(นิยายรักสั้น)ตอน: สะพานสายรุ้งข้ามเวลา

 

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งทรายสีขาวนวล แสงแดดยามเย็นสาดส่องเป็นประกายระยิบระยับบนผิวน้ำทะเลสีคราม "พลอย" หญิงสาววัย 22 ปี นั่งเหม่อมองออกไปไกลสุดสายตา ผมยาวสลวยสีดำขลับปลิวไสวไปตามแรงลม มือเรียวเล็กยกขึ้นป้องหน้าผาก บดบังแสงแดดที่แยงตา

 

พลอยมาเที่ยวทะเลคนเดียว เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายในเมืองกรุง และเพื่อเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำจากความรักครั้งล่าสุด เธอเพิ่งเลิกรากับแฟนหนุ่มที่คบกันมาหลายปี ด้วยเหตุผลที่ว่า "เราเข้ากันไม่ได้" คำพูดสั้นๆ แต่กลับกรีดลึกลงไปในหัวใจของเธอ

 

ขณะที่พลอยกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายสูงวัยคนหนึ่ง กำลังนั่งวาดรูปอยู่บนโขดหินไม่ไกลนัก ชายคนนั้นดูมีอายุราว 60 ปี ผมสีดอกเลาแซมขาว ใบหน้าคมคายมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่กลับดูอบอุ่นและมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

 

พลอยไม่รู้ตัวว่าเดินเข้าไปหาชายคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็เมื่อมายืนอยู่ข้างๆ เขาแล้ว

 

"ขอโทษนะคะ" พลอยเอ่ยขึ้นเบาๆ

 

ชายสูงวัยเงยหน้าขึ้นจากภาพวาด ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลอ่อน ดูอบอุ่นและอ่อนโยน

 

"ครับ?" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 

"เอ่อ...คือ...หนูเห็นคุณลุงกำลังวาดรูปอยู่ สวยมากเลยค่ะ" พลอยพูด

 

ชายสูงวัยยิ้ม "ขอบคุณครับ หนูชื่ออะไรเหรอ?"

 

"หนูชื่อพลอยค่ะ"

 

"ลุงชื่อ 'ธารา' นะ"

 

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณลุงธารา"

 

"เช่นกันครับ พลอย"

 

บทสนทนาสั้นๆ เริ่มต้นขึ้นระหว่างคนสองคน สองวัย ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง พลอยเล่าเรื่องราวความรักที่จบลงของเธอให้ธาราฟังอย่างไม่ปิดบัง ธาราตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ไม่พูดแทรกหรือตัดสิน

 

เมื่อพลอยเล่าจบ ธาราก็ยิ้มบางๆ

 

"ความรักก็เหมือนสายรุ้งนะพลอย" ธาราพูด "มันสวยงาม แต่มันก็อยู่กับเราไม่นาน"

 

"..." พลอยเงียบ

 

"แต่ถึงแม้สายรุ้งจะหายไป มันก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่เคยเกิดขึ้นจริง" ธาราพูดต่อ "ความรักก็เหมือนกัน ถึงแม้ว่ามันจะจบลง แต่มันก็ยังคงเป็นความทรงจำที่สวยงาม"

 

"แต่หนูเจ็บ..." พลอยพูดเสียงแผ่วเบา

 

"ความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต" ธาราตอบ "มันสอนให้เราเติบโตและเข้มแข็งขึ้น"

 

พลอยมองหน้าธารา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจ

 

"คุณลุง...เคยมีความรักไหมคะ?" พลอยถาม

 

ธารายิ้ม "แน่นอนสิ ลุงเคยมีความรัก"

 

"แล้ว...ความรักของคุณลุงเป็นยังไงคะ?"

 

ธาราเงยหน้ามองท้องฟ้า "ความรักของลุง...ก็เหมือนสายรุ้งนั่นแหละ"

 

"..."

 

"มันเริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงาม สดใส และเต็มไปด้วยความหวัง" ธาราพูดต่อ "แต่สุดท้าย...มันก็จางหายไป"

 

"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?" พลอยถาม

 

ธาราถอนหายใจ "ภรรยาของลุง...เธอจากลุงไปเมื่อหลายปีก่อน ด้วยโรคร้าย"

 

พลอยรู้สึกได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียงของธารา เธอเอื้อมมือไปจับมือของเขาเบาๆ

 

"หนูเสียใจด้วยนะคะ"

 

ธารายิ้ม "ไม่เป็นไรหรอกพลอย มันผ่านมานานแล้ว"

 

"..."

