เรื่องราวน่าประทับใจของนางสุกและลูกช้างกำพร้าในสมัยรัชกาลที่ 5

        ในปี พ.ศ. 2446 สมัยรัชกาลที่ 5 เกิดเหตุการณ์ที่น่าประทับใจและประหลาดใจในยุคนั้น ซึ่งบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ไทยผ่านนิทานโบราณคดี เรื่องที่ 20 พระนิพนธ์ของสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เหตุการณ์นี้เกี่ยวกับหญิงชาวจังหวัดตากชื่อ นางสุก ผู้เลี้ยงลูกช้างกำพร้าที่หลงแม่โดยการให้นมตนเอง

        เหตุการณ์เริ่มต้นเมื่อสามีของนางสุกเดินทางเข้าไปในป่าและพบกับลูกช้างที่พลัดหลงจากแม่ ด้วยความสงสาร เขาจึงนำลูกช้างกลับมาเลี้ยงที่บ้าน เมื่อนำลูกช้างกลับมา ลูกช้างแสดงพฤติกรรมที่น่าประทับใจ โดยมันสามารถดูดนมจากนางสุกได้ เหมือนกับที่เด็กทารกดูดนมแม่ ลูกช้างยังใช้งวงของมันพาดบ่านางสุกในขณะที่ดื่มนม ความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างนางสุกและลูกช้างทำให้เรื่องนี้กลายเป็นที่รักและเล่าขานกันไปทั่ว

        เมื่อสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จไปตรวจราชการยังพื้นที่จังหวัดตาก ท่านทรงพบเห็นเหตุการณ์นี้และเห็นว่าเป็นเรื่องที่แปลกตา ทรงสั่งให้นำลูกช้างและนางสุกลงมายังกรุงเทพฯ เพื่อให้รัชกาลที่ 5 ทอดพระเนตร และบังเอิญที่ช่วงเวลานั้นตรงกับงานวัดเบญจมบพิตร จึงได้มีการจัดแสดงลูกช้างที่กินนมนางสุกเป็นที่ชื่นชมของผู้คน ในงานดังกล่าวยังมีการเก็บเงินค่าชมลูกช้าง และได้รับเงินบริจาคกลับไปยังเมืองตากอย่างมากมาย

        นอกจากนี้ สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพยังทรงจัดให้มีห้องพิเศษสำหรับขายรูปถ่ายของลูกช้างที่กำลังดูดนมนางสุก ภาพนี้จึงกลายเป็นภาพที่ทรงคุณค่าและหลงเหลือมาให้คนรุ่นหลังได้เห็นและรับรู้ถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างมนุษย์และสัตว์ในสมัยนั้น

        เรื่องราวของนางสุกและลูกช้างกำพร้าเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่สะท้อนถึงความเมตตาและความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างคนและสัตว์ที่ถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ไทย