เวียดนาม15:ถึงแล้ว..ฮอยอัน

        ภาพกองทัพนักเรียนสาวน้อยในชุดนักเรียนอ่าวหน่อยสีขาวสะอาดตาพากันขี่รถจักรยานออกโรงเรียนเต็มท้องถนน ทำให้ฉันต้องชะโงกหน้าออกนอกหน้าต่างรถเหลียวมองตาม พร้อมเก็บภาพไปหลายภาพ ผู้โดยสารคนอื่นบนรถมองฉันอย่างประหลาดใจ คงแปลกใจว่าไม่เคยเห็นเด็กนักเรียนหรือไง? ลำพังแค่เด็กนักเรียนน่ะ เคยเห็นค่ะ...แต่ชุดขาวพริ้วคลุมหุ่นเพรียวบางของพวกเธอบนม้านั่งรถจักรยานขี่ริมถนนเป็นขบวนนี่ซิ สะกดสายตาและความสนใจฉันได้ไม่น้อยทีเดียว

        สาวๆเวียดนามไม่ว่าวัยไหน ค่อนข้างรักสวยรักงามกันอย่างเห็นได้ชัด เพราะพวกเธอมักสวมถุงมือยาวมาถึงข้อศอก หรือที่เรียกว่าปลอกแขนที่รวบถุงมือไว้ด้วย สวมหมวกและสวมผ้าปิดปากขนาดใหญ่ที่คลุมได้ทั้งหน้าเหลือแต่ดวงตาเพื่อป้องกันแสงแดด เสมือนเห็นว่าแสงแดดเป็นศัตรูตัวร้ายที่ไม่ยอมให้เล็ดลอดผ่านไปสัมผัสผิวกายของพวกเธอได้ และดูเหมือนว่าจะได้ผล หลายๆคนคงไม่เถียงว่าสาวๆเวียดนามมีรูปร่างหน้าตาผิวพรรณสวยน่ามองมาก ฉันเองยังเคยแอบนั่งมองพวกเธอในอิริยาบทต่างๆเพลินตาดีจริงๆ

        ใช้เวลาเดินทางด้วยรถเมล์จากเมืองดานังถึงเมืองฮอยอันทั้งสิ้นประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ก็มาถึงสถานีรถโดยสารประจำเมืองฮอยอัน รถจอดสนิทพร้อมกับความงงสนิทพอกันว่า ที่นี่น่ะหรือคือสถานีรถโดยสาร? ด้วยขนาดอาคารขายตั๋วรถโดยสารที่เล็กมากและมีม้านั่งเพียงไม่กี่ตัว มีคนนั่งอยู่ไม่กี่คนและไม่เห็นมีพี่ๆมอเตอร์ไบค์อย่างเมืองอื่นๆที่ผ่านมาเลย ในใจลึกๆคิดว่าเมืองมรดกโลกที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอย่างฮอยอัน น่าจะมีสถานีรถโดยสารขนาดใหญ่กว่าภาพที่เห็นข้างหน้าตอนนี้ เอาอย่างไรดี? รถคงจะจอดที่นี่ไม่นานแล้วคงไปจุดหมายอื่นตามเส้นทางที่ให้บริการ พยายามมองหาตัวหนังสือภาษาอังกฤษหรือสัญลักษณ์อื่นๆที่บอกว่าที่นี่ใช่เมืองฮอยอันหรือเปล่า?...มีแต่ภาษาเวียดนามอ่านไม่ออกทั้งนั้น... “ฮอยอัน ฮอยอัน?” ฉันพยายามพูดเลียนแบบสำเนียงคนท้องถิ่นให้มากที่สุดและชัดที่สุดถามพี่คนขับรถพร้อมกับชี้มือไปข้างนอก พี่เค้าพยักหน้าหงึกๆ รีบกระโดดออกจากรถหลังกล่าวตอบ “ก่าม เอิน”

        ต่างกับเมืองดานังราวฟ้ากับดิน! ไม่มีใครมารุมสักคน เงียบมาก เงียบจนฉันเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจว่าที่นี่นะหรือเมือง “ฮอยอัน” จากแผนที่หากที่นี่เป็นสถานีรถโดยสารประจำเมืองฮอยอันจริงๆ จุดที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่ไกลจากย่านเมืองเก่าอันเป็นจุดหมายมากนัก แค่ไม่ถึงกิโลเมตรเอง เดินไม่นานน่าจะถึง แต่สภาพอากาศเกือบเที่ยงวันที่ตำแหน่งของดวงตะวันอยู่เกือบกลางศีรษะรับความร้อนที่แผ่ลงมาโดยตรงในตอนนี้ รวมกับน้ำหนักของเป้บนหลังที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมานั้นจากแสงแดด...เวลาร้อนๆทีไร เหมือนกับว่าเป้มันหนักมากขึ้นจากปกติทุกที..

        สภาพโดยรอบที่ไม่มีวี่แววของอาคารโบราณหรือเมืองเก่าเลย ตัดสินใจเดินเข้าไปถามพี่มอเตอร์ไบค์คนหนึ่งที่นอนเหยียดกายเอาหมวกปิดหน้าบนพาหนะหาเลี้ยงชีพของตนสบายใจเฉิบ ยอมใช้บริการของพี่เค้าเพราะอุตส่าห์ตื่นขึ้นมายืนยันกับฉันว่าที่นี่แหละเมืองฮอยอัน แต่เมืองเก่าตั้งอยู่ในอีกบริเวณหนึ่ง ด้วยราคาที่ตกลงกับพี่เค้าช่วยยืนยันว่าอีกไม่ไกลก็จะถึงย่านเมืองเก่า ซ้อนรถมาไม่นานก็เห็นป้ายบอกชื่อเมืองฮอยอันที่ทำให้ฉันยิ้มออกรับแดดใสๆของที่นี่ ฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นอาคารเก่ารูปทรงสถาปัตยกรรมท้องถิ่นเรียงราย ร้านค้า ร้านอาหาร นักท่องเที่ยว ฯลฯ ที่นี่แหละ “ฮอยอัน” แน่นอน!

        เริ่มต้นที่เมืองฮอยอันด้วยมื้อกลางวันตบท้ายด้วยกาแฟเย็นหอมชื่นใจที่ร้านริมแม่น้ำทูโบน (Thu Bon River) กาแฟเย็นที่นี่ทำให้ฉันแอบขำหลังจากที่น้องเด็กเสิร์ฟเดินคล้อยหลังไป สงสัยที่นี่เค้าดื่มกันแต่กาแฟร้อนไม่นิยมกาแฟเย็น เพราะหลังจากที่สั่ง “Ice Coffee” ไป กาแฟร้อนควันฉุยหนึ่งแก้วพร้อมกับน้ำแข็งก้อนอีกหนึ่งแก้วก็ถูกยกมาวางคู่กันบนโต๊ะ ก็ถูกของเค้า “Ice” และ “Coffee”! หลังจากนั้น เมื่อมาหากาแฟเย็นดื่มคลายร้อน ก็ต้องไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือติดมือมาอ่านฆ่าเวลา ขณะนั่งรอให้ “Coffee” เย็นก่อนสักพัก แล้วจึงค่อยนำ “Ice” ผสมลงไปให้กลายเป็น “Ice Coffee” อย่างที่ต้องการ ถึงแม้ว่าอาจเสียเวลาไปบ้าง แต่ดื่มกาแฟเย็นที่ไหนก็ไม่ได้ดื่มไปอมยิ้มไปเหมือนที่นี่

        สถานะภาพการเป็นสมาชิก “Youth Hotel”  หรือสมาคมบ้านเยาวชนถูกนำมาใช้ที่โรงแรม Cong Doan Hotel ในเมืองนี้เป็นที่แรก เพราะจะได้รับสิทธิพิเศษการเข้าพักในราคาพิเศษ ส่วนใหญ่สถานที่ให้บริการที่พักที่อยู่ในเครือของ Youth Hotel นี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นบริการ เช่น อินเตอร์เน็ต ห้องชมภาพยนตร์ บริการซักรีด อาหารและเครื่องออกกำลังกาย ฯลฯ ต่างกันไปตามศักยภาพของผู้ประกอบการ ฉันได้ห้องพักในราคาที่น่าพอใจมากทีเดียว ซึ่งเป็นราคาที่ลดลงมาจากราคาปกติแล้ว ด้วยความสะดวกสบายของห้องพักที่ใหม่ สะอาด กว้างขวาง เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ มีโทรทัศน์พร้อมเคเบิลทีวีบริการ และยังมีมุมนั่งพักผ่อนจัดไว้ตามมุมต่างๆของโรงแรม ความเหนื่อยล้าร้อนอบอ้าวเหงื่อโชกไปทั้งตัวในตอนนี้ ทำให้ฉันยินดีพักที่นี่ในคืนแรกอย่างไม่ลังเล

 *ติดตามเรื่องราวทริปและงานเขียนอื่นได้ที่ https://tenlavenders.blogspot.com/

 และเว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/