เรื่องเล่าสยองของ New Zealand

เรื่อง : ความเลวร้ายของบ้านทิริวากา

ในมุมที่ห่างไกลของเกาะใต้ของนิวซีแลนด์ หน้ามือซ่อนตัวอยู่ระหว่างเขาหมอกและป่าหนา ยืนอยู่บ้านใหญ่เก่าที่รู้จักกันในนามบ้านทิริวากา บ้านใหญ่นี้ถูกทอดทิ้งมาเป็นเวลาหลายสิบปี และปรากฏภาพร้านต้านหน้ากันกลางสภาพอากาศที่ทรงพลัง ความงามเก่าเกิดเป็นปัจจัยที่ทำให้เฟรดขาดและกระเบือบ ตำนานท้องถิ่นได้บอกเล่าเรื่องราวเศร้าโศกที่สร้างเงามืดล้อมรอบท้องทรัพย์สินนี้

ในอดีตที่ผ่านมานานแล้ว เจ้าบ้านทิริวากาคือครอบครัวทาเน่ วงศ์ที่มั่งคั่งและมีอิทธิพล พระบิดาในวงศ์คือ รูรุ ทาเน่ ที่เป็นที่รู้จักว่าเจ้าเหมือนและโหดเหี้ยม ไม่สนใจความเป็นอยู่ของลูกน้องและความเจริญรุ่งเรืองของผู้งานในพรมแดน

ในช่วงฤดูหนาวที่เข้ามา เมื่อพายุร้ายรางมาถึงในพื้นที่ พร้อมกับความหายนะและความทรมาน คนงานของบ้านใหญ่กลางสิ่งที่ทอดทิ้งได้เรียกร้องรูรุ ทาเน่ให้ยอมให้ที่พักสำหรับพวกเขา แต่เขากลับปฏิเสธและทิ้งพวกเขาให้เผชิญกับความโกรธของพายุ คนงานตายเสียในความหนาวที่ไม่รู้เรื่อง และเสียงร้องครวญของพวกเขากลบกลายเป็นเสียงนิรนามซึ่งตำนานของบ้านใหญ่ได้บอกเล่า

เมื่อผ่านมาหลายปี การเกิดเหตุสวยงามผันเป็นเหตุเจตนาในบ้านทิริวากา เสียงกระซิบเวทมนตร์ดังกล่าวผ่านผากห้องว่าง และเสียงร้องครวญที่แสดงความเศร้าสังเวยเต็มแถวข้างหลัง ไฟเกรียงไกรโดยไม่มีอธิบาย และลมหนาวระหว่างประตูห้องที่ถูกล็อคกั้น ชาวบ้านท้องถิ่นหลีกเลี่ยงบ้านใหญ่ เกรงว่าจะมีวิญญาณที่กระชากอยู่ข้างใน

นักประวัติศาสตร์ที่กล้าหาญหนึ่ง อาเมเลีย ซินแคลร์ มีความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงเบื้องหลังตำนาน เธอเริ่มการเดินทางไปยังบ้านทิริวากา โดยสวมหุ่นยนต์และอุปกรณ์เพื่อเอกสารกิจกรรมเหตุการณ์เป็นพรมแดน เมื่ออาเมเลียเข้าถึงสถานที่ วิศวกรรมความสัมพันธ์ของเธอกับจิตวิญญาณที่ไม่หยุดเริ่มต้น และบ้านใหญ่ทรงมีพลังงานเคลื่อนที่

อาเมเลียไปยังประวัติศาสตร์อย่างลึกซึ้ง ค้นพบห้องลับที่รูรุ ทาเน่เคยเก็บรักษาทรัพย์สมบัติอันมีค่าที่สุด ในนั้นมีสร้อยคอที่ถูกเสียงเคารพว่าเป็นแหล่งกำเนิดของเจ้าหน้าที่เลวร้าย ในระหว่างที่เธอจับสาระสำคัญ จิตวิญญาณเกิดความโกรธทรงมากขึ้น ผลาดลาดพลุพลิกปลุกให้กำลังเวทมนตร์ลั่นเหนือฟากเธอ

นิรนามที่น่าขนลุกไหลแหล่แสนหวานของการเจอปราสาทลึกซึ้ง ภาพครึกครื้นของความทรมานของคนงานและความทรมานที่พวกเขาต้องการทนระหว่างเจ็ดระยะ อาเมเลียมุ่งมั่นที่จะปลดปล่อยจิตวิญญาณออกจากความทุกข์ยาก เธอตัดสินใจที่จะทำลายสร้อยคอที่เครื่องเคียง ด้วยความช่วยเหลือจากปู่ชาวมาออรีท้องถิ่น เธอดำเนินพิธีการเพื่อทำลายการครอบครองของสร้อยคอ

เมื่อสร้อยคอแตกสลาย บ้านใหญ่เติบโตสั่นสะเทือน และแสงสว่างที่สดใสเต็มท้องฟ้า ทรรศน์เสียงร้องครวญของจิตวิญญาณเปลี่ยนเป็นเสียงสโครกเศร้าเสียใจแต่เงียบสงบ เทิริวากา บ้านใหญ่สุดท้ายได้พบความสงบสุข และจิตวิญญาณถูกปล่อยออกจากความทุกข์ยา

การกระทำกล้าหาญของอาเมเลียนำมาซึ่งความปิดประวัติศาสตร์เศร้าโศกของบ้านทิริวากา บ้านที่เคยเป็นที่สยองและมืดมน กลายเป็นสัญลักษณ์ของการชำระบาปและการรักษา ชาวบ้านท้องถิ่นไม่ต้องสูญเสียจิตใจจากความกลัวอีกต่อไป พวกเขายินดีกับการกลับมาของความสงบสุขในชุมชนของพวกเขา

ดังนั้น การปราสาทของบ้านทิริวากากลายเป็นเรื่องราวของการชำระบาป ทำให้คนทุกคนที่ได้ยินถึงมันรู้ว่าแม้ในสถานที่ที่มืดมนที่สุด ก็สามารถพบแสงและความอภิสิทธิ์ในที่สุดได้ในที่สุด"