กวี : ฝนฉ่ำ

ฝนฉ่ำ

ฝนโปรยปรายสาดสาย ชื่นชอุ่ม

ละอองน้ำรวมกลุ่ม กลั่นชุ่มฝน

เม็ดพราวพราย หยาดหยด รดสกนธ์

รื่นกมล เย็นภิรมย์ร่มหัวใจ

หมู่แมกไม้ พฤกษ์ไพร ได้เริงร่า

ปรอยจากฟ้าโรยริน ดินโอบไว้

ต้นกล้าน้อยก็พลอยเริ่มเติบใหญ่

แตกกิ่งใบ แผ่กระพุ่มเป็นคุ่มเงา

เมฆครึ้มครึ้ม อึมครึม ฟ้าสลัว

ฝนกระหน่ำมืดมัวตัวเปลี่ยวเหงา

เหมือนน้ำตาไหลพรากจากใจเรา

อีกไม่นานก็บรรเทาเรื่องเศร้าใจ

ผ่านปัญหา พายุ อุปสรรค

เราก็จักเข้มแข็งกล้าแกร่งได้

เรียนรู้ทุกข์รู้สุขทุกวันไป

น้ำฝนพรำฉ่ำฤทัยในฤดู

เขียนเมื่อ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๖๖