ถ้าเคยช่วยเหลือด้วยความเห็นใจอย่างแท้จริงเป็นประจำ หากลำบากจะมีคนอุปถัมภ์

 

ถ้าเคยช่วยเหลือเจือจานคนและสัตว์ที่ตกทุกข์ได้ยาก

ด้วยความเห็นใจอย่างแท้จริงเป็นประจำ

หากลำบากระกำลำบากขึ้นมา จะมีคนอยากอุปถัมภ์ทันที

 

กระแสการเคยช่วยเหลือ

คนและสัตว์ไว้มากๆ

เป็นภาวะติดตัว

ที่จะทำให้ใครต่อใครรู้สึกเมตตา สงสาร

เมื่อจับพลัดจับผลูตกระกำลำบากขึ้นมา

จะมีคนอยากช่วยส่งเสริม

ให้รอดพ้นจากสถานภาพย่ำแย่

และดลใจให้ใครๆ

ยื่นมือเข้ามารับผิดชอบภาระแทนทันที

ไม่ต้องข้ามภพข้ามชาติ

เอาแค่ชาติปัจจุบันก็เห็นผลได้แล้ว

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

 

ถ้าไม่มีบุญติดตัว

แล้งน้ำใจ

ไม่เคยช่วยเหลือใครไว้ก่อน

หรือกระทั่งเคยฉ้อฉล

เอารัดเอาเปรียบใครๆมามาก

บันดาลโทสะแล้วด่าทอได้ไม่ยั้ง

อย่างนี้ ต่อให้เสแสร้งแกล้งทำท่าน่าสงสาร

ก็จะไม่มีใครเขาสงสาร

ตรงข้ามจะรำคาญ

หรือรู้สึกเหมือนอยากซ้ำเติมเข้าให้อีก

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

และก็มีอยู่นะครับ

ที่บุญเก่าจากอดีตชาตินั้นดีมาก

ช่วยคนและสัตว์ไว้มาก

จนน่าเอ็นดู ใครเห็น ใครก็รัก

อยากช่วยเหลือ

อยากหยิบยื่นอะไรต่ออะไรให้

แต่ชาตินี้คิดผิด

อาจเพราะได้ตัวอย่างไม่ดี

หรือคบเพื่อนเลว

เห็นไปว่าคนทั้งโลกโง่กว่าตน

หลงใหลตนแบบไม่มีเหตุผล

เพราะฉะนั้นแปลว่าทั้งโลกมีหน้าที่

ต้องเอาอะไรๆมาให้ตน

ตนเองไม่ต้องให้อะไรใคร

เสร็จแล้วอาจพัฒนาขึ้นเป็นการเห็นว่า

ถ้าใครไม่ให้ ก็ต้องทวง

หรือพยายามหาทางหลอกล่อฉ้อฉล

เอามาเป็นของตนให้ได้

เรียกว่าเป็นโรคหลงบารมีเก่า

ใครไม่มาสวามิภักดิ์เป็นต้องเห็นดีกัน อะไรทำนองนั้น

 

พอล่อลวงเขามากๆ

บาปก็พอกเพิ่มขึ้นทุกทีเป็นเงาตามตัว

จนถึงวันหนึ่ง

ถึงเสแสร้งแกล้งน่าสงสารอย่างไร

ก็ไม่มีใครเขาอยากช่วยอีกต่อไป

ตรงนั้นแหละ จะน่าสงสารขนานแท้

เพราะวิบากร้า

ยจะเริ่มให้ผลดุจมีกองทัพมาปล้น

แถมหันไปทางไหนก็ไม่มีใครอยากยื่นมือมาให้จับอีก

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

พระพุทธองค์ทรงสรรเสริญ

ผู้ที่มีความ ‘ตั้งมั่นในทาน’

หมายถึงการ ‘มีแก่ใจคิดให้’ ไปเรื่อยๆเป็นนิสัย

เป็นความเคยชิน เป็นธรรมชาติแท้จริง

ที่ไม่ได้เกิดจากการฝืนใจ

หรือเล็งโลภหวังผลต่างๆนานา

 

เมื่อรู้จักฝึกเป็นฝ่ายให้ได้ตลอดชีวิต

นั่นแหละ จะก่อนิสัยใหม่

ทั้งในชีวิตนี้และชีวิตหน้า

พูดง่ายๆให้รวบรัดคือ

เปลี่ยนแปลงตนเอง

จากความเป็นคน ‘ไม่ได้มีใจจริงที่คิดจะให้’

เป็นคน ‘มีใจจริงที่จะให้’

 

 

พระพุทธเจ้าตรัสเสมอว่า

ผู้ให้ทานเป็นนิตย์ ย่อมเข้าถึงสุคติ

โลกสวรรค์ และโลกมนุษย์อันมั่งคั่ง

ห่างไกลจากความอดอยากและความอัตคัดขัดสน

เนื่องจากบุญเป็นความสว่าง

เป็นเหตุแห่งความสุขความเจริญ

เป็นธรรมชาติ

ที่มีหน้าที่ตกแต่งรูปสมบัติ

และคุณสมบัติอันน่าใคร่ น่าพอใจ

คุณสามารถเห็นลางดี

บอกอนาคตอันรุ่งเรืองได้

จากหน้าตาและผิวพรรณในปัจจุบัน

 

ยิ่งคิดเสียสละมากขึ้นเพียงใด

ความผ่องใสก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นเพียงนั้น