คืนสยองที่บ้านสวน

ในคืนหนึ่ง ผมได้เดินทางกลับไปบ้านสวนของคุณยายที่ต่างจังหวัด ซึ่งเป็นบ้านไม้เก่าๆ ตั้งอยู่ในสวนยางพารา ผมตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมเยียนคุณยายเพราะไม่ได้เจอกันนานแล้ว ตอนที่ผมเดินทางไปถึงที่นั่นก็เป็นเวลาเย็นเกือบค่ำ แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มเข้ม

เมื่อถึงบ้าน คุณยายก็ออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น คุณยายบอกว่า “คืนนี้นอนที่นี่นะลูก บ้านเงียบสงบดี” ผมตอบรับด้วยความยินดี คืนนี้ผมจะได้พักผ่อนท่ามกลางธรรมชาติ

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ผมก็ขึ้นไปบนห้องนอนเก่าของผมที่อยู่ชั้นบนของบ้าน ห้องนั้นมีเตียงไม้เก่าและตู้เสื้อผ้าที่ดูจะผ่านกาลเวลามายาวนาน ผมล้มตัวลงนอนที่เตียงแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

แต่เมื่อถึงเที่ยงคืน ผมก็ต้องตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงแปลกๆ ที่ดังมาจากข้างล่างบ้าน เสียงนั้นเหมือนมีคนเดินเหยียบไม้เก่าๆ ทำให้มันเอี๊ยดอ๊าด ผมนอนนิ่งฟังอยู่นานพยายามคิดว่าอาจเป็นคุณยาย แต่เสียงนั้นกลับมาอีกครั้งและดังขึ้นเรื่อยๆ

ผมจึงตัดสินใจลงไปตรวจสอบ เมื่อเดินลงไปชั้นล่าง ผมกลับไม่พบใครเลย ทุกอย่างเงียบสงบเหมือนเดิม แต่ทันใดนั้น ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ด้านหลัง ผมหันกลับไปก็ไม่พบอะไร ผมเริ่มรู้สึกกลัวและรีบกลับขึ้นไปบนห้องนอน

เมื่อกลับมาที่เตียง ผมพยายามที่จะนอนอีกครั้ง แต่ความกลัวก็ยังไม่หายไป ทันใดนั้นเอง ผมรู้สึกเหมือนมีคนมานั่งที่ข้างเตียง ผมหันไปมองก็พบแต่ความว่างเปล่า แต่เสียงลมหายใจหนักๆ ก็ยังคงดังอยู่ข้างๆ ผมรู้สึกเหมือนมีคนมาจ้องมองผมอยู่ ผมหลับตาแน่นแล้วพยายามไม่คิดถึงมัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าผ่านเรื่องสยองขวัญมาอย่างแท้จริง ผมลงไปหาคุณยายที่ครัวและเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง คุณยายหัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่า “บ้านนี้มีวิญญาณของคุณปู่ที่รักบ้านนี้มาก คงมาเยี่ยมเยียนหลานชายเหมือนเดิม” ผมยิ้มอย่างเข้าใจและรู้สึกโล่งใจ แม้จะเป็นประสบการณ์ขนหัวลุก แต่ก็เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืม