มนตราวายสะ ตอนที่ 6 ความเชื่อผิด ๆ (1)

ดาวโหลด Ebook คลิ๊กที่นี่นะคะ

+++++++++

6

ความเชื่อผิด ๆ

สุบรรณปรายตามองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาภายในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วถามอย่างอารมณ์ดีนิด ๆ ว่า “ว่าไง” เพราะวันนี้สามารถเคลียร์งานได้ไวกว่าที่คิด และนั่นก็หมายความว่าเขาจะได้ไปหาสกุณาได้เร็วขึ้น และคราวนี้คิดว่าคงเร็วกว่าไอ้หัวขโมยที่มันมาฉกตัวหญิงสาวไปก่อนเขาแน่นอน

“ผมรู้มาว่าท่านปฏิเสธการไปดินเนอร์กับคุณมณอีกแล้วเหรอครับ”

“เปล่า แค่บอกว่าไม่ว่าง” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ยี่หระ

“แต่การปฏิเสธด้วยเหตุผลนี้มาสามสี่เดือนนี่มันดูไม่ดีเอาเสียเลยนะครับ” โอภาสบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหนักขึ้นกว่าเดิม การพูดเรื่องนี้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็นับไม่ถ้วน

“ก็มันไม่ว่างจริง ๆ นี่จะให้ทำยังไงล่ะครับ”

“ไม่ว่างเพราะเรื่องงานนี้ผมจะไม่ว่าเลยสักคำ แต่นี่ไม่ว่างเพราะเรื่องอื่นมันไม่สมควรนะครับ” เขายังคงอธิบายอย่างนอบน้อม

“ไม่สมควรยังไง ผมยังไม่ได้ทำอะไรที่มันเสื่อมเสียชื่อเสียงเลยสักนิด” สุบรรณย้อนถามพลางเลิกคิ้ว เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะทำงานที่ตอนนี้มีแฟ้มเอกสารเพียงไม่กี่แฟ้มวางอยู่

“การปฏิเสธคุณมณว่าที่คู่หมั้นเป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง ท่านควรสร้างสัมพันธ์อันดีเอาไว้บ้างนะครับ” เขาพยายามอธิบายเรื่องเดิม ๆ ที่มันทำให้เขาเองก็ปวดหัวไม่น้อย แต่จะไม่ทำทางนั้นก็โวยวายมา แต่มาบอกใช่ทางนี้จะใส่ใจหรือแก้ไข สุดท้ายคนกลางอย่างเขานี่สิต้องลำบาก

“ใครบอกว่าผมจะหมั้น”

“มันเป็นหน้าที่ของแก” เสียงดูมีอำนาจของคนที่เพิ่งเข้ามาทำให้คนที่เข้ามาเจรจาก่อนหน้าถอนหายใจอย่างโล่งอก  เขาโค้งคำนับแล้วรีบถอยออกไปอย่างรู้ว่าหน้าที่ของตัวเองได้จบลงแล้ว “ไม่มีใครคู่ควรกับว่าที่ผู้นำของเผ่าพันธุ์อินทรีอย่างแกมากกว่าหนูมณแล้ว”

“ผมแค่ทำหน้าที่รักษาการ ไม่ใช่ว่าจะได้ขึ้นเป็นผู้นำเสียหน่อย เอาจริง ๆ ผมไม่ควรรับหน้าที่นี้ด้วยซ้ำ” สุบรรณบ่น เขาไม่ได้อยากมีอำนาจหรือภาระหน้าที่ใหญ่โตขนาดนั้น อยากใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์เดินดินธรรมดาคนหนึ่ง มีหน้าที่การงานที่มั่นคงและครอบครัวที่อบอุ่นมันก็เพียงพอแล้ว

“แต่แกคือคนที่เหมาะสมทุกประการ” คนเป็นลุงบอกเสียงเข้ม

“แค่ทำงานบริหารบริษัทนี่ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังจะหางานมาให้อีก แบ่ง ๆ คนอื่นทำบ้างเถอะครับ” สุบรรณขอความเห็นใจ และไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงต้องโยนภาระหน้าที่ทุกอย่างมาให้เขาทั้งที่ไม่อยากจะรับ

“อย่าเอาแต่ใจไม่ใช่เด็ก ๆ เดือนหน้าแกต้องหมั้นกับหนูมณ ฉันให้เวลาเล่นสนุกกับผู้หญิงอื่นอีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างคือต้องจบ” ชัชพลสั่งเสียงเฉียบขาด มองคนเป็นหลานด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผมจะเลือกคู่ชีวิตด้วยตัวเองเท่านั้น” สุบรรณย้ำเจตนารมณ์ของตัวเองด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังไม่ต่างกัน

“อยากเลือกเองก็ได้ ไม่มีใครว่า แต่ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ของเผ่าอินทรีเท่านั้น เราไม่ต้องการให้สายเลือดผู้นำอันศักดิ์สิทธิ์ต้องแปดเปื้อน” อีกฝ่ายยื่นเงื่อนไขที่สุบรรณเกลียดที่สุด สายเลือดบริสุทธิ์แล้วยังไง 

“อย่ามาคาดหวังอะไรกับผมนักเลยครับคุณลุง เพราะผมไม่ได้อยากเป็นอะไรแบบที่คุณลุงและทุกคนคาดหวังเลยสักนิด” พูดจบสุบรรณก็คว้าเสื้อสูทแล้วเดินออกจากห้องไป โดยมีคนเป็นลุงตะโกนบอกตามหลัง

“แกจะหนีไปอย่างนี้ตลอดไม่ได้นะ” ผู้สูงวัยถอนหายใจ บางทีที่ผ่านมาเขาตามใจเจ้าตัวมากเกินไป เห็นทีคงต้องจัดการอะไรให้เด็ดขาดเสียที

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
อ่านล่วงหน้าที่เว็บอื่น ๆ
 
ธัญวลัย : https://bit.ly/3UbaXxJ
 
Readawrite : https://bit.ly/3Vcevkz
 
เด็กดี : https://bit.ly/3gBJtUi