ฝรั่งบ่นร้อน แต่รักไทยมาก เมื่อฝรั่งอังกฤษผู้หลงรักไทย แชร์ประสบการณ์ที่บ้านเราแบบสุดๆ

10 เมษายน 2568 (01:44)โพสท์โดย coffeeman

สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้ผมมีคลิปน่ารัก ๆ จากยูทูบเบอร์ชาวอังกฤษคนหนึ่งที่ชื่อว่า แบรนดอน (Brandon) มาแชร์ให้ฟังครับ ใครที่ชอบดูมุมมองของต่างชาติเวลาเขามาเที่ยวไทย หรือใครที่อยากรู้ว่า “ฝรั่ง” มองบ้านเราอย่างไร... รับรองว่าเรื่องนี้ต้องทำให้คุณอมยิ้ม

เริ่มต้นที่ตลาดบุรีรัมย์: “ฝรั่งคนเดียวในตลาด”

แบรนดอนเป็นหนุ่มอังกฤษร่างโย่ง สูงตั้ง 195 เซนฯ ที่เดินทางมาเที่ยวเมืองไทยแบบยาว ๆ รอบนี้เขาอยู่แถว บุรีรัมย์ แล้วเจออะไรหลายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เช่น...

ราวตากผ้าริมถนน! แบงค์ดอนตกใจเลยครับ เพราะที่อังกฤษมีข่าวขโมยผ้าจากสวนหลังบ้าน แต่ที่นี่... คนไทยวางของไว้ข้างถนนเฉย ๆ ไม่มีใครแตะ
เจอร้านเหล้าข้างทาง ก็ตกใจอีก! เขาถามติดตลกว่า “นี่เหล้าท้องถิ่นเหรอครับ?” พร้อมขำ ๆ ว่าตัวเองไม่ดื่ม แต่ชอบบรรยากาศตลาดไทยสุด ๆ
เขาบอกว่า “น่าจะเป็นฝรั่งคนเดียวในตลาดนี้” แถมร้อนจนเหงื่อไหลเป็นสาย แต่ดูแล้วมีความสุขแบบบอกไม่ถูก

พายุนอกระเบียง: "ธรรมชาติไทยคือของจริง"

อีกคลิปที่น่ารักมากคือคลิปที่เขายืนถ่ายวิดีโอจากระเบียงห้องพัก ในตอนกลางคืนที่... ฟ้าผ่า!! ฟ้าร้อง!! มาแบบจัดเต็ม!

แบรนดอนเล่าว่าที่อังกฤษฟ้าแลบไม่ค่อยมี เสียงฟ้าร้องไม่ดังขนาดนี้ ที่นั่นฝนตกเนิบ ๆ แต่ที่ไทย แดดเปรี้ยงตอนกลางวัน กลางคืนฝนเท ฟ้าผ่าเหมือนฉากหนัง!!

เขายังเล่าว่า ร่มที่กางไว้ตรงระเบียงนี่แหละ บอกทุกอย่างได้เลยว่า คนไทย "ชิน" แค่ไหนกับฝนแบบนี้ 😂

บทสนทนาน่ารัก: “ทำยังไงให้ลูกชายสูงแบบนี้?”

วันหนึ่งขณะเดินเล่นชิล ๆ อยู่ดี ๆ คุณแม่คนไทยท่านหนึ่งก็เข้ามาทักเขา แล้วถามแบบจริงจังว่า…

“อยากให้ลูกชายสูงแบบคุณ ต้องทำยังไง?”

แบรนดอนเล่าว่าฟังแล้วอมยิ้มเลยครับ เพราะไม่เคยมีใครถามแบบนี้ เขาก็ตอบแบบจริงใจว่า ให้ดื่มนมเยอะ ๆ และนอนพักให้พอ เพราะเขาเองก็ดื่มนมตอนเด็กเยอะมาก (ถึงไม่รู้ว่านั่นคือสาเหตุหลักรึเปล่า 😆)

ที่น่ารักกว่านั้นคือ คุณแม่เล่าต่อว่าลูกชายอยากเป็นทหาร และต้องการความสูงเพื่อความมั่นใจ ฟังแล้วแบรนดอนถึงกับยิ้มซึ้ง ๆ เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องความสูง แต่มันคือความรักของแม่ที่อยากเห็นลูกไปถึงฝัน

ความประทับใจที่ค่อย ๆ สะสม

หลังจากอยู่เมืองไทยสักพัก แบรนดอนก็เริ่มแชร์ความรู้สึกลึก ๆ ว่า

“เมืองไทยไม่เหมือนที่คาดไว้ แต่ดีกว่าที่คิดไว้มาก”

เขาเล่าถึงหลายสิ่งที่ชอบ:

อาหารอร่อยมาก จนเผลอไปกินร้านเดิม ๆ ซ้ำ ๆ
ชายหาดสวยจนเหมือนฉากในหนัง
ค่าครองชีพถูกจนงงว่า “นี่มันของจริงเหรอ?”

แต่แน่นอนครับ... เมืองไทยก็ไม่ใช่สวรรค์ไปเสียหมด เขาก็เล่าถึงสิ่งที่ต้องปรับตัว เช่น…

ภาษาไทยที่ทำให้สื่อสารยาก โดยเฉพาะเวลาจะพูดคุยกับคนท้องถิ่น
ความรู้สึกแปลกแยกเวลาถูกจ้องมอง เพราะเขาตัวใหญ่กว่าคนไทยทั่วไป (ซึ่งเขาเข้าใจว่าไม่ใช่การไม่เป็นมิตร แต่แค่คนไทยสงสัยและอยากรู้จัก)

สิ่งที่ดีที่สุดในไทย? “คนไทยนั่นแหละ”

แบรนดอนพูดชัดมากว่า...

“สิ่งที่ดีที่สุดของเมืองไทยไม่ใช่ทะเล ไม่ใช่ของกิน แต่คือ คนไทย”

เขายกตัวอย่างเรื่องหลงทาง แล้วคนไทยไม่เพียงแค่บอกทาง แต่เดินไปส่งถึงที่! ด้วยรอยยิ้มและน้ำใจแบบไม่หวังสิ่งตอบแทน

แบรนดอนบอกว่า การใช้ชีวิตในต่างแดน มันไม่มีวันสมบูรณ์แบบหรอก มันมีทั้งวันที่ดี วันที่งง และวันที่คิดถึงบ้าน...
แต่เมืองไทยทำให้เขารู้สึกว่า “ถึงแม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่ก็ไม่เคยโดดเดี่ยว”