9 มรดกโลกทางวัฒนธรรมของจีน

เผยแพร่: 15 สิงหาคม 2567 เวลา 14:07 น.
อัปเดตล่าสุด: 15 สิงหาคม 2567 เวลา 14:07 น.เขียนโดย jarnmoochannel

แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศจีนทั้งสิ้น 57 แหล่ง

-มรดกโลกทางวัฒนธรรม 39 แหล่ง

-มรดกโลกทางธรรมชาติ 14 แห่ง

-มรดกโลกแบบผสมอีก 4 แหล่ง

วันนี้ผมลิสต์รายชื่อเฉพาะ มรดกโลกทางวัฒนธรรม 9เเห่ง จาก 39 แหล่ง นะครับ

#มรดกโลกทางวัฒนธรรมจีน

1.พระราชวังต้องห้าม(Forbidden City) หรือพระราชวังกู้กง โดยเป็นพระราชวังหลวงมาตั้งแต่สมัยกลางราชวงศ์หมิงจนถึงราชวงศ์ชิง

2.ถ้ำมั่วเกา ในอดีตเป็นหนึ่งในจุดค้าขายและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่สำคัญในเส้นทางสายไหม ภายในถ้ำงดงามด้วยพุทธศิลป์จีนทั้งพระพุทธรูป และจิตรกรรมฝาผนัง ที่มีอายุกว่า 1,000 ปี

3.สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ เป็นสุสานของจิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์ฉิน

4.แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีมนุษย์ปักกิ่ง โจวโข่วเตี้ยน โจวโข่วเตี้ยนเป่ยจิงเหรินอี๋จี่ เป็นแหล่งขุดค้นพบกระดูกของมนุษย์ปักกิ่ง ค้นพบครั้งแรกเมื่อราวปี ค.ศ. 1921 - 1923 โดยนักธรณีวิทยาชาวสวีเดน โยฮัน กันเนอร์ อันเดอส์สัน

5.กำแพงเมืองจีน เป็นกำแพงที่มีป้อมคั่นเป็นช่วง ๆ ของจีนสมัยโบราณ กำแพงส่วนใหญ่ที่ปรากฏในปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉิน ทั้งนี้เพื่อป้องกันการบุกรุกศัตรู หลังจากนั้นยังมีการสร้างกำแพงต่ออีกหลายครั้งด้วยกัน แต่ภายหลังก็มีเผ่าเร่ร่อนจากมองโกเลียและแมนจูเรียสามารถบุกฝ่ากำแพงเมืองจีนได้สำเร็จ

6.ทิวเขาอู่ตัง มีความสำคัญของลัทธิเต๋า ที่เล่าสืบมาว่า ปรมาจารย์เจินอู่ หรือเทพเจ้าเสวียนอู่ (玄武) ได้บำเพ็ญตบะบนยอดเขาแห่งนี้ สถานที่ที่เสมือนเป็นแดนสุขาวดี ได้ใช้วิชาทั้งบุ๋น และบู๊ ต่อกรกับภิกษุหลายรูปของฝ่ายพุทธจนได้รับชัยชนะ สามารถยึดเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักสืบมา

7.พระราชวังโปตาลาในลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต สาธารณรัฐประชาชนจีน เนื่องจากลาซ่านั้นเป็นเมืองหลวงของวัฒนธรรม โดยมีองค์ทะไลลามะเป็นผู้นำของพุทธศาสนาแบบทิเบต ลาซ่าจึงสามารถพัฒนาให้เจริญรุ่งเรืองในแบบวัฒนธรรมของตน อีกทั้งยังส่งอิทธิพลทางวัฒนธรรมหรือสถาปัตยกรรมไปยังประเทศรายรอบ เช่น อินเดีย เนปาล ภูฏาน และจีนอีกด้วย

8.พระราชวังตากอากาศเฉิงเต๋อและพระอารามนอกทั้งแปด สถานที่พักร้อนแห่งนี้หมายถึงวังฤดูร้อนบนเขา (避暑山庄) ของราชวงศ์ชิงที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1703 ซึ่งมีวัตถุประสงค์อีกสิ่งคือเป็นที่ประทับของพระราชวงศ์จีนในคราเสด็จไปเมืองเฉิ่นหยาง เมืองหลวงเก่า ส่วนหมู่วัดที่หมายถึงนี้คือหมู่วัดบนเขาที่สร้างด้วยการผสมสถาปัตยกรรมระหว่างทิเบตกับจีน