 

"แต่ถึงแม้ว่าเธอจะจากลุงไป ลุงก็ไม่เคยเสียใจที่ได้รักเธอ" ธาราพูด "ความรักที่ลุงมีให้เธอ มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตลุง"

 

พลอยมองหน้าธารา น้ำตาคลอเบ้า

 

"คุณลุง...เข้มแข็งมากเลยนะคะ"

 

ธารายิ้ม "ลุงไม่ได้เข้มแข็งหรอกพลอย ลุงแค่...เรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริง"

 

"..."

 

"และลุงก็เชื่อว่า...สักวันหนึ่ง พลอยก็จะเรียนรู้ได้เหมือนกัน"

 

พลอยพยักหน้าทั้งน้ำตา

 

"ขอบคุณนะคะ คุณลุง"

 

"ไม่เป็นไรครับ"

 

ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่ด้วยกัน มองดูพระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายของวันสาดส่องเป็นสีทองอร่าม

 

"พลอย" ธาราเรียก

 

"คะ?"

 

"ลุงมีอะไรจะให้"

 

ธารายื่นภาพวาดที่เขาวาดเสร็จแล้วให้พลอย

 

"ให้หนูเหรอคะ?"

 

"ครับ"

 

พลอยรับภาพวาดมาดู มันเป็นภาพของทะเลในยามเย็น มีสายรุ้งทอดตัวยาวข้ามขอบฟ้า

 

"สวยจังเลยค่ะ" พลอยพูด

 

"ลุงตั้งชื่อภาพนี้ว่า 'สะพานสายรุ้งข้ามเวลา'" ธาราพูด

 

"..."

 

"ลุงหวังว่า...ภาพนี้จะช่วยเตือนพลอยว่า ถึงแม้ว่าความรักจะจบลง แต่มันก็ยังคงเป็นความทรงจำที่สวยงาม และสักวันหนึ่ง...พลอยจะสามารถก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดไปได้ เหมือนกับสายรุ้งที่ทอดตัวข้ามผ่านกาลเวลา"

 

พลอยมองภาพวาดในมือ น้ำตาไหลอาบแก้ม

 

"ขอบคุณนะคะ คุณลุงธารา"

 

"ไม่เป็นไรครับ"

 

พลอยและธาราใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกัน พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต พวกเขาหัวเราะ ร้องไห้ และปลอบโยนกันและกัน

 

แม้ว่าอายุจะห่างกันถึง 40 ปี แต่พลอยและธารากลับรู้สึกผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง พวกเขารู้สึกเหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน

 

เมื่อถึงเวลาที่พลอยต้องกลับ ธาราก็เดินไปส่งเธอที่รถ

 

"ดูแลตัวเองดีๆ นะพลอย" ธาราพูด

 

"คุณลุงก็เหมือนกันนะคะ" พลอยตอบ

 

"ถ้ามีโอกาส...เราคงได้เจอกันอีก"

 

"ค่ะ"

 

พลอยขึ้นรถ แล้วขับออกไป เธอเหลียวหลังกลับมามองธาราที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

 

พลอยไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธาราคืออะไร มันอาจจะเป็นเพียงมิตรภาพที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ หรือมันอาจจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้น

 

แต่สิ่งหนึ่งที่พลอยรู้ก็คือ ธาราได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอ เขาทำให้เธอเข้าใจความหมายของความรักและความเจ็บปวด เขาทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น และเขาก็ทำให้เธอเชื่อว่า...สักวันหนึ่ง เธอจะสามารถก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดไปได้

 

พลอยขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังคงยาวไกลและเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

 

เพราะเธอรู้ว่า...เธอไม่ได้อยู่คนเดียว

 

...

 

หลายปีผ่านไป พลอยเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและประสบความสำเร็จ เธอแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น และมีลูกที่น่ารัก

 

แต่ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน พลอยก็ไม่เคยลืมธารา ชายสูงวัยผู้เป็นดั่งสะพานสายรุ้ง ที่ช่วยให้เธอก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดในอดีต

 

ทุกครั้งที่

พลอยมองภาพวาด "สะพานสายรุ้งข้ามเวลา" ที่ธาราเคยมอบให้ เธอจะระลึกถึงช่วงเวลาสั้นๆ ที่แสนพิเศษ ที่เธอได้ใช้ร่วมกับเขา

 

และเธอก็จะยิ้ม...

 

...จบ...