนที่ติดยาหลายๆวันก็กลับมาบ้านที หน้าตานั้นดูดำมอมแมม ผมเข้ายุ่งเหยิงไม่มีแม้แต่รองเท้าจะใส่ อายุของเขานั้นก็เริ่มมากขึ้นทุกวัน แต่ถ้าว่าสามัญสำนึกสติและสมองของเขานั้นก็ไม่ได้พัฒนาขึ้นตามอายุของเขาซะเลย ในทางตรงกันข้าม ชีวิตของเขากับพัฒนาลง ยิ่งแก่ ก็ยิ่งโง่ ยิ่งแก่ ก็ยิ่งทำตัวทุเรศทุรังมากขึ้นทุกวัน อนาคตถ้าไม่มีพ่อแม่หาเลี้ยง เขานั้นก็คงจะตายข้างถนนเหมือนหมาตัวหนึ่งพูดกันแบบบ้านๆแบบนี้เลย
เขานั้นชอบคบเพื่อนที่เสพยาวันๆ ไม่ทำงานการอะไรช่วยพ่อแม่เลย วันหนึ่งๆก็วุ่นวายอยู่แต่กับเรื่องยาเสพติด ร่างกายผอมโซ ทรุดโทรมลงไปมาก ส่วนเพื่อนๆของเขานั้นเหรอ ก็อำลาตายจากโลกไปเป็นซะส่วนมาก กลับตัวกลับใจไม่ได้สักคน วันแล้ววันเล่า วิถีชีวิตของขี้ยาอย่างเขาก็คงวนเวียนอยู่แต่แค่นั้น เขามักจะขโมยของที่บ้านไปขายไม่ก็ลักขโมยเงินของแม่และพ่อ เพื่อไปซื้อยาเสพติด โดยไม่ได้ มีความคิดสงสารพ่อแม่ที่แก่ชราเลยแม้แต่น้อย จิตใจของเขานั้นเหมือนมีปีศาจคอยบงการอยู่ตลอดเวลา ความเป็นคนนั้นเริ่มน้อยลงทุกวัน จนกระทั่งเขานั้นอายุได้ประมาณ 50 ปี พ่อแม่ที่แก่ชราของเขาก็อำลาตายจากโลกนี้ไป ปล่อยให้เขานั้นใช้ชีวิตตามลำพังจากเดิมที่เขานั้น ยังมีพ่อแม่อยู่เป็นเพื่อน คอยหาข้าวปลาให้กินบ้าง แต่เมื่ออยู่ลำพังก็คบแต่เพื่อนชั่วเพื่อนเลว สมบัติพัสถานอะไรเขาก็เอาไปขายเพื่อแลกกับยาเสพติดจนหมดในเวลาไม่นานแค่ไม่ถึงปี ทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก็หมดลง แล้วเขาก็กลายเป็นคนที่ไม่มีใครอยากจะคบ
พวกเพื่อนขี้ยาขี้เหล้าของเขา เมื่อเขาไม่มีตังค์ก็ไม่มีใครอยากคบหาเขา สุขภาพของเขาที่ย่ำแย่อยู่แล้วก็ย่ำแย่ลงทุกวัน เพราะว่าไม่มีเงินไม่มีอะไรจะกิน… . ในวันที่ร่างกายอ่อนแรงหมดสภาพ ลมหายใจนั้นรวยริน แผ่วเบา ใกล้ที่จะหมดแรง เขานั้นจึงได้หวนคิดถึงไปหน้าของพ่อและแม่ของเขาอีกครั้ง ที่แม้ว่า พ่อกับแม่จะดุด่าเขาด้วยความหวังดี แต่ทว่าในยามที่เขานั้นโหยหิวเจ็บป่วยพ่อแม่ก็ยังหาอาหารและยาให้เขากินทำให้เขานั้นหายจากความหิวและหายจากอาการเจ็บป่วย แต่เพื่อนที่เขานั้นคิดว่าดี และรักเขา เมื่อเขาหมดสภาพ หมดประโยชน์ กลับหาได้มีใครสนใจใยดีเขาไม่ มันช่างต่างกันมากๆแต่ว่ากว่าเขาจะคิดได้มันก็สายไปเสียแล้ว
วาระสุดท้ายของชีวิตของเขาได้มาถึง จนในที่สุดในคืนวันหนึ่งในขณะที่เขานั้นนอนอ่อนแรงอยู่ภายในบ้าน เขาหลับตาลง นี่ก็เป็นครั้งสุดท้าย ที่เขาได้เห็นแสงสว่างของโลก ชายหนุ่มผู้เกิดมา บนโลก แต่เขาไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้โลกนี้เลย เขาก็ได้จากโลกนี้ไปแบบเงียบๆ กว่าที่เพื่อนบ้านจะรู้ว่าเขานั้นตายแล้ว ก็เป็นเวลาประมาณ 3-4 วัน เพราะกลิ่น เหม็นของศพนั้นโชยฟุ้ง จนชาวบ้านนั้นทนไม่ไหวต้องพังประตูบ้านเข้ามาดู จึงรู้ว่าเขานั้นนอนตายในบ้านจนขึ้นอืดไปแล้ว ชีวิตที่ไร้ค่าของเขาที่ได้จบสิ้นไปแล้ว