คำขอโทษจากน้องสาว

       ชีวิตเมืองหลวงแสนวุ่นวายและเร่งรีบให้ทันกับเวลาที่มีอย่างจำกัดในทุกๆ วัน ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าแต่ละวันต้องพบเจอกับอะไรบ้าง แต่ด้วยครอบครัวมีลูกสาวแค่สองคน ความเป็นพี่สาวที่ต้องทำงานตอนเช้า ( Work from home )แต่หน้าที่คือต้องส่งน้องไปโรงเรียนและรับกลับบ้านแทนพ่อแม่ 

        ตามกฏของบ้านลูกสาวคนเล็กไม่ว่าจะเรียนหรือทำกิจกรรมใดๆ ของโรงเรียน ครอบครัวล้วนสนับสนุนแต่ต้องเป็นคนซื่อสัตย์และตรงต่อเวลา น้องสาวเป็นคนชอบทำกิจกรรมเสมอทุกวันจึงต้องไปรอรับหน้าโรงเรียนตอนสี่โมงเย็นหลังจากที่คนอื่นเค้ากลับกันแล้ว บางครั้งออกมาสายบ้างแต่ก็ไม่เกิน สิบนาที

       วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวันพี่สาวละมือจากงานและไปรอรับน้องเหมือนเคย แต่รอแล้วรอเล่าก็เลยไปจนถึงห้าโมงเย็น ในใจพี่สาวก็รู้สึกเป็นกังวลและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น สักพัก มองเห็นน้องสาววิ่งออกมาจากโรงเรียน และร้องไห้มาด้วย ในใจพี่สาวที่รออย่างใจจดใจจ่อ หัวใจพลันตกลงสู่พื้น คิดว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับน้องแน่ 

       พอน้องวิ่งเข้ามาถึงก็สวมกอดพี่สาวที่รออยู่ ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมเหมือนใครทำให้เสียใจ คนเป็นพี่พยายามใจเย็นกอดประโลมและให้กำลังใจ คอยถามว่าเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นเหมือนหัวใจจะแตกสลาย

       ผ่านไปสองสามนาที น้องก็หยุดร้องไห้แล้วมองหน้า แล้วก็พูดว่า 

       "พี่อย่าโกรธหนูนะ ด้วยสีหน้ากังวล"

       "พี่รับปาก ว่าไม่โกรธ" เพราะกลัวน้องจะไม่พูด

       "หนูขอโทษ หนูลืมดูนาฬากา หนูสาย" แล้วก็ร้องไห้โฮอย่างดัง  จนคนที่ยืนอยู่หันมามองว่าเป็นอะไร

       จากที่กลัวว่าจะมีเรื่องร้ายแรง มันกลับเป็นเสียงหัวเราะอย่างโล่งใจ

       กอดน้องสาวอีกครั้ง บอกว่าดีแล้วล่ะที่ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องแล้ว กลับบ้านเถอะ

       การได้เห็นรอยยิ้มของน้องสาวพร้อมน้ำตา  มันโกรธไม่ลงจริงๆ