วันที่ฝนตก

วันที่ฝนตก

#อักษราลัย

 

สายฝนโปรยปรายเป็นม่านบาง ๆ หน้าต่างห้องชั้นสองเปิดค้างไว้ ลมพัดเอากลิ่นดินชื้นเข้ามาในห้อง ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าและไออุ่นของใครบางคนที่อยู่ตรงนั้น เธอยืนพิงกรอบหน้าต่าง มองหยาดฝนเกาะบนใบไม้แล้วร่วงหล่น ราวกับบางสิ่งในใจที่เธอไม่อาจกอบกู้คืนมา

 

เสียงเพลงจากหูฟังของเขาดังลอดออกมา เป็นเพลงเก่าที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทุกครั้งที่เขาฟัง เธอจะรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปในอดีต วันที่ฝนตกหนักและเขาเคยยืนกางร่มรอรับเธอหน้าประตูโรงเรียน วันที่เธอร้องไห้เพราะถูกเพื่อนล้อ แล้วเขายื่นลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่ให้ พร้อมคำปลอบโยน

 

"น้องยังชอบฝนอยู่ไหม?"

 

เสียงของเขาดังขึ้นจากโซฟา ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดถึงอะไร

 

"อืม" เธอพยักหน้าเบา ๆ "แต่ไม่ชอบตอนที่เปียกแล้วหนาว"

 

"พี่ยังจำได้ ตอนเด็ก ๆ น้องชอบวิ่งออกไปตากฝน"

 

"แล้วพี่ก็ชอบลากกลับเข้ามา" เธอหัวเราะเบา ๆ แต่มีร่องรอยเศร้าในน้ำเสียง

 

เขาหันมามองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนเหมือนเคย แต่ก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป บางอย่างที่เธอสัมผัสได้มาตลอดแต่ไม่เคยกล้าถาม

 

.

 

เธอเติบโตขึ้นจากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เป็นหญิงสาวเต็มตัว ส่วนเขา...ก็ยังเป็นพี่ชายคนเดิม เพียงแต่ห่างเหินขึ้นทีละน้อย

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มหลบตา? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รอยยิ้มของเขามีอะไรซ่อนอยู่?

 

เธออยากถาม อยากรู้เหตุผลที่ทำให้เขาเดินถอยออกไปทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้ระยะห่างก่อตัวขึ้นโดยไม่สามารถทำอะไรได้

 

จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่เธอพบจดหมายฉบับหนึ่งบนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา มันเป็นกระดาษแผ่นเดียว มีตัวอักษรลายมือที่เธอคุ้นเคย

 

"น้องจะไม่มีวันรู้หรอก ว่าพี่ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน ที่จะไม่รักน้องเกินกว่าที่ควรเป็น"

 

ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกขณะไล้ไปตามตัวอักษร เสียงหัวใจเต้นดังจนเธอรู้สึกเหมือนหูอื้อ เธออ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ประโยคเหล่านั้น ก็ยังคงเหมือนคมมีดที่บาดลึกลงในใจ

 

ทุกอย่างกระจ่างชัด...

 

เหตุผลที่เขาหลบสายตา เหตุผลที่เขาเงียบไป เหตุผลที่เขาค่อย ๆ สร้างกำแพงขึ้นมา

 

เพราะเขารักเธอ ในแบบที่ไม่ควรรัก

 

.

 

เธอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามทำเหมือนจดหมายนั้นไม่เคยมีอยู่ แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

 

เธอเริ่มมองเขาแตกต่างไปจากเดิม ทุกครั้งที่เขายิ้ม ทุกครั้งที่เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทุกครั้งที่เขาหยิบลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่ให้ เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แฝงอยู่

 

และเธอรู้ดีว่า...มันไม่ใช่เพียงเขาคนเดียวที่ต้องพยายาม

 

เธอเองก็เช่นกัน

 

.

 

วันหนึ่ง ฝนตกหนักเหมือนในวันวาน เธอยืนมองสายฝนผ่านหน้าต่าง คิดถึงวันเก่า ๆ ที่ไม่มีอะไรต้องซ่อนเร้น

 

เขาเดินเข้ามายืนข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร เสียงฝนดังกลบความเงียบของพวกเขา

 

"พี่จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ" เขาพูดขึ้นในที่สุด

 

เธอหันไปมองเขา ดวงตาสั่นไหว "ทำไมต้องไปไกลขนาดนั้น?"

 

เขาไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มบาง ๆ "น้องต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ"

 

เธออยากจะรั้งเขาไว้ อยากบอกว่าเธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่เธอทำไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าคำพูดของเธอจะทำให้ทุกอย่างยากขึ้นกว่าเดิม

 

เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือกำชายเสื้อจนยับยู่ยี่ แต่สุดท้าย เธอทำได้แค่พยักหน้า 'พี่ก็เหมือนกัน' น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับสายฝนกำลังกลืนมันไป

 

เขาหัวเราะเบา ๆ ลูบศีรษะเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินออกไปจากห้อง

 

เขาหันหลังเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา เธอยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับตา มือของเธอเผลอยกขึ้นราวกับจะรั้งไว้ แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ตกลงข้างลำตัว

 

ฝนยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย

 

หยาดฝนเย็นเฉียบไหลซึมผ่านกระจกหน้าต่าง ราวกับจะซึมผ่านหัวใจของเธอไปด้วย เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่ก็ยังรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ฝนทิ้งไว้...เหมือนกับเขา

 

และเธอก็รู้ดีว่า

...ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ฝนจะยังทำให้เธอนึกถึงเขาเสมอ

 

...... จบ ......