วิวัฒนาการนาฏศิลป์ไทย

สมัยสุโขทัย

การแสดงระบำ รำ ฟ้อน ที่พัฒนามาจากการละเล่นของชาวบ้าน

สมัยอยุธยา

การแสดงระบำ รำ ฟ้อน ได้ถูกพัฒนาขึ้นและนำมาใช้แสดงในรูปแบบของละคร ทำให้เกิดละครรำต่างๆ

สมัยธนบุรี

ทรงส่งเสริมฟื้นฟูการละครขึ้นใหม่และรวบรวมศิลปินตลอดทั้งหมดละครเก่าๆที่กระจัดกระจายไปให้มาอยู่รวมกัน ทำให้มีคณะละครหลวงและละครเอกชนเกิดขึ้นหลายโรง

สมัยรัตนโกสินทร์

เกิดการประดิษฐ์ท่ารำต่างๆ ที่พัฒนารูปแบบขึ้นมาจากสมัยอยุธยา

รัชกาลที่ 1

มีการปรับปรุงระบำ 4 บท และมีการพัฒนาโขนให้มีรูปแบบการแสดงเหมือนละครใน

รัชกาลที่ 2

มีการฝึกหัดรำ ระบำ โขน ละคร รวมถึงปรับปรุงการแต่งกายในการแสดงเป็นการแต่งกายยืนเครื่อง

รัชกาลที่ 3

ส่งให้มีการยกเลิกละครหลวง ทำให้การแสดงนาฏศิลป์ไทยมีมากขึ้นในประชาชนทั่วไป ก่อให้เกิดศิลปินที่มีความสามารถและเป็นผู้สืบทอดการแสดงให้เป็นแบบแผนต่อมา...

รัชกาลที่ 4

ให้มีการแสดงละครได้ทั้งชายและหญิง ก่อให้เกิดละครประเภทใหม่ๆ

รัชกาลที่ 5

เกิดการพัฒนารูปแบบการแสดงนาฏศิลป์ไทยให้มีความทันสมัยมากขึ้น เริ่มรับวัฒนธรรมจากตะวันตกมาพัฒนารูปแบบการแสดงของละครไทย รูปแบบการแสดงมีความสมจริง มีการนำฉาก แสง สี เสียง มาประยุกต์ใช้ในการแสดง

รัชกาลที่ 6

ให้ตั้งกรมมหรสพขึ้น ให้มีการทำนุบำรุงศิลปะการแสดง และดนตรีไทยให้มีระเบียบแบบแผนยิ่งขึ้น

รัชกาลที่ 7

ให้จัดตั้งกรมศิลปากรขึ้นแทนกรมมหรสพ เพื่อให้ศิลปะการแสดงไทยคงอยู่สืบต่อไป

รัชกาลที่ 8

ก่อตั้งโรงเรียนนาฏดุริยางคศาสตร์ และปัจจุบันได้เปลี่ยนเป็นวิทยาลัยนาฏศิลป์เพื่อให้เป็นสถานศึกษา และเป็นที่สืบทอดเผยแพร่ด้านนาฏศิลป์ไทย

รัชกาลที่ 9

การแสดงนาฏศิลป์มีรูปแบบการแสดงที่พัฒนามากขึ้น มีการนำเทคโนโลยีมาใช้ประกอบการแสดงเพื่อให้สวยงามขึ้นหรือมีการประดิษฐ์ท่ารำต่างๆ เพื่อให้เข้ากับเหตุการณ์ในปัจจุบัน