จดหมายลายมือแม่ของคิมแซรน ถึงลูกสาวที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ 😥

"ถึงลูกสาวสุดที่รักของแม่ แซรอน..."

ลูกอยู่ในที่ที่อบอุ่นหรือเปล่า? ลูกเจ็บไหม? ลูกโอเคหรือเปล่า?

คืนนี้... แม่ก็นอนไม่หลับอีกแล้ว ปวดหัวเหลือเกิน และหัวใจแม่ก็หนักอึ้ง

เขาว่าฤดูหนาวกำลังผ่านไป แล้วฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นก็กำลังมา...

แต่แม่ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า หัวใจของแม่จะอบอุ่นได้อีกครั้ง

เสื้อผ้าที่ลูกเคยใส่ ผ้าห่มที่ลูกเคยใช้...

แม่ยังทิ้งอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม

บนเตียงของลูก ยังมีร่องรอยของลูกอยู่เสมอ

แม่ยังคงไม่อาจยอมรับได้เลยว่า... ลูกจากไปแล้ว

ครั้งหนึ่ง ลูกเคยถามแม่ว่า

"ถ้าหนูตาย เพื่อนๆ จะมาหาหนูไหม?"

ลูกรักของแม่... มีผู้คนมากมายมาส่งลูกเป็นครั้งสุดท้าย

ลูกเคยเป็นเหมือนเด็กน้อยเสมอ แต่ลูกเห็นไหม?

เห็นไหมว่าลูกได้ทิ้งร่องรอยที่ยิ่งใหญ่ไว้บนโลกใบนี้…?

ทุกคนที่เข้าใจและรักลูก ได้กลับมาหาลูกอีกครั้ง แม้จะผ่านความยากลำบากมากมาย

ลูกสาวของแม่ใช้ชีวิตอย่างงดงาม

ลูกเป็นทั้งคนอ่อนโยนและเข้มแข็ง

ทุกคนที่เคยรู้จักลูก ได้มาหา... ลูกเห็นไหม?

เงินทองจะสำคัญอะไร? ตราบใดที่ลูกยังอยู่ข้างๆ แม่ แค่นั้นก็พอแล้ว…

แต่แม่... ปกป้องลูกไม่ได้ แม่กลัว...

แม่ทำได้เพียงแค่มองดู โดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย...

เวลาผ่านไป ทิ้งไว้เพียงความเสียใจ

แม่ยังคงวนเวียนอยู่กับความคิดเดิมๆ ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป...

ถ้าเพียงแม่สามารถมีชีวิตอยู่ในบ้านที่ลูกสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง…

"แม่ไม่อาจยอมรับภาพของลูกที่ยอมแพ้ทุกอย่างและจากโลกนี้ไปได้เลย..."

แม่พยายามบอกลูกให้สู้ต่อ ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร ให้หาทางก้าวผ่านไปให้ได้

แม่อ้อนวอนลูก... แต่สุดท้าย แม่ก็ไม่สามารถรั้งลูกไว้ได้…

"แม่... วันนี้เราไปเดินเล่นที่สวนฮันกังกันไหม?"

"แม่... วันนี้เรากินสเต็กกันนะ"

"แม่... วันนี้ไปเป็นอาสาสมัครกับหนูไหม?"

"แม่... หนูวาดภาพสีแดงสองภาพ เหมือนที่แม่ชอบเลย"

"แม่... หนูอยากกินซุปแตงกวา"

"แม่... หนูอยากทำต๊อกแช่แข็ง"

*"แม่... เปิดทีวีให้หน่อย เปิดเครื่องทำความร้อน เปิด