กระแสน้ำและต้นไม้

กระแสน้ำและต้นไม้

#อักษราลัย

            สายน้ำเชี่ยวกรากไหลผ่านซอกหินโบราณ มันพัดพาเศษใบไม้และกิ่งไม้แห้งจากต้นน้ำลงสู่ทะเล วันแล้ววันเล่า กระแสน้ำไม่เคยหยุดนิ่ง มันเร่งรีบ รีบเร่ง ราวกับมีจุดหมายปลายทางที่ต้องไปให้ถึง

            บนตลิ่งสูง ต้นไม้เก่าแก่ยืนตระหง่านมาหลายร้อยปี รากของมันหยั่งลึกลงในผืนดิน กิ่งก้านแผ่กว้างให้ร่มเงา ใบของมันเขียวขจีตลอดทั้งปี มันได้แต่มองดูสายน้ำที่ไหลผ่านทุกวัน

            "ทำไมเจ้าถึงรีบร้อนนัก?" ต้นไม้ถามสายน้ำในวันหนึ่ง

            "ข้าต้องไปให้ถึงทะเล" สายน้ำตอบพลางไหลเชี่ยว "ที่นั่นคือจุดหมายของข้า"

            "แล้วเมื่อถึงที่นั่นแล้วเจ้าจะทำอะไร?" ต้นไม้ถามต่อ

            สายน้ำชะลอความเร็วลงเล็กน้อย "ข้า... ข้าไม่รู้ แต่ข้าต้องไปให้ถึง"

            ต้นไม้ส่ายกิ่งก้านเบาๆ "ข้าอยู่ที่นี่มานานแสนนาน ได้เห็นสายน้ำมากมายไหลผ่าน ทุกสายรีบเร่งเหมือนเจ้า แต่สุดท้ายพวกมันก็กลายเป็นไอ ลอยขึ้นฟ้า ตกลงมาเป็นฝน แล้วก็ไหลผ่านที่นี่อีกครั้ง"

            สายน้ำเงียบไป มันสังเกตเห็นเงาของต้นไม้ที่ทอดยาวบนผิวน้ำ เห็นใบไม้ที่ร่วงหล่นแล้วลอยไปตามกระแส "แต่ข้าก็ต้องไป" สายน้ำกระซิบ "นั่นคือธรรมชาติของข้า"

            "และการอยู่นิ่งคือธรรมชาติของข้า" ต้นไม้ตอบ "แต่ดูสิ ข้าได้เห็นทั้งฟ้าและดิน ได้สัมผัสทั้งแดดและฝน ได้เป็นบ้านให้นกและผีเสื้อ โดยที่ไม่ต้องไปไหนเลย"

            สายน้ำได้แต่ไหลต่อไป แต่ครั้งนี้มันสังเกตเห็นความงามระหว่างทาง เห็นปลาน้อยที่ว่ายวนเวียน เห็นดอกไม้ริมตลิ่งที่ทอดเงาบนผิวน้ำ มันยังคงมุ่งสู่ทะเล แต่ไม่ได้รีบร้อนเหมือนเก่า

            ฤดูกาลผ่านไป ต้นไม้ยังคงยืนตระหง่าน และสายน้ำยังคงไหล แต่ละวันพวกมันได้เรียนรู้จากกันและกัน สายน้ำได้เรียนรู้ที่จะชื่นชมทุกย่างก้าว และต้นไม้ได้เรียนรู้ว่าบางครั้งการเปลี่ยนแปลงก็มาในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึง

            ในที่สุด ทั้งสายน้ำที่ไม่หยุดนิ่งและต้นไม้ที่ยืนหยัด ต่างก็เข้าใจว่าโลกนี้ต้องการทั้งการเคลื่อนไหวและการหยุดนิ่ง ต้องการทั้งการเดินทางและการรอคอย ต้องการทั้งการเปลี่ยนแปลงและความคงทน

            ……… >> ……… >> ………