หัวใจที่ว่างเปล่า

หัวใจที่ว่างเปล่า The Empty Heart

#อักษราลัย

          เสียงเพลงจากหูฟังเบาลงจนเกือบเงียบ แบตเตอรี่ใกล้หมด เหมือนกับความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขา มันค่อย ๆ เหือดหายไปทีละนิด จนวันนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า นิ้วเลื่อนผ่านภาพถ่ายเก่า ๆ ในแกลเลอรี่มือถือ ภาพแรกเราสองคนยิ้มกว้าง ถ่ายกันที่สวนสาธารณะใกล้มหาวิทยาลัย วันนั้นเขาสารภาพรักใต้ต้นหางนกยูงที่กำลังออกดอกสีแดงสด ฉันจำได้ว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

          แต่นั่นมันเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ฉันเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเองมาได้สักพัก เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการไม่รู้สึกตื่นเต้นเมื่อมีข้อความจากเขา การลืมนับวันครบรอบ หรือแม้แต่การที่ไม่อยากเล่าเรื่องราวในชีวิตให้เขาฟังเหมือนเคย ทำไมกันนะ ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ไม่ได้มีใครใหม่ แต่ทำไมถึงไม่เหมือนเดิม ฉันก็ตอบตัวเองไม่ได้ ทั้งที่พยายามทบทวน

          เลื่อนต่อไปอีกภาพ ทริปเขาใหญ่เมื่อหกเดือนก่อน ฉันนั่งห่อไหล่ตัวสั่นเพราะอากาศหนาว เขารีบถอดเสื้อแจ็คเก็ตมาคลุมให้ ตอนนั้นหัวใจฉันยังอบอุ่นด้วยความรัก แต่ตอนนี้... แม้จะอยู่ในอ้อมกอดเขา ฉันกลับรู้สึกหนาวเหน็บกว่าวันนั้นเสียอีก

          บางครั้งฉันแอบสะดุ้งเมื่อเขาโอบกอดจากด้านหลัง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะร่างกายฉันต่อต้านการสัมผัสของเขาโดยอัตโนมัติ จูบที่เคยหวานชื่นกลายเป็นภาระที่ต้องตอบรับ กอดที่เคยอบอุ่นกลายเป็นความอึดอัด แม้แต่กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ประจำ จากที่เคยชอบ วันนี้กลับรู้สึกว่ามันฉุนเกินไป

          "พรุ่งนี้เจอกันนะครับ" ข้อความจากเขาเด้งขึ้นมา ฉันกดอ่านแต่ไม่ตอบ นิ้วเลื่อนลงไปอ่านข้อความเก่า ๆ แต่ละประโยคที่เคยทำให้หัวใจพองโต วันนี้กลับรู้สึกเหมือนอ่านถ้อยคำของคนแปลกหน้า ความหวานซึ้งในคำพูดของเขากลายเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก การบอกรักที่เคยทำให้ยิ้มได้ทั้งวัน ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนคำโกหกที่ต้องแกล้งตอบกลับไป

          เมื่อก่อน การนัดเจอกันคือเรื่องน่าตื่นเต้นที่สุดของสัปดาห์ ฉันจะเลือกชุดตั้งแต่หัวค่ำ แต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน และนับนาทีรอเวลาที่จะได้เจอเขา แต่ตอนนี้... การนัดเจอกันกลายเป็นภาระที่ต้องจัดการ ฉันมักจะหาข้ออ้างเลื่อนนัด บางครั้งก็แกล้งป่วย บางครั้งก็อ้างว่าติดงาน ทั้งที่จริง ๆ แล้วแค่ไม่อยากเจอหน้าเขา

          ฉันลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง มองดวงจันทร์ครึ่งดวงลอยเด่นอยู่บนฟ้า นึกถึงคืนที่เราเคยนั่งดูดาวด้วยกัน เขาชี้ให้ดูดาวตก ส่วนฉันแอบมองเขาที่กำลังตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ วันนี้แม้จะมองท้องฟ้าเดียวกัน แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเราอยู่คนละจักรวาล แผนอนาคตที่เคยวาดไว้ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ สวนผักหลังบ้าน หรือแมวสองตัวที่จะเลี้ยงด้วยกัน วันนี้มันเลือนรางราวกับภาพลวงตา

          แม้เขาจะยังเป็นคนเดิม ยังอบอุ่น ใส่ใจ และรักฉันเหมือนเดิม แต่หัวใจฉันกลับเปลี่ยนไป ความรู้สึกผิดกัดกินฉันทุกครั้งที่ต้องแกล้งทำเป็นมีความสุข ทุกครั้งที่ต้องพูดคำว่ารักทั้งที่ไม่รู้สึก และทุกครั้งที่เห็นเขายิ้มกว้างให้ฉัน ทั้งที่ฉันเองก็รู้ว่าวันหนึ่งรอยยิ้มนั้นจะต้องแตกสลาย

          เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อและรูปของเขา ฉันปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังต่อไป จนกระทั่งเงียบลง ไม่นานข้อความก็ตามมา

          "หลับแล้วเหรอครับ ฝันดีนะ รักนะ"

          ฉันพิมพ์ตอบสั้น ๆ "ฝันดีค่ะ" แต่ไม่ได้พิมพ์คำว่ารักตอบกลับไป เพราะไม่อยากโกหก การแสร้งทำเป็นรักทั้งที่หัวใจว่างเปล่า มันเหนื่อยเกินไป เหมือนต้องแบกรับน้ำหนักมหาศาลไว้บนบ่า ทุกการกระทำ ทุกคำพูด ล้วนเป็นการแสดงที่ฉันต้องฝืนทำ

          พรุ่งนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเขา จะบอกว่าที่ผ่านมาฉันพยายามแล้ว พยายามรักษาความรู้สึกนี้ไว้ พยายามหาเหตุผลที่จะรักเขาต่อไป แต่ยิ่งพยายาม ก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้า บางทีการปล่อยมือกันอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ดีกว่าฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาไหลอยู่ข้างใน

          ลมเย็นพัดผ่าน พาความทรงจำลอยละล่องไปในอากาศ ฉันหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกถึงความโล่งอกที่ในที่สุดก็กล้าที่จะยอมรับความจริงกับตัวเอง ปล่อยให้หัวใจที่ว่างเปล่าได้พักหายใจ วันพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ยากลำบาก แต่อย่างน้อยมันก็จะเป็นการเริ่มต้นของความจริงใจ ถึงแม้ความจริงนั้นจะเจ็บปวด แต่มันดีกว่าการหลอกตัวเองและคนที่เคยรัก

          ฉันกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ ปล่อยให้ความมืดโอบล้อม เหมือนกับที่ความเงียบโอบล้อมหัวใจที่ไม่มีเสียงเต้นระรัวให้ใครอีกต่อไป บางทีการยอมรับว่าหมดรัก อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับ “เรา” 

.....

........... <> ................