เมฆฝนแห่งความหวังดี

เมฆฝนแห่งความหวังดี

#อักษราลัย

            เมฆก้อนหนึ่งลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า มันมองลงมาเห็นทะเลทรายอันแห้งแล้งเบื้องล่าง เม็ดน้ำในตัวมันพร้อมที่จะโปรยปรายลงมาเพื่อให้ความชุ่มชื้น

            "ฉันต้องช่วยพวกเขา" เมฆคิด มองดูเม็ดทรายที่แห้งผากและพืชน้อยใหญ่ที่กำลังเหี่ยวเฉา "พวกเขาต้องการน้ำ ต้องการความชุ่มชื้น ฉันมีสิ่งที่พวกเขาขาด"

            แต่เสียงกระซิบจากสายลมพัดผ่านมา "เจ้ารู้ไหม ทะเลทรายไม่ได้ต้องการน้ำฝนของเจ้า"

            "ทำไมล่ะ?" เมฆสงสัย "ทุกชีวิตต้องการน้ำ ไม่ใช่หรือ?"

            "ทะเลทรายมีระบบนิเวศของตัวเอง" สายลมกระซิบ "สิ่งมีชีวิตที่นี่ปรับตัวมานานนับพันปี พวกเขาเรียนรู้ที่จะอยู่กับความแห้งแล้ง มันคือส่วนหนึ่งของตัวตนพวกเขา"

            เมฆเงียบไป มองดูแคคตัสที่ยืนตระหง่านท้าแดด ดอกไม้ทะเลทรายที่บานสะพรั่งในความแห้งแล้ง และสัตว์น้อยใหญ่ที่ใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม

            "แต่ฉันแค่อยากช่วย..." เมฆพึมพำ

            "บางครั้งความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการปล่อยให้ธรรมชาติดำเนินไปตามวิถีของมัน" สายลมตอบ "ความหวังดีของเจ้ามีค่า แต่มันอาจไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องการเสมอไป"

            เมฆค่อย ๆ ลอยจากไป พร้อมบทเรียนอันล้ำค่า - บางครั้งการเคารพในธรรมชาติและการยอมรับว่าทุกสิ่งมีวิถีของตัวเอง ก็เป็นรูปแบบหนึ่งของความหวังดีเช่นกัน

            มันมองกลับไปที่ทะเลทรายเป็นครั้งสุดท้าย เห็นความงามในความแห้งแล้ง เห็นชีวิตในความว่างเปล่า และเข้าใจว่า บางครั้งการไม่แทรกแซงก็คือของขวัญที่ดีที่สุด

            ……… >> ……… >> ………