เตียวหุย แม่ทัพผู้ใจร้อนจนเสียการใหญ่

สวัสดีครับ กระทู้นี้เราจะมาพูดถึงเตียวหุย น้องสามของเล่าปี่และกวนอูกันนะครับ

อย่างที่เราทราบกันดี เตียวหุยนั้นเป็นคนที่ใจร้อน มีนิสัยมุทะลุดุดัน อาจจะทำให้เสียการใหญ่ในบางเรื่อง ในเหตุการณ์หนึ่ง เมื่อเล่าปี่ กวนอูเตรียมตัวจะไปรบกับอ้วนสุด ได้ฝากเมืองไว้กับเตียวหุย ให้เตียวหุยดูแลเมือง แต่เตียวหุยถือโอกาสดื่มเหล้าเลี้ยงทหารในตอนกลางคืน จนกระทั่งมาถึงโจป้า ซึ่งเป็นพ่อตาของลิโป้ พ่อตาของลิโป้ขอดื่มเพียงแก้วเดียว พอเตียวหุยเห็นว่าดื่มไปแก้วเดียวแล้ว ก็คะยั้นคะยอให้ดื่มอีก โจป้าก็ปฏิเสธ และขอให้เห็นแก่หน้าลูกเขย พอเตียวหุยถามว่าลูกเขยคือใคร โจป้าก็ตอบว่า ลิโป้ เตียวหุยเมื่อได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด จึงสั่งเฆี่ยนโจป้า
เมื่อโจป้าถูกเฆี่ยนก็แค้นใจจึงไปแจ้งให้ลิโป้ ทำการเข้าตีเมืองชีจิ๋ว เตียวหุยซึ่งขณะนั้นเมา จึงพ่ายแพ้แก่ลิโป้และหนีไปหาเล่าปี่ นับว่าเป็น เหตุการณ์ที่เกิดจากความใจร้อนของเตียวหุยเสียเมืองให้กับลิโป้ 

และในอีกเหตุการณ์หนึ่ง คือเหตุการณ์ที่กวนอูโดนซุนกวนสั่งประหาร เตียวหุยพอได้ทราบข่าว ก็รู้สึกโศกเศร้าเสียใจ  ซึ่งแต่เดิมเตียวหุยนั้น เป็นคนใจร้อนอยู่แล้ว พอได้ดื่มสุราจากการที่ขุนนางร่วมเชิญเตียวหุยดื่มสุราเพื่อปลอบใจ เตียวหุยยิ่งอารมณ์โมโหร้อนกว่าเดิมอีก เพียงแค่ทหารทำผิดพลาดนิดหน่อยก็มักจะหวดด้วยแส้ ถึงกับมีคนถูกหวดจนตายไปหลายคน เตียวหุยได้สั่งที่จัดทำธงสีขาว และเกราะสีขาวภายใน 3 วัน

