ชุดในยุคราชวงศ์ต่างๆของจีน

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์ฉิน

   เสื้อผ้าในยุคฉินยังคงรูปแบบ "เชินอี้" (深衣) ที่เสื้อและกระโปรงเชื่อมกันเป็นชุดเดียว แต่แยกส่วนชัดเจน สีดำเป็นสีหลักในราชสำนัก แสดงถึงอำนาจ ส่วนชนชั้นล่างใส่เสื้อผ้าจากผ้าป่านหรือฝ้ายที่เรียบง่าย เน้นการใช้งานและความสะดวกในชีวิตประจำวัน

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์ฮั่น 

   เสื้อผ้าในยุคฮั่นมีความประณีตและหลากหลายมากขึ้น ชนชั้นสูงนิยมใส่ผ้าไหมหรูหรา มีลวดลายและสีสันสะท้อนฐานะ เช่น สีแดงหรือเหลือง ผู้หญิงนิยมสวมชุดสองชิ้น (เสื้อและกระโปรง) เช่น "หลิวเซียนฉวิน" (留仙裙) ที่พลิ้วไหว ส่วนชนชั้นล่างใส่เสื้อผ้าฝ้ายหรือป่านที่เรียบง่าย ยุคนี้ยังได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมต่างชาติผ่านเส้นทางสายไหม

เสื้อผ้าในยุคสามก๊กและราชวงศ์จิ้น

   เสื้อผ้าในยุคนี้เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงจากระบบชนชั้นและได้รับอิทธิพลจากชนเผ่านอกด่าน การแต่งกายเน้นความเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ แต่ยังคงแสดงสถานะทางสังคม เช่น เสื้อผ้าสีม่วงสำหรับขุนนางระดับสูง เสื้อผ้าของประชาชนทั่วไปใช้สีธรรมชาติ เช่น ขาว เทา และน้ำตาล

   และในช่วงนี้ยังมีความนิยมในชุด "หรูฉวิน" (襦裙) หรือชุดเสื้อและกระโปรงแบบสองชิ้นเพิ่มมากขึ้น เสื้อมีขนาดกระชับ ส่วนกระโปรงมีความยาวและพลิ้วไหว เสื้อผ้าของชนชั้นสูงเริ่มมีการปักลวดลายซับซ้อน

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์สุย

   เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์สุยยังคงสืบทอดรูปแบบจากราชวงศ์เหนือและใต้ (南北朝) แต่มีความประณีตและกลมกลืนมากขึ้น ชุด "หรูฉวิน" (襦裙) ยังคงเป็นที่นิยม โดยผู้หญิงมักใส่เสื้อแขนเล็กกับกระโปรงยาวที่ผูกเอวสูงจนถึงช่วงอก พร้อมใช้สายคาดเอวเสริมให้ดูสง่างาม

   เสื้อผ้าของขุนนางและจักรพรรดิในยุคนี้เริ่มมีระบบสีที่กำหนดสถานะ เช่น สีเหลืองสำหรับจักรพรรดิ และสีม่วงหรือแดงสำหรับขุนนางระดับสูง นอกจากนี้ยังมีการใช้ผ้าไหมและลวดลายที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมชนเผ่านอกด่าน

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์ถัง

   ราชวงศ์ถังถือเป็นยุคทองของวัฒนธรรมจีน เสื้อผ้าในยุคนี้มีความหลากหลายและได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมต่างชาติ เช่น ชนเผ่าตะวันตก อินเดีย และเปอร์เซีย

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์ซ่ง

   เสื้อผ้ามีความเรียบง่ายและเน้นความสมถะ สะท้อนถึงวัฒนธรรมที่เน้นความเป็นระเบียบของราชวงศ์ ผู้ชายที่เป็นข้าราชการมักสวมเสื้อคลุมยาวแขนกว้างและหมวกปีกตรงสีดำที่เรียกว่า "อูซาเหม่า" (乌纱帽) เป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะทางสังคม ส่วนผู้หญิงนิยมใส่ชุด "หรูฉวิน" (襦裙) ซึ่งประกอบด้วยเสื้อพอดีตัวและกระโปรงพลิ้วที่ให้ความรู้สึกสง่างาม

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์หยวน

   ปกครองโดยชนชาติมองโกล เสื้อผ้าได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเร่ร่อน เน้นความสะดวกในการเคลื่อนไหว เสื้อผ้าที่โดดเด่นในยุคนี้ได้แก่ "ปี้เจี้ยน" (比肩) และ "ปี้เจี่ย" (比甲) ซึ่งเป็นเสื้อแบบไม่มีแขนและเหมาะสำหรับกิจกรรมกลางแจ้ง ผู้ชายใส่เสื้อคลุมแขนแคบที่ช่วยให้ขี่ม้าได้สะดวก ส่วนผู้หญิงแต่งกายเรียบง่าย เน้นประโยชน์ใช้สอย

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์หมิง

   วัฒนธรรมจีนดั้งเดิมได้รับการฟื้นฟู เสื้อผ้าหลักในยุคนี้คือ "ฮั่นฝู" (汉服) ขุนนางมักใส่เสื้อคลุมยาวที่มีแผ่นปักลายสัตว์มงคลหรือ "ปู้จื่อ" (补子) เพื่อแสดงตำแหน่งและฐานะ ผู้หญิงในยุคนี้ใส่เสื้อแขนกว้างและกระโปรงจีบที่เรียกว่า "หม่าเมี่ยนฉวิน" (马面裙) ซึ่งมีความหรูหราและงดงาม สีของเสื้อผ้าถูกกำหนดตามชนชั้น โดยสีเหลืองใช้เฉพาะสำหรับจักรพรรดิ

เสื้อผ้าในยุคราชวงศ์ชิง

   ซึ่งเป็นยุคของชาวแมนจู เสื้อผ้าเปลี่ยนไปในรูปแบบที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมแมนจู เสื้อ "ฉางเฝา" (长袍) และ "หม่ากว้า" (马褂) เป็นเสื้อผ้าหลักสำหรับผู้ชาย โดยมีการออกแบบแขนเสื้อแบบ "แขนม้า" (马蹄袖) ที่เป็นเอกลักษณ์ ส่วนผู้หญิงนิยมใส่ "ฉีผาว" (旗袍) ชุดยาวเข้ารูปที่สะท้อนถึงความสง่างามและเรียบง่าย

เสื้อผ้าในยุคปัจจุบัน

   ในยุคปัจจุบัน เสื้อผ้าของชาวจีนได้รับอิทธิพลจากการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมดั้งเดิมและสมัยใหม่อย่างชัดเจน โดยมีการพัฒนาเพื่อสะท้อนถึงความก้าวหน้าของเศรษฐกิจและวิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป และชุดกี่เพ้า หรือ ฉีผาว (旗袍) เป็นชุดประจำชาติของชาวจีนที่มีความเป็นเอกลักษณ์และสะท้อนถึงความงดงามแบบดั้งเดิมของวัฒนธรรมจีน ชุดนี้มีต้นกำเนิดจากราชวงศ์ชิง (清) ซึ่งเป็นยุคที่ชนเผ่าแมนจูปกครองจีน