ฝัน หลง ลืม คืนที่ไม่อยากจำ

ฝัน หลง ลืม คืนที่ไม่อยากจำ

#อักษราลัย

 

..1..

        โรงแรมเล็ก ๆ ในย่านเงียบสงบของเมืองที่เหมือน เป็นทางผ่าน ไม่ดังไม่ต้องนับดาว แค่พอได้ซุกนอน ด้วยสนนราคาที่ไม่แพง ที่นี่ไม่มีใครพูดถึงมากนัก นอกจากนักเดินทางขาจรที่ต้องการที่พักราคาถูก ตึกโทรมแสงไฟสลัว จากโคมเก่าให้ความรู้สึกเหมือนภาพถ่ายซีเปียที่ซีดจาง

 

        เอกเดินเข้าไปในล็อบบี้ ร่างกายเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ในใจกลับมีบางอย่างที่ทำให้รู้สึกกังวลอย่างไม่มีเหตุผล

พนักงานต้อนรับเป็นหญิงวัยกลางคน เธอรับบัตรประชาชนของเขาไป มองสลับกับใบหน้าของเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะส่งกุญแจห้องให้เขา

 

        "ชั้นสี่นะคะ" เธอหยุดชั่วครู่ เหมือนลังเลอะไรบางอย่าง "...อย่าลืมล็อกประตูให้ดีค่ะ"

       

        เอกรับกุญแจมาโดยไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อเดินขึ้นบันไดไป ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้น

 

        เหมือนเคยมาที่นี่มาก่อน...

 

…2…

        ห้อง 404

 

        เมื่อเขาหยุดยืนตรงหน้าห้องนั้น กลิ่นฝนชื้น ๆ โชยมาจากไหนสักแห่ง กลิ่นนี้ทำให้นึกถึงอะไรบางอย่างที่เคยเกิดขึ้น

กำแพงทางเดินของโรงแรมมีรอยแตกร้าวเล็ก ๆ ประตูไม้เก่าเป็นร่องรอยเหมือนเคยมีคนเอามือข่วน มันเป็นรอยที่เกิดจากเล็บมนุษย์แน่ ๆ

 

        เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะไขกุญแจเข้าไปในห้อง

 

…3…

        ห้องพักเป็นห้องธรรมดา โต๊ะกระจก เตียงนอนสีหม่น ทีวีเก่า ๆ ไม่มีอะไรแปลก

 

        ยกเว้นกระจกฝ้าในห้องน้ำ ที่มีไอเย็นเกาะตัวเป็นรอยจาง ๆ เหมือนเพิ่งมีใครมาใช้มันเมื่อครู่

 

        เอกเดินไปเปิดม่านหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ถนนเงียบสงัด ความรู้สึกบางอย่างบอกให้เขามองลงไปเบื้องล่าง

และนั่นคือจุดที่เขาเห็นมัน—รอยแตกร้าวบนพื้นถนน

       

        ภาพหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

 

        ร่างของหญิงสาวตกลงมากระแทกพื้นตรงจุดนั้น

 

…4…

        เขารีบกลับมานั่งที่เตียง เปิดโทรศัพท์เพื่อค้นหาข้อมูลของโรงแรมนี้ เขารู้สึกว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่

       

        เขาพบกระทู้เก่า ๆ ที่มีคอมเมนต์เกี่ยวกับห้อง 404

 

        "เคยมีผู้หญิงกระโดดลงมาจากชั้นสี่ของโรงแรมนี้"

 

        "บางคนบอกว่าเธอไม่ได้ฆ่าตัวตาย"

        "คนที่พักชั้นนั้น… มักจะฝันถึงเธอ"

 

        ใจเขาเต้นรัวขึ้น

 

        เขาเปิดแอพแชท เลื่อนไปยังรายชื่อเก่า ๆ ชื่อหนึ่งที่เขาไม่ได้เห็นมานานแล้ว... "เมย์"

 

        เธอคืออดีตแฟนของเขา คนที่เขาเคยรัก... และทิ้งไปอย่างเย็นชา

 

        ข้อความสุดท้ายของเธอในแชทเด้งขึ้นมา

 

        "เอก... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?"

   

        "ช่วยฉันด้วย"

       

        ฝ่ามือเขาเย็นเฉียบ

 

…5…

        เขานอนไม่หลับ

 

        เสียงน้ำหยดจากก๊อกห้องน้ำดังเป็นจังหวะ เสียงแอร์เก่าครางหึ่ง ๆ แต่สิ่งที่แปลกคือ...

       

        เสียงฝีเท้าหน้าห้อง

 

        เอกเดินไปส่องตาแมว—ทางเดินว่างเปล่า

 

        เขาหันกลับมา และตอนนั้นเองที่เขาเห็นมัน...

 

        กระจกในห้องมีไอเย็นที่รวมตัวกันเป็นตัวอักษร

 

        "เธอจำไม่ได้เหรอ?"

 

…6…

        เขาจำได้แล้ว

 

        คืนที่ฝนตกหนัก...

 

        เมย์ไม่ได้ฆ่าตัวตาย

 

        พวกเขาทะเลาะกัน เธอร้องไห้ขอให้เขาอย่าทิ้งเธอไป แต่เขาผลักเธอแรงเกินไป

 

        เธอหงายหลัง ศีรษะฟาดเข้ากับขอบโต๊ะก่อนจะไถลไปที่หน้าต่าง... และร่างของเธอก็หล่นลงไปเบื้องล่าง

 

        ตำรวจสรุปคดีว่าเป็นการฆ่าตัวตาย

 

        แม้แต่เขาเองก็เลือกที่จะเชื่อว่าเธอฆ่าตัวตาย

 

…7…

        เสียงในห้องเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

 

        เสียงฝีเท้าจากหน้าห้องดังมาหยุดตรงประตู

 

        เอกรีบบิดลูกบิดประตูหมายจะหนี แต่ประตูล็อกแน่น

 

        และทันใดนั้น เสียงสุดท้ายก็ดังขึ้นข้างหู

       

        "เธอผลักฉันทำไม?"

 

        เอกหันขวับไป แต่ไม่มีใครอยู่

 

        แต่เขารู้สึกได้—มือเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่

 

        ไฟในห้องกะพริบ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น

 

        "คราวนี้ถึงตาเธอแล้ว..."

 

        และโลกของเขาก็ดับวูบ

 

…8…

        วันรุ่งขึ้น แม่บ้านของโรงแรมเดินขึ้นมาทำความสะอาด

 

        เมื่อเธอเดินผ่านห้อง 404 เธอหยุดชะงัก ประตูเปิดแง้มเล็กน้อย

เธอผลักเข้าไปข้างใน

 

        ห้องว่างเปล่า

 

        ไม่มีใครอยู่

 

        มีเพียงกระจกที่ปกคลุมไปด้วยไอเย็น

 

        ตัวอักษรจาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเอง

 

        "เราเท่ากันแล้ว"

 

        แม่บ้านถอยหลังออกจากห้อง ก่อนจะรีบปิดประตู

 

        และในไม่กี่นาทีต่อมา โรงแรมก็กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

 

        ราวกับไม่เคยมีใครอยู่ที่นี่มาก่อน