เป่าเพี้ยง

ในวัยเด็ก

เมื่อครั้งที่เราวิ่งเล่นซุกซน

แล้วเผลอวิ่งไปชนโต๊ะ

ชนตู้ จนหัวปูดโน

ร้องไห้เสียงหลง

จนพ่อแม่ต้องวิ่งโผเข้ามาปลอบ

แต่แค่เพียงเป่าเพี้ยงงงง

ความเจ็บปวดก็หายเป็นปลิดทิ้ง

ไม่ใช่เพราะพ่อแม่เป็นผู้วิเศษ

แต่เพราะเรารู้สึกว่า

มีคนเข้าใจในความเจ็บปวดของเราแล้ว

ทุกๆความเจ็บที่หายไป

เกิดจากใจตัวเองเสียเป็นส่วนใหญ่

และทุกๆ ความเจ็บที่เข้ามา

ก็เกิดมาจากใจตัวเองเป็นส่วนใหญ่ เช่นกัน

จิตที่ฝึกดีแล้วนำความสุขมาให้

เราไม่อยากให้ใครมาทำร้ายใจเรา

เราก็อย่าไปคิดทำร้ายใจใครเลย

เพราะจุดที่อ่อนแอที่สุดของคนเรา

ก็คือ “ใจ”

และจุดที่เข้มแข็งที่สุดของคนเรา

ก็คือ “ใจ” ดวงเดียวกันนี้เอง

มีอะไรก็ช่วยกัน รักษาใจกันได้

ถนอมน้ำใจกันได้

ก็ทำกันไว้เถอะ