แสงไฟและการรอคอย

แสงไฟและความรอคอย

โดย #อักษราลัย

            ความรักของพ่อแม่เปรียบดั่งแสงสว่างในยามค่ำคืน... แม้เราจะเดินหลงทางไปไกลเพียงใด มันก็ยังคงส่องนำทางให้เราได้กลับบ้านเสมอ

            บางครั้งเราต้องเป็นพ่อเอง จึงจะเข้าใจว่าหัวใจของพ่อนั้นกว้างใหญ่เพียงใด... เหมือนท้องฟ้าที่โอบอุ้มดวงดาวทุกดวงไว้ โดยไม่เคยบ่นว่าหนักหรือเหนื่อย

            ……….

            ทุกคืน ผมจะเปิดไฟหน้าร้านไว้ให้สว่างไสว โดยไม่ยอมปิด ไม่ใช่เพื่อต้อนรับลูกค้า แต่เพื่อรอคนคนหนึ่ง... ลูกชายที่จากไปเมื่อสิบปีก่อน

            "ผมจะไปญี่ปุ่น" 

            คำพูดนั้นยังก้องอยู่ในหูไม่เคยจางหาย วันนั้นผมวางช้อนลงช้า ๆ พยายามซ่อนมือที่สั่นระริก มือที่เคยอุ้มเขาตั้งแต่เป็นทารก มือที่เคยจูงเขาไปโรงเรียนวันแรก มือที่เคยสอนเขาคิดเลขยามค่ำคืน

            "แกจะทิ้งร้านให้พ่อดูแลคนเดียวเหรอ?" ผมถามเสียงแหบ ไม่ใช่เพราะกลัวไม่มีคนดูแลร้าน แต่เพราะกลัวความเหงา กลัวความว่างเปล่าที่จะตามมา

            เขาตะโกนใส่ผมว่าอยากมีชีวิตของตัวเอง ไม่อยากอยู่ใต้อาณัติของพ่อ คำพูดแต่ละคำเสมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจ มันบาดลึกจนใจเหมือนจะขาด แต่ผมทำได้เพียงนั่งนิ่ง ปล่อยให้เขาเดินจากไป เพราะรู้ดีว่า... บางครั้งพ่อแม่ก็ต้องปล่อยให้ลูกได้บินไปเผชิญโลกด้วยตัวของเขาเอง แม้จะเป็นห่วงมากเพียงใดก็ต้องยอม

            ทุกวันหลังจากนั้น ผมจะเปิดอ่านจดหมายจากเขาด้วยมือที่สั่นเทา อ่านทุกบรรทัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เก็บทุกรูปถ่ายที่เขาส่งมาไว้ในกล่องไม้ใบเก่า บางคืนผมนั่งนับดาวผ่านหน้าต่างร้าน คิดถึงลูกชายที่อยู่ห่างไกล หวังว่าเขาจะกำลังมองดูดวงดาวดวงเดียวกัน

            แล้ววันหนึ่ง ร่างกายผมก็เริ่มทรยศ หมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะที่สอง ผมไม่กลัวความตาย แต่กลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกครั้ง กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกเขาต่อหน้าว่า... ผมภูมิใจในตัวเขาเพียงใด

            และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่เขากลับมายืนตรงหน้า รูปร่างของเขาดูสูงใหญ่ ไม่ใช่เด็กน้อยที่เคยวิ่งเล่นในร้านอีกต่อไป แต่เป็นชายหนุ่มที่แข็งแกร่ง และเป็นพ่อคนแล้ว

            "ผมขอโทษครับพ่อ" เขากอดผมพลางสะอื้น "ผมเพิ่งเข้าใจ..."

            ผมลูบหลังเขาเบา ๆ น้ำตาเอ่อล้นอย่างห้ามไม่อยู่ สิบปีที่รอคอย สิบปีที่คิดถึง จบลงในวินาทีที่ได้กอดลูกชายอีกครั้ง

            "พ่อภูมิใจในตัวแกเสมอนะ" ผมกระซิบ เสียงสั่นเครือ "แค่กลัวว่า... ถ้าแกจากไป พ่อจะเหงา"

            คืนนั้น เราพ่อลูกนั่งคุยกันจนดึก ผมเล่าทุกความทรงจำที่เก็บไว้ เล่าทุกความภาคภูมิใจที่มีให้เขา เล่าทุกคืนที่นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วง แสงไฟหน้าร้านยังคงสว่างไสวเหมือนทุกคืน แต่คราวนี้... มันไม่ได้ส่องนำทางให้ใครอีกแล้ว

            เพราะลูกชายของผมได้กลับมาบ้านแล้ว กลับมาพร้อมกับความเข้าใจว่า... ความรักของพ่อนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง เหมือนแสงไฟหน้าร้านที่สว่างรอเขาทุกคืน ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่

าไหร่

            ………. 🌹 ………