เรื่องเล่าซุกซ่อนเรื่องราวความเศร้าไว้ในเรื่องเล่า

ซุกซ่อนเศร้าในเงาหม่นราวคนคุก

ลุผ่านยุคทุกข์เข็ญที่เป็นอยู่

ร้าวเรื่องร้ายรายวันเกี่ยวพันตู

เรื่องที่รู้ทำไม่รู้อยู่ร่ำไป

ขังความคิดติดหนับกับฝันบ้า

โลกชราเริ่มล้าโรยระโหยไห้

อ่อนแรงแข็งข่มลมหายใจ

นับลิเกใบไม้ไปพลางพลาง

ก่อกบฏคดคิดจิตบูดเน่า

ที่เศร้ายิ่งเศร้าโศกกว่าโลกกว้าง

นั่งยิ้มเหม่อลอยเหมือนปล่อยวาง

ซ่าบซ่านทั่วสรรพางค์ระหว่างเวลา

นับความว่างเปล่ากี่ว่างเปล่า

ฟังเรื่องเล่ากี่ความเศร้าไม่เข้าท่า

เช็ดน้ำตาขณะที่มีน้ำตา

สบถฟ้าห่าเหวเลวจัญไร

ซุกซ่อนเศร้าในเงาหม่นราวคนคุก

ก้าวข้ามความทุกข์แห่งยุคสมัย

ร่ายร่อนฟ้อนลำความเป็นไป

บ้างยิ้มบ้างร้องไห้สะใจดี...