โชคดีคือกรรมเผล็ดผล โชคร้ายคือกรรมชั่วเผล็ดผล

คำว่า 'โชค'

เป็นคำของคนที่ไม่รู้ว่า บุญเก่ามีจริง

และบุญใหม่ คือต่อยอดของเก่า

‘โชคดี’

ชวนให้นึกถึงความบังเอิญได้ดี

แท้จริง คือ ‘กรรมดีเผล็ดผล’

‘โชคร้าย’

ชวนให้นึกถึงความบังเอิญเคราะห์ร้าย

แท้จริง คือ ‘กรรมชั่วเผล็ดผล’

กรรมหนักบางอย่าง มีกำลังมาก

เช่น ทำร้ายพ่อแม่

ทำร้ายผุ้มีพระคุณ

ทำร้ายผู้ทรงคุณ

อาจเผล็ดผลทันตาในชาตินี้

เรียกว่า ทิฐธรรมเวทนียกรรม

แม้ไม่ปรากฏในรูปของเหตุการณ์ภายนอก

ก็ปรากฏในรูปของความฟุ้งซ่านจัด

ควบคุมจิตใจไม่ได้ ฝันร้ายตลอด

ความเป็นคนมีใจสงบ

ทำจิตให้อยู่ในอำนาจได้ ฝันดีเสมอ

หรือหลับสนิทเป็นสุขใจทั้งก่อนนอนและตอนตื่น

ก็จัดเป็นมาตรวัดได้อย่างหนึ่งว่า

ชาตินี้ไม่ได้ก่อบาปก่อกรรม

จนเป็นทิฐธรรมเวทนียกรรมทางร้าย

โชคดีอย่างแท้จริง

คือ จิตใจสงบสุขแม้ท่ามกลางความวุ่นวายรอบด้าน

โชคร้ายอย่างที่สุด

คือ ใจคอไม่เคยเป็นสุขกับใครได้ แม้ในสถานการณ์ปกติ