บารมีหลวงปู่หน่วย

              ทุกวันนี้ นักเรียนบ้านนอก มีโอกาสทางการศึกษามากขึ้น  เดินทางไปโรงเรียนด้วยรถประจำทางบ้าง รถจักรยาน จักรยานยนต์  มากขึ้น  เผลอ ๆก็ใช้รถปิกอัพ รถเก๋งก็มี  แต่ดูเหมือนส่วนใหญ่จะไม่ใคร่จริงใจจริงจัง  ให้ความสำคัญกับการเรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเองนัก  ผิดกับสมัยก่อนที่ถึงทางไปโรงเรียนจะยากลำบาก แต่ด้วยความมุมานะ  เห็นคุณค่าของการศึกษา  นักเรียนรุ่นนั้นก็ไม่หวั่น  บุกป่าฝ่าดงก้าวไปสู่ทางฝันของตนได้

             ในบทสนทนาตอนหนึ่ง  คุณพ่อยุวชนเล่าว่า  แต่ก่อนราว  พ.ศ. ๒๕๐๐  บ้านยางชุมน้อย  เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองคง (ราษีไศล – ปัจจุบัน)  แต่การเรียนก็ต้องเข้าเมือง  ใครจบ ป.๗ ที่บ้านเราแล้ว ก็ต้องเดินทางเข้าเมืองศรีสะเกษ  การเดนทางใช้เท้า  อยากได้ของอยู่ของกินก็ห่อเอา มีพริกปลาร้า ข้าวสาร  อาหารแห้งจำพวกปลาแห้ง  ดอกหอมแดง หัวหอม เอาไปฝากต้อนญาติที่ตนจะไปขออาศัยอยู่เรียนหนังสือ เป็นต้น ห่อเสร็จเอาใส่ตะกร้า กระสอบ ใช้ไม้คานหาบไปตามทางดินทรายผ่านทุ่งนา  ป่าดงหนา  มุ่งลงใต้ ผ่านหมู่บ้านค้อทอง  ข้ามแม่น้ำมูลที่นั่น  เด็กผู้หญิงผู้ชายก็ต้องหาบเหมือนกัน  บางคนก็ใช้หาบเดียวกัน  เปลี่ยนกันหาบ  เหนื่อยนักก็พักพูดคุยกันไปตามทาง เป็นชีวิตอีกรสชาติหนึ่ง  บางคนถึงกับร้องไห้  กว่าจะไปถึงใช้เวลาหลายชั่วโมง  เป็นครึ่งค่อนวันก็มี  ระยะทางก็ราว ๆ ๑๕ - ๑๖ กิโลเมตร 

             และเด็กชายส่วนใหญ่ก็จะไปพักที่วัด  คุณพ่อยุวชนก็ด้วย  วัดหลวงศุมงคลราม  มีหลวงพ่อ หน่วย  ขนติโก เป็นเจ้าอาวาส  ท่านเป็นคนยางชุมน้อย ขยันเรียนจนได้เปรียญธรรม ๖ และได้เลื่อนตำแหน่งเป็นพระอุปัชฌาย์  เป็นเจ้าอาวาสในที่สุด 

             ท่านเป็นพระที่เอาจริงเอาจังในการสอนลูกวัด ยิ่งศิษย์วัดลูกหลานที่มาเล่าเรียน  ท่านยิ่งดูแลสั่งสอนเป็นพิเศษ 

             ครั้งหนึ่งศิษย์วัดกินข้าวเสร็จ  ทิ้งถ้วยจานไว้ไม่นำไปล้าง  กลับจากโรงเรียนท่านถามว่าใครกิน ทุกคนก็เงียบ  ท่านจึงเรียกมาทุกคน  ให้ช่วยกันแบกจานรอบศาลา   และร้องว่า  “คราวหลังกินแล้วจะล้างถ้วยครับ”  เสร็จแล้วก็ให้นำไปล้าง  และครั้งต่อไปก็ไม่มีถ้วยที่กินแล้วไม่ล้างอีกเลย

             เรื่องขี้ไก่ ก็เช่นเดียวกัน  ท่านมาเห็นขี้ไก่อยู่บนศาลา  ถามว่าใครดูแลกวาดถูศาลา  ทำไมให้ไก่มาขี้ใส้ได้  ศิษย์วัดวิ่งกระหืดกระหอบจากการเล่นตะกร้อที่สนาม  นิ่งเงียบราวป่าช้า  ท่านจึงว่าเบา ๆ  ให้ไปเอาใบไม้มาคนละใบ  มาเช็ดขี้ไก่นี้ให้เกลี้ยง  ศิษย์วัดต่างกุลีกุจอทำตาม  ในที่เสร็จศาลาก็สะอาดดังเดิม  จากนั้นมาก็ไม่มีขี้ไก่ให้เช็ดอีก

