เรื่อง: "บ้านหลังสุดท้าย" ep.1

แล้วนี้ก็คืออีกเรื่องที่ผมแต่งขึ้นมาผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยคับ อ่านกันให้สนุกนะคับ

เรื่อง

บ้านหลังสุดท้าย

ในคืนหนึ่งที่เงียบสงัด คุณกำลังเดินกลับบ้านตามเส้นทางที่คุ้นเคย แต่คืนนี้ต่างออกไป ถนนดูว่างเปล่า ไฟถนนกระพริบเป็นบางจุด และเสียงฝีเท้าของคุณคือสิ่งเดียวที่ได้ยิน คุณพยายามเร่งฝีเท้าเพราะความเงียบที่น่าหวาดหวั่นเริ่มทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อคุณเดินมาถึงโค้งหนึ่ง คุณสังเกตเห็นบ้านหลังหนึ่งที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน บ้านหลังนั้นดูเก่าและมีสภาพทรุดโทรม ประตูไม้ที่เคยถูกทิ้งร้างนานกลับเปิดแง้มออกอย่างผิดปกติ แสงสลัวๆ สาดออกมาจากภายในบ้าน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างเชิญชวนให้คุณเข้าไป

คุณรู้สึกสงสัยแต่ก็ระแวดระวัง ในขณะที่เดินผ่านบ้านหลังนั้น คุณรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองคุณจากในเงามืด เมื่อคุณหยุดหันไปมอง พบว่าประตูบ้านกลับเปิดกว้างออกเหมือนรอให้คุณเข้าไป

ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มครอบงำคุณ คุณตัดสินใจที่จะเข้าไปตรวจสอบ เมื่อก้าวเข้าไปในบ้าน ประตูปิดลงเสียงดังอย่างรวดเร็ว ราวกับมีใครบางคนปิดมันจากด้านใน คุณหันกลับไป แต่ประตูกลับล็อกแน่นหนา

บ้านหลังนี้มืดและอับชื้น มีเพียงแสงไฟเล็กน้อยจากห้องหนึ่งที่ปลายทางเดิน คุณเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความระมัดระวังและเปิดประตูห้องนั้น ภายในห้องกลับพบว่ามันเต็มไปด้วยกระจกหลายบาน ที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบๆ

สิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกขนลุกที่สุดก็คือ ภาพสะท้อนในกระจกเหล่านั้น ไม่ได้แสดงภาพของคุณ แต่เป็นเงาดำๆ ที่คล้ายมนุษย์แต่ดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวมากกว่า พวกมันยืนจ้องมองคุณเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

ความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจ คุณหันหลังกลับเพื่อจะออกจากบ้าน แต่เมื่อมองกลับไปทางที่คุณเข้ามา ทางเดินที่คุณเดินผ่านมาหายไป และถูกแทนที่ด้วยห้องกระจกอีกห้องหนึ่ง

เสียงหัวเราะเบาๆ และเยือกเย็นเริ่มดังขึ้นจากเงาในกระจก มันทำให้คุณรู้สึกเหมือนกับว่าคุณกำลังถูกล้อมรอบด้วยสิ่งที่มองไม่เห็นและหลีกหนีไม่ได้ คุณเริ่มรู้สึกว่าคุณต้องออกไปจากที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าทางไหนคือทางออก

แต่ละก้าวที่คุณเดิน ภาพสะท้อนของคุณในกระจกกลับกลายเป็นเงาดำมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันกำลังดูดกลืนตัวตนของคุณไปทีละน้อย คุณพยายามหาทางออก แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะวนกลับมาที่เดิม คุณรู้สึกได้ว่าคุณกำลังถูกขังอยู่ในวงกตของกระจกและเงานี้

สุดท้าย คุณพบว่าคุณไม่สามารถหลบหนีได้ ความมืดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างคุณ ความหนาวเย็นที่ไม่มีวันหายไป ทำให้คุณรู้ว่าคุณได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้ไปแล้ว

และตอนนี้...คุณยังกล้ามองกระจกอยู่หรือไม่?