คุณเหนื่อยไหมที่ใช้ชีวิตตามลำพังในปัจจุบัน

ใช้ชีวิตตามลำพังในปัจจุบันเหนื่อยไหม
สวัสดีครับทุกคน ผมอยากตั้งคำถามขึ้นมาเผื่อว่าใครหลายคนที่กำลังใช้ชีวิตตามลำพัง อาจจะเคยมีความรู้สึกแบบเดียวกัน หรือบางคนอาจจะมีมุมมองที่แตกต่างกันออกไป แล้วแต่สิ่งแวดล้อมในการทำงาน

ผมเองเป็นคนที่ใช้ชีวิตคนเดียวมานานมากแล้ว ตั้งแต่ทำงาน หาเลี้ยงตัวเอง จนกระทั่งเข้าสู่วัยที่อายุมากขึ้น ทุกวันนี้ผมก็ยังอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว ไม่มีคู่ชีวิต เป็นอิสระ แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องแบกรับทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด บางวันก็รู้สึกเฉย ๆ แต่บางวันก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เพราะว่าเราอยู่คนเดียวความคิดคนเดียวร้ายๆอย่างมันก็จะเป็นอย่างเดียว
ความรู้สึกของการอยู่คนเดียว
ชีวิตที่อยู่คนเดียวอาจจะมีข้อดีในแง่ของความอิสระ เราสามารถตัดสินใจทุกอย่างเองได้ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องคอยรอหรือปรึกษาใคร จะใช้ชีวิตแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวเองล้วน ๆ แต่ข้อเสียก็มีไม่น้อย โดยเฉพาะเมื่อเวลาผ่านไป อายุเพิ่มขึ้น สุขภาพก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา หลายอย่างที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลานั้นรวมทั้งความคิดและการดำรงชีวิตของการอยู่คนเดียว
บางครั้งผมรู้สึกว่า การอยู่คนเดียวมันไม่ได้ยาก แต่บางช่วงเวลามันทำให้เราเหนื่อยใจ เพราะไม่มีใครให้กำลังใจ ไม่มีใครคอยอยู่ข้าง ๆ เวลาที่เราล้ม บางครั้งอยากเล่าอะไรให้ใครสักคนฟัง แต่ก็ไม่มีคนที่สามารถเข้าใจเราได้จริง ๆ อันนี้สิ่งนี้เราต้องยอมรับมัน

นอกจากนี้ การต้องรับผิดชอบทุกอย่างเอง ทั้งเรื่องการเงิน เรื่องสุขภาพ และเรื่องทางอารมณ์ มันก็เป็นภาระที่หนักพอสมควร เวลาที่ไม่สบาย ก็ต้องดูแลตัวเอง เวลามีปัญหา ก็ต้องหาทางแก้ไขด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่มีใครช่วยคิด ไม่มีใครคอยซัพพอร์ต เราก็ต้องทำใจและเข้าใจกับมันให้ได้
ความเหงาเป็นเรื่องปกติ หรือเป็นปัญหา
มีหลายครั้งที่ผมถามตัวเองว่า ความเหงามันเป็นเรื่องปกติของคนที่อยู่ตัวคนเดียว หรือจริง ๆ แล้วมันเป็นปัญหาที่ต้องหาทางแก้ไข? ผมพยายามหากิจกรรมทำให้ตัวเองไม่ว่าง เช่น ดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ หรือออกไปเดินเล่น แต่บางครั้งมันก็ไม่ได้ช่วยให้ความเหงาหายไปทั้งหมด แต่เราก็ต้องทำใจและก็พยายามที่จะเข้าใจกับมันอะไรเหตุการณ์นั้นๆ

ผมเคยคุยกับเพื่อนบางคนที่อยู่คนเดียวเหมือนกัน บางคนบอกว่า "เหงาเป็นเรื่องธรรมดา อยู่คนเดียวมันก็ต้องเหงาเป็นบางเวลา" แต่บางคนกลับมองว่า "ถ้าเราเหงา แสดงว่าชีวิตมันขาดอะไรบางอย่าง" ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นแบบไหนกันแน่ ยังมองหาข้อนี้อยู่ว่ามันยังไง
การปรับตัวกับการใช้ชีวิตลำพัง
แม้ว่าเราจะเหนื่อยหรือเหงาแค่ไหน สุดท้ายชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อไป ผมพยายามหาวิธีที่จะอยู่กับมันให้ได้ อย่างน้อยที่สุดคือการดูแลตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เราต้องปรับตัวให้พร้อมและเข้าใจกลับมา
ดูแลสุขภาพตัวเอง อายุเยอะขึ้น สุขภาพก็ต้องใส่ใจมากขึ้น พยายามกินอาหารที่ดี ออกกำลังกายบ้าง และตรวจสุขภาพเป็นระยะ ๆ
หากิจกรรมที่ทำให้มีความสุข บางคนอาจจะเล่นดนตรี ปลูกต้นไม้ หรือออกไปพบปะผู้คน การมีกิจกรรมที่เราชอบจะช่วยให้ชีวิตมีสีสันขึ้น
เปิดใจให้กับความสัมพันธ์ใหม่ ๆ แม้ว่าจะไม่ได้มีครอบครัวหรือคู่ชีวิต แต่เราก็ยังสามารถมีเพื่อน มีสังคมที่ช่วยเติมเต็มความอบอุ่นได้ และก็เข้าใจกับสังคมและสิ่งแวดล้อมให้ได้
ปรับมุมมองต่อชีวิต บางครั้งการมองชีวิตในแง่บวก หรือการยอมรับว่าความเหงาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ก็ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น
แล้วคุณล่ะ
ผมอยากรู้ว่ามีใครที่รู้สึกแบบเดียวกันบ้างไหม? หรือใครที่สามารถใช้ชีวิตตามลำพังได้อย่างมีความสุข มีวิธีรับมือกับความเหงาและความเหนื่อยอย่างไร ช่วยบอกให้รู้บ้างจะได้ปรับปรุงตัวเองให้มีความสุขและเข้าใจในสิ่งนั้นๆ
การอยู่คนเดียวมันเป็นเรื่องปกติ หรือเป็นสิ่งที่เราควรหาทางแก้ไข ใครมีความคิดเห็นอย่างไรช่วยบอกด้วยครับ
อยากฟังความคิดเห็นจากทุกคนครับ...