คืนเดือนดับ

คืนเดือนดับ
โดย #อักษราลัย

        แสงจันทร์สลัวส่องผ่านใบไม้ที่ไหวเอนในสายลมยามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดร้องระงมดังแว่วมาจากทุ่งนาเบื้องหน้า นพ เด็กหนุ่มวัย 15 ปี เดินลัดเลาะตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างคันนา มุ่งหน้ากลับบ้านหลังเสร็จสิ้นการซ้อมรำในงานบุญกลางบ้านที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วัน

        "โอ๊ย!" นพอุทานเบา ๆ เมื่อเท้าไปเตะก้อนหินเข้า เขาก้มลงมองพื้นและสังเกตเห็นวัตถุสีขาววาววับอยู่ข้างทาง ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นพจึงหยิบมันขึ้นมาดู

        "กระดูกนิ้วมือ?" นพพึมพำ ก่อนจะสะดุ้งและโยนมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว "ใครเอามาทิ้งไว้ตรงนี้วะเนี่ย"

        ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากทุ่งนาด้านหลัง นพหันขวับไปมอง แต่ไม่เห็นใครเลยนอกจากทุ่งนาโล่งกว้างและต้นไม้ที่โยกไหวตามแรงลม

        "ใครน่ะ!" นพตะโกนถาม แต่ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงลมพัดแรงขึ้นจนใบไม้ไหวกรอบแกรบ

        ด้วยความกลัว นพรีบวิ่งกลับบ้านทันที เมื่อถึงบ้าน เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ยายฟัง

        "เจอกระดูกงั้นเหรอ" ยายถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "วันนี้มันวันเดือนดับด้วยสิ ไม่น่าดีเลย"

        "มันเกี่ยวอะไรกับวันเดือนดับเหรอยาย" นพถามอย่างสงสัย

        ยายถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าว่า "สมัยก่อน มีตำนานเล่าขานกันว่า ทุกคืนเดือนดับ วิญญาณร้ายจะออกมาหลอกหลอนผู้คน โดยเฉพาะคนที่เก็บของที่ไม่ใช่ของตัวเองขึ้นมาจากพื้น"

นพรู้สึกขนลุกซู่ "แล้ว...แล้วต้องทำยังไงล่ะยาย"

        "ต้องทำพิธีขอขมา" ยายตอบ "พรุ่งนี้ยายจะพาไปหาหลวงพ่อที่วัด ให้ท่านช่วยทำพิธีให้"

        คืนนั้น นพนอนไม่หลับ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา แม้จะมองไปรอบ ๆ ห้องก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ

        เช้าวันรุ่งขึ้น ยายพานพไปที่วัด หลวงพ่อฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็พยักหน้า

        "โชคดีนะที่มาหาอาตมาเร็ว" หลวงพ่อว่า "เดี๋ยวอาตมาจะทำพิธีให้ แต่ต้องเตรียมของมาทำบุญด้วยนะ"

        ยายรีบบอกว่าจะกลับไปเอาของที่บ้านมาถวาย ส่วนนพอาสาอยู่ช่วยหลวงพ่อจัดเตรียมของทำพิธี

        ขณะที่นพกำลังช่วยหลวงพ่อจัดของ เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกประหลาด

"หลวงพ่อครับ นั่นมัน..." นพชี้ไปที่กองกระดูกในตะกร้าใบหนึ่ง

        หลวงพ่อยิ้มบาง ๆ "อ๋อ นั่นน่ะเหรอ ของสำหรับทำพิธีน่ะ"

        นพรู้สึกใจหายวาบ เมื่อสังเกตเห็นว่ากระดูกนิ้วมือชิ้นหนึ่งในกองนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด

        "เอ่อ... ผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ" นพพูดอย่างตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบเดินออกไป

        แต่เมื่อนพเดินออกมาจากกุฏิ เขากลับพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย รอบ ๆ มีแต่ทุ่งนาโล่งกว้างและต้นไม้เก่าแก่ ไม่มีวัดให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

        "นี่มัน... ที่ไหนกัน" นพพูดเสียงสั่น

        ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังมาจากทุกทิศทุกทาง นพหมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก

        "ใครน่ะ! มาหลอกผมเล่นใช่ไหม" นพตะโกนออกไป

        แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหู

        "เธอเก็บของของเราไป... ตอนนี้ เธอก็เป็นของเราแล้ว"

        นพสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เหงื่อท่วมตัว เขามองไปรอบ ๆ และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของตัวเอง

        "ฝันไปเหรอเนี่ย" นพพึมพำ พลางลูบหน้าอย่างโล่งอก

        แต่แล้วสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับวัตถุสีขาววาววับที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง นพค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ และต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

        บนโต๊ะนั้น มีกระดูกนิ้วมือชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่ พร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีข้อความเขียนไว้ว่า

        "ขอบคุณที่เก็บของให้ คืนนี้เจอกันอีกนะ"

.