ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล29:ศิลปะยามเย็น

2 พฤษภาคม 2567 (10:26)เนื้อหาโดย Turnov

บ่ายคล้อยแล้ว ยังไม่มีบาบูคนไหนขยับเลย เห็นแม่นั่งอยูใต้ถุนบ้านหลังใหญ่ มือก็แกะถั่วฝักยาวเอาแต่เมล็ด ผ้าแห้งสนิทดีแล้ว เลยเก็บมาแกะเอาหญ้าเจ้าชู้ที่ติดตามขากางเกงออก เข้าไปนั่งกับแม่ แม่วางมือจากถั่วมาช่วยแกะหญ้าเจ้าชู้ออก คุยกันสัพเพเหระด้วยภาษากายและภาษาตา สลับกับรอยยิ้มหวานส่งให้กัน พ่อรดน้ำแปลงผักอยู่ข้างๆ เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่ายและสวยงามมากสำหรับเรา...เริ่มมีความเคลื่อนไหวเนื่องจากน้องหิว! กินมาม่าผสมน้ำเปล่าตามเคย ฮารี่เป็นรายต่อมา น้องที่เหลือเหมือนโดนวางยา หลับไปตั้งแต่บ่ายยังไม่ขยับ

นี่ก็เป็นคืนสุดท้ายแล้วซินะ ที่จะได้มองทางช้างเผือกที่นี่ นั่นหมายถึงพรุ่งนี้เราต้องเดินแบกกระเป๋าลงไปตามทางที่เดินขึ้นมาวันก่อน แล้วอาการหลังที่เจ็บของน้องจะดีขึ้นมั๊ย คงต้องให้น้องอีกสองคนช่วยถ่ายน้ำหนักกระเป๋าแบกไป บนเขาห่างไกลความเจริญอย่างนี้แล้วด้วย หากเกิดเหตุฉุกเฉินไม่พึงประสงค์ขึ้นละก็...แย่แน่ๆ ดูฮารี่เป็นห่วงไม่น้อยไปกว่าเราเลย เชคอาการหลังจากตื่นกันแล้ว ยังอยู่ในขั้นไม่น่าเป็นห่วงมาก เลยเอาเสื่อมาปูที่ลานดินหน้าบ้านหลังใหญ่ช่วยกันนวด ทุกคนดูเป็นห่วงน้องผู้ป่วยกันมาก กำชับตลอดว่าถ้าไม่ไหวอย่างไรให้บอกตรงๆ ห้ามเกรงใจเก็บไว้คนเดียว ความปลอดภัยของทุกคนสำคัญมากที่สุด

แล้วทั้งสามก็ขนอุปกรณ์ศิลปะทั้งหมด ที่เตรียมออกมาเพื่อวาดรูปสื่อการเรียนการสอนสามหมวด ที่ได้รับมอบหมายไป วุ่นวายเสียงดังกันใหญ่ แล้วก็ร่าง วาด ผสมสี ระบายสี ตัดเส้นให้เด่นชัดเพื่อดึงความสนใจเด็กๆ ฮารี่ยกเก้าอี้มานั่งดูด้วยความตื่นเต้น ชอบควายที่น้องวาดเอามาก แซวว่าเพราะกินนมมันอยู่ทุกวันเลยเข้าเส้น กลายร่างเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน แต่ดันวาดแมวออกมาเป็นแมวผี ต้องมาช่วยแก้ให้แมวดูเป็นแมว... “ไปบีบสีใหม่เองซิ” “นี่ สวยมั๊ย?” “วาดเสร็จยัง?” “ขอสีขาวหน่อย” “จะตัดเส้นก็ตัดไป อยากแหกปาก รำคาญ” “.......” “........” ตบท้ายด้วยเสียงเราปราบ “อย่าทะเลาะกันนนนนน!” …….ฮารี่นั่งยิ้มมองอย่างอารมณ์ดี แม่ใจดียกชามาเสริฟ...อุ่น หอม อร่อย...แสงค่อยๆ หมดไป เลยต้องเอาไฟฉายมาส่องให้ได้ผลงานที่สวยสดสมบูรณ์...บรรยากาศ ความรู้สึกรอบข้าง ภาพเหล่านี้ทำให้ยิ้มทั้งที่มุมปากและในหัวใจอย่างไม่รู้ตัว และจะอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป...เรารู้ดีว่าฮารี่ก็คิดเหมือนกัน...