วันรุ่งขึ้น ในทหารสองคนชื่อฮอมเกียงและเตียวตัดเข้ามารายงานต่อเตียวหุยว่า "ธงและเกราะสีขาวไม่สามารถเตรียมได้ในเวลาอันสั้น ท่านนายพลสามารถยืดเวลาออกไปได้อีกหรือไม่?" เตียวหุยก็โมโหร้องเสียงดังว่า "ข้าต้องรีบไปแก้แค้น เทพอยากจะไปให้ถึงเมืองพวกคนทรยศเสียวันพรุ่งนี้ พวกเจ้ากล้าดียังไงมาขัดคำสั่งข้า!" จึงสั่งให้ราชองครักษ์นำตัวทั้งสองไปมัดกับต้นไม้ แล้วให้โบยไปทีหลังคนละ 50 ที ตีจนเลือดออกจากปาก เจ้าฮุยใช้นิ้วชี้ไปยังทั้งสองคน "พรุ่งนี้ต้องจัดเตรียมทุกอย่างให้เสร็จ ถ้าเลยกำหนด ข้าจะเชือดเจ้าทั้ง 2 ประจาน" ทั้งสองกลับมาที่ค่าย ฮอมเกียงพูดว่า "วันนี้ก็ได้รับโทษ แล้ว
มีแรงไปจัดการได้อย่างไร? นิสัยร้อนแรงดั่งไฟ ถ้าพรุ่งนี้เตรียมการไปเสร็จ ข้ากับเอ็งคงหนีไม่พ้นความตาย!" เตียวตัดจึงตอบ
"ถ้าจะรอให้เขามาฆ่าเรา ก็สู้ให้เราไปฆ่าเขาก่อนไม่ได้!" ฮอมเกียงพูดว่า
"เตียวหุยมีพละกำลังยากที่จะมีใครต่อกรด้วยได้ พวก
เราจะเข้าใกล้เขาได้อย่างไร?" เตียวตัดพูดว่า "ไม่สู้มาพนันสักครั้งหนึ่งดีกว่าถ้าชะตาเรายังไม่ถึงฆาต พระเจ้าก็คงให้เขาเมาหลับอยู่ที่เตียง"
ทั้งสองปรึกษาหารือกันเสร็จเรียบร้อย พอตกกลางคืนเตียวหุยก็ดื่มจนเมาตามที่คิดไว้จริง ๆ เมื่อทั้งฮอมเกียงและเตียวตัดทราบข่าวจึงออกไปตามเวลา แอบเอาใบมีดคมกริบเข้ามาตัดหัวเดียวหุย แล้วหนีไปในคืนนั้นเอง
เตียวหุยผู้กระโจนเข้าร่วมศึกสะพานเตียงปันเกี้ยว
กลืมกินทหารโจโฉไปนับล้านนาย สุดท้ายก็ถูกฆ่าตายน้ำ
มือของลูกน้องตนเอง ทำให้ใครหลายคนเสียดาย ที่จริงแล้วทั้งฮอมเกียงและเตียวตัดเองก็จนตรอก หากไม่ทำเช่นนี้ คนที่
ตายในวันต่อมาก็คือพวกเขา หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ เป็นเตียวหุยที่บังคับให้พวกเขาเข้าสู่ทางตัน พวกเขาจึงจำเป็นต้องทำสิ่งที่เสี่ยงอันตราย
คนที่เคยเล่นหมากล้อมย่อมรู้ดีว่าการพยายามดิ้นรนต่อสู้ จะเปิดเผยพิรุธออกมาได้หลายอย่างอย่างแน่นอน ผู้ที่วางหมากก่อนแล้ววางแผนที่จะฆ่าอีกฝ่าย ก็จะได้พบกับการโต้ตอบที่รุนแรงจากอีกฝ่ายอย่างแน่นอน จากสถานการณ์ที่ได้เปรียบอย่างเห็นชัดก็สามารถเปลี่ยนเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนได้ เพียงแค่เดินหมากด้วยความประมาท สถานการณ์อันสดใสก็มีความเป็นไปได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง ทำให้ตนเองต้องกล้ำกลืนผลของความพ่ายแพ้อันขมขื่น ผลของการกระทำเป็นสิ่งที่มาด้วยกัน หลักเกณฑ์นี้สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตได้เช่นกันกัน ถ้าคุณ
อยู่ในสถานการณ์ที่ได้เปรียบแล้ว ก็ควรจะมีทัศนคติที่ว่า "สิ่งที่ปล่อยวางได้ก็ปล่อยวางไป สิ่งใดที่อภัยให้กันได้ก็ให้อภัยไป"
ในการปฏิบัติต่อผู้อื่น ไม่เพียงแต่จะสามารถรักษาสถานการณ์ในปัจจุบันไว้ได้ แต่ยังสามารถหลีกเลี่ยงสาเหตุที่จะทำให้อีกฝ่าย
จนตรอกและต่อสู้อย่างหนัก เป็นการสร้างความเสียหายที่ไม่อาจแก้ไขได้ให้แก่ตนเอง

สรุป แม้เตียวหุยจะเป็นคนใจร้อนนั้น ในแง่ดีอาจจะมีข้อดีคือ ทำอะไรแล้วกระตือรือร้น ทำอย่างรวดเร็ว ฉับไว ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมีประโยชน์แก่การทำงาน แต่อย่าให้ข้อเสียของความใจร้อนคือความมุทะลุ  หุนหันพลันแล่น ทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรอง ทำลายงานจนเสียการใหญ่และเกิดความผิดพลาดที่ถึงแก่ชีวิตเช่นเตียวหุยได้ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้ แล้วพบกันกระทู้หน้าครับ