             ตอนเช้าใครจะถ่ายเบา  ท่านเจ้าคุณหน่วยฯ ก็ให้ไปปล่อยลงในถังใหญ่  แล้วให้นั่งไปรองปัสสาวะที่หมักไว้นี้ไปรดผัก  พวกพริกมะเขือ  ผักกาด ที่สวนครัวใกล้ ๆกัน  ดูแล้วงามกว่าใส่ปุ๋ยเคมีเป็นไหน ๆ

             เมื่อคุณพ่อยุวชนอยู่ที่วัดนั้น  ครั้งหนึ่งอยากไปใส่เบ็ดกับเพื่อน  รู้ว่าเจ้าคุณท่านไม่ให้ไปแน่  จึงลักไป  และได้ปลามาขังไว้ในครัวของวัด  ดึก ๆปลาก็ดิ้นเสียงดัง  ท่านก็ปลุกศิษย์วัดขึ้นมาถาม  ว่าเป็นปลาของใคร  ไม่มีเสียงตอบ จะด้วยความกลัว หรือง่วงนอนไม่มีใครพร้อมจะตอบก็ไม่ทราบ  นายยุวชนก็นิ่ง  ท่านว่าข้างวปลาที่วัดไม่พอกินใช่ไหม จึงต้องไปหามาเพิ่ม ทำนองว่าอยู่ที่วัดอดอยากหรืออย่างไร  ท่านเลี้ยงดูลุกหลานไม่ดีหรือ  เมื่อทุกคนเงียบ  จากนั้นท่านก็บอกให้ทุกคนเข้านอน  ตอนเช้าท่านก็ให้เอาปลาที่สภาพยังแข็งแรงดีอยู่ไปปล่อยที่สระ  ตอนเช้าให้เอาปลาที่ตายชำแหละ  ทาเกลือตากไว้ด้วย   ตกเย็นนายยุวชนอยากลับบ้าน  เพราะว่าเงินที่ได้มาใช้หมด  ที่จริงหลวงพ่อเจ้าคุณก็รู้  และให้นายยุวชนไปรับใช้ใกล้ชิด  หยิบข้าวของ  บีบหนวด  พูดคุยเรื่องที่ยางชุมน้อยให้ฟัง  และให้เงินใช้บ้าง  แต่นายยุวชนได้ยินเพื่อนบอกว่าพ่อคิดถึง  จึงให้กลับ ที่จริงนั้นอยากให้ลูกชายกลับไปช่วยทำนาเป็นแรงงานมากกกว่า  เพราะที่มาเรียนนี้พ่อก็ไม่เห็นด้วย  ก็เลยต้องมาลาท่านเจ้าคุณ  ท่านก็ถามไถ่ว่าทำไมต้องกลับ  จะกลับอย่างไง  ไม่มีเงินใช้ก็ให้บอก   แต่นายยุวชนก็ได้แต่นิ่งเงียบ  แล้วท่านก็อวยชัยให้พร  แล้วก็ไม่ลืมบอกให้เอาปลาที่ตากไว้กลับไปฝากพ่อด้วย  เพราะอยู่ที่นี่มีพอกินกันอยู่

             จากวันนั้นนายยุวชนก็ไม่ได้กลับไปเรียนต่ออีก  เพราะต้องทำงานนาทุ่งช่วยทางบ้าน  ด้วยหน้าที่ของลูกชายคนโต  อีกไม่กี่ปีก็กลายเป็นพ่อคน มีเหย้ามีเรือนของตน  สร้างฐานะครอบครัว และคอยฟังข่าวเพื่อนที่มีโอกาสเล่าเรียน  คนนี้จบได้เป็นครู  ได้เป็นโน่นเป็นนี้  ขณะเดียวกันท่านก็ศึกษาจากการสังเกต  คิด ติดตาม  ตามอย่างความขยันและแนวทางที่เจ้าคุณหน่วย ฯ ท่านเมตตาสั่งสอน  ในหลาย ๆเรื่อง  เช่น  การใช้ปุ๋ยเคมี  การใช้ยารักษาโรคต่าง ๆ

             นี่คือลูกศิษย์คนสำคัญคนหนึ่งของอดีตเจ้าคณะจังหวัดสายธรรมยุต หลวงปู่เจ้าคุณหน่วย  ขนฺติโก  ใต้ร่มใบบุญบารมีของท่าน  ทำให้คุณพ่อยุวชนมีสายตาที่แหลมคม ลึกซึ้งในการมองโลก  และใช้ชีวิตเป็นชาวบ้าน  ที่ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา