เวียดนาม 4 : ฮาลองเบย์

            ถึงเวลานัดหมายในเช้าวันต่อมา สถานที่ที่รถจะมารับคือล็อบบี้โรงแรมที่มาซื้อทัวร์ กังวลอยู่ลึกๆกับสิ่งที่กำลังจะเจอในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ความกังวลทั่วๆไปของผู้หญิงเดินทางตัวคนเดียวไม่พ้นเรื่องความปลอดภัย ที่พัก การไว้ใจคน ส่วนเรื่องความสะดวกสบายแบบเพียบพร้อมนั้น เป็นเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจกับตัวเองว่า ต้องรับให้ได้ทุกรูปแบบ ตั้งแต่ตัดสินใจออกเดินทางตามลำพังแล้ว แต่ดูจากความน่าเชื่อถือได้ของโรงแรมหรือเรียกอีกทีว่าบริษัททัวร์แห่งนี้ ที่ละลานตาตามฝาผนังไปด้วยใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ใบประกาศจากสมาคมท่องเที่ยวต่างๆ และใบรับรองจากหน่วยงานท่องเที่ยวซึ่งคงคล้ายๆกับ ททท.ของบ้านเราแล้ว น่าจะมีน้ำหนักลดความกังวลดังกล่าวไปได้บ้าง ถึงชั่วโมงนี้แล้ว ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร ก็ต้องลองเจอกันสักตั้งหนึ่งก่อน!

            รถที่ใช้เดินทางไปฮาลองเบย์เป็นรถตู้ขนาดใหญ่กว่ารถตู้ทั่วไปของบ้านเรา แต่ก็ไม่ใหญ่เท่ากับรถทัวร์ ที่นั่งทั้งหมดมีประมาณ 20 ที่นั่ง เพื่อนร่วมเดินทางส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวชาวตะวันตก คาดว่าน่าจะมาจากประเทศทางแถบยุโรป ซึ่งมี 2 กลุ่มใหญ่ และมีชาวญี่ปุ่นอีก 4 คน สรุปแล้ว พลเมืองบนรถส่วนใหญ่เป็นชาติตะวันตก และมีชาวเอเชียเป็นพลเมืองกลุ่มน้อย

            บรรยากาศในรถจอแจมากถึงมากที่สุด จากต้นกำเนิดเสียงสัญชาติตะวันตกที่มีชัยชนะในการยึดครองพื้นที่บนรถทั้งหมด ทั้งส่งเสียงพูดคุยกันจากที่นั่งแถวแรกไปจนถึงแถวสุดท้ายหลังรถ และยังโยนสิ่งของไปมาส่งให้กันไม่ต่างจากมีสนามแชร์บอลขนาดย่อมไว้บนรถ พวกเราชาวชนกลุ่มน้อยจึงได้แต่นั่งนิ่ง พยายามไม่รับรู้ รับฟังใดๆ พร้อมใจกันยอมจำนนต่อพลเมืองส่วนใหญ่เหล่านั้นแต่โดยดี โชคดีที่ได้วิวสองข้างทางของทุ่งนาเขียวขจีผืนใหญ่และชุมชนชนบทระหว่างทางช่วยทำให้บรรยากาศตลอดเวลาเกือบ 3 ชั่วโมงผ่านระยะทางประมาณ 165 กิโลเมตรกว่าจะถึงท่าเรืออ่าวฮาลอง เมืองฮาลอง ดีขึ้นมาบ้าง

            เที่ยงตรง รถจอดที่โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองฮาลองไม่ไกลจากท่าเรือฮาลองเบย์ให้กินมื้อเที่ยง พวกเราชาวชนกลุ่มน้อยจึงรวมตัวนั่งโต๊ะเดียวกัน นึกถึงบทเรียนในวิชาสังคมตอนเรียนชั้นมัธยมเรื่อง ความรู้สึกเป็นพวกพ้องเดียวกันจากลักษณะเผ่าพันธุ์ขึ้นมา ต้องเป็นความรู้สึกเดียวกับความยินดีที่เราชาวเอเชียได้มานั่งร่วมโต๊ะด้วยกันท่ามกลางชาติตะวันตกในตอนนี้แน่ๆเลย แล้ว “รอยยิ้ม” ก็เป็นกุญแจไขไปสู่มิตรภาพของเพื่อนใหม่ชาวญี่ปุ่นทั้งสี่ ตามมาด้วยการส่งจานกับข้าวที่อยู่ไกลมือมาให้ฉัน ทั้งสี่คนพยายามคุยกับฉันเพื่อลบล้างความรู้สึกต่างสัญชาติของฉันให้หมดไป หลังจากมื้อนี้ พวกเราจึงกลายเป็นชนกลุ่มน้อยชาวเอเชียที่รักใคร่และสมัครสมานสามัคคีกันอย่างดีเยี่ยมตลอดการเดินทาง

            ถึงท่าเรือ เราต้องยืนรอกันอีกร่วมชั่วโมง เดาจากจำนวนนักท่องเที่ยว รถรับส่ง และเรือที่สลับกันแล่นออกไปและเข้ามาเทียบท่าแล้ว คงต้องใช้เวลาจัดการจัดคิวเรือและจัดระเบียบของแต่ละบริษัททัวร์อยู่นานพอสมควร นักท่องเที่ยวต้องใช้บริการจากบริษัททัวร์เท่านั้นในการล่องเรือท่องทะเลฮาลอง สิ่งอำนวยความสะดวกและกิจกรรมรองรับที่จำเป็นต่างๆจำนวนมากจึงตามมา เพิ่มความแออัดและวุ่นวายโดยมีผืนทะเลฮาลองเป็นฉากหลัง มีคนจำนวนมากที่ไหน ความวุ่นวายและความล่าช้าย่อมตามมาเป็นของคู่กัน   

            เกือบบ่าย จึงได้ย้ายอาณาเขตชาวชนกลุ่มน้อยของพวกเราและอีกชนกลุ่มใหญ่ไปบนเรือ คำว่า “ฮาลอง” แปลว่า “ถิ่นที่อยู่ของมังกร” หัวเรือทุกลำจึงเป็นรูปมังกรแข่งกันอวดลวดลายและสีสันตัดกับสีของท้องทะเลเพิ่มบรรยากาศความเป็นเวียดนามได้ชัดเจน เรือมีขนาดใหญ่สองชั้น จุคนได้ประมาณ 50 คน พวกเราชาวแบล็คเฮดจับจองเอาบริเวณหัวเรือเป็นถิ่นฐาน ภาพท้องทะเลฮาลองสีเขียวมรกตช่วยคลายความเมื่อยล้าจากการยืนรอไปได้มาก โดยเฉพาะยามที่มีเรือท้องถิ่นของชาวบ้านแหวกพื้นทะเลสลับฉากกับเรือนักท่องเที่ยว สีสันของใบเรือและความเรียบง่ายของลำเรือประดับให้ท้องทะเลฮาลองที่นี่มีเสน่ห์สะกดสายตาหลายคู่ให้เหลียวมองตามกันเป็นแถว

            เรือค่อยๆแล่นห่างจากฝั่งไปเรื่อยๆ การจับจองพื้นที่และจัดวางสัมภาระสิ่งของเริ่มลงตัว เดินเข้าออกชมวิวบริเวณหัวเรือและบนดาดฟ้าของเรืออยู่พักใหญ่ ท้องทะเลตอนนี้ค่อยๆเวิ้งว้างขึ้น ภาพกิจกรรมต่างๆบนฝั่งค่อยๆเล็กลงและจมหายไปกับพื้นน้ำในที่สุด ก้มมองน้ำทะเลสีเขียวที่ค่อยๆทวีความเขียวมรกตขึ้นเรื่อยๆเมื่อออกสู่ทะเลกว้าง สีไม่ค่อยต่างจากน้ำทะเลในบ้านเราเท่าไหร่ กลับเข้ามาในเรือ ลมเย็นๆ วิวทะเลสวยๆ ช่วยย้ำความรู้สึกว่านี่เป็นท้องทะเลฮาลองแห่งประเทศเวียดนาม...ทะเลมีเสน่ห์ตรงนี้แหละมั้ง ความเวิ้งว้างกว้างใหญ่เต็มตา เส้นบรรจบกันของพื้นน้ำกับท้องฟ้าที่สุดขอบโลกโน่น เหมือนโลกทั้งโลกมีแค่ความสงบและเสียงคลื่นเท่านั้น...

            สงบได้ไม่นาน ต้นกำเนินเสียงสัญชาติตะวันตกก็กลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานส่งเสียงอีกครั้ง และเดินเครื่องจักรเช่นนี้ไปตลอดทั้งวัน! เราชาวเอเชียมองหน้าและยิ้มให้กันเป็นการเข้าใจว่ากำลังถูกแผ่อิทธิพลครอบครองอีกครั้ง เลยหันมาเกาะกลุ่มกันสร้างความบันเทิงเล็กๆในแบบฉบับชนกลุ่มน้อยของเรา...