ชีวิตวันวันของ Jame Evening ตอนที่ 19 (ชั้นอยากได้เเบบเธอ เธออยากได้เเบบชั้น เเต่สุดท้ายเเล้วเราอยากได้?)

สวัสดีวันอาทิตย์ที่ 6 สิงหาคม 2566 เวลา 11.09 นก็ผมได้มีโอกาสสังเกตการพูดคุยการสนทนาของระหว่างคู่หนึ่งนะครับก็เขาได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองมีเรื่องที่ตัวเองไม่มีแล้วก็พูดไปถึงเรื่องที่เราที่เขาอยากได้นะครับเช่นสมมุติว่าคนนี้มีบ้านแต่ไม่มีรถส่วนอีกคนนึงมีรถแต่มีบ้านแบบนี้นะครับก็อีกคนนึงเนี่ยก็จะบอกว่าเอ้ยฉันอยากมีรถแบบเธอบ้างจังอะไรอย่างเงี้ยแต่ว่าจริงๆแล้วฉันก็อยากมีบ้านแบบเธอบ้างจังนะคือมันดูเหมือนกับว่าต่างฝ่ายต่างโหยหาสิ่งที่ตัวเอง

ไม่มีนะครับแต่สิ่งที่ตัวเองมีอยู่เนี่ยครับมองข้ามกันไปนะครับต้องถามว่าแล้วผมได้คำถามอะไรจากการพูดคุยของเอ่อการประโยคสนทนาเหล่านี้นะครับก็คือผมถูกคิดขึ้นมาได้ว่าการที่คนคนนึงได้อย่างอีกอย่างนึงและอีกคนนึงได้อีกแบบนึงที่ไม่เหมือนกันแล้วเขาต้องการในสิ่งของคนๆนั้นทำไมเราถึงต้องการสิ่งๆนั้นเพราะว่าสิ่งสิ่งนั้นมันดีหรอหรือว่าสิ่งๆนั้นเป็นแค่ความอยากได้มาครอบครองหรือเปล่าอันนี้เป็นสิ่งที่ฉุกคิดมาในใจผม

นะครับว่าเราแค่อยากครอบครองมันหรือเปล่าเราก็ลองกลับมาคิดทบทวนดูในหลายๆเรื่องในเรื่องของอดีตว่าเราเคยหาสิ่งที่เราไม่มีหรือเปล่าอย่างเช่นของการมีแฟนโดยปกติแล้วเราจะเป็นคนชอบอยู่บ้านไม่ชอบไปเที่ยวไหนสักเท่าไหร่เราก็มักจะเจอแฟนที่เป็นคนแบบว่าชอบออกไปเที่ยวข้างนอกหรือชอบการที่ได้ไปผ่อนคลายข้างนอกได้ไปเที่ยวได้ไปดูทะเลดูภูเขาดูนกดูอะไรก็แล้วแต่นะครับก็คือการได้ออกไปข้างนอกแตกต่างกับตัวเรา

ที่เรามองว่าเราชอบอยู่ในห้องมากกว่า มันเหมือนกับว่าเราโหยหาสิ่งที่เราไม่มีจากคู่รักของเราจากแฟนของเราหรือบางคนอาจจะโหยหาจากสิ่งที่ตัวเองไม่มีครับจากเพื่อนของเราเช่นเฮ้ยทำไมเพื่อนคนนี้มีคนรอบข้างที่ดีจังเลยแต่กับตัวเราทำไมเรามีคนรอบข้างที่ไม่ค่อยนึกถึงเราเลยไม่ค่อยใส่ใจในความรู้สึกของเราไม่ค่อยมองว่าเราเป็นอะไรอยู่มองว่าเราเป็นสุขหรือทุกข์ไหมอันนี้คือสิ่งที่เราโหยหาจากคนอื่นนะครับหรือคือความที่เราอยากได้แบบเขาอ่ะซึ่งเราไม่มีนะ

ผมก็เลยคิดไปต่ออีกว่าแล้วถ้าหากว่าเราได้สิ่งนั้นมาจริงๆแล้วเราจะรู้สึกยังไงเราจะรู้สึกดีหรือเปล่าเราจะรู้สึกแย่หรือเปล่าถ้าอย่างในตอนตัวอย่างข้างบนทีแรกนะครับที่ผมยกตัวอย่างถึงเรื่องบ้านกับรถนะครับสมมุติว่าทั้งคู่เป็นพนักงานประจำเหมือนกันเลยนะครับคนนึงเป็นหนี้บ้านอีกคนนึงเป็นหนี้รถแล้วถามว่าแต่ละคนเนี่ยอาชีพไม่เหมือนกันนะครับ

เป็นพนักงานออฟฟิศเหมือนกันแต่ว่าคนนึงเป็นเซลล์อีกคนนึงเป็นแค่ธุรการที่ไม่ต้องออกเดินทางถามว่าคนที่เป็นเซลล์อ่ะครับอาจจะอยากซื้อบ้านก็จริงแต่ถามว่าสิ่งที่จำเป็นสำหรับเขาในตอนนี้มันคืออะไรครับมันคือรถครับที่จำเป็นต้องใช้ในการเดินทางที่ยังไม่ต้องใช้ในการทำงานส่วนคนที่ทำงานธุรการนะครับเขาไม่ได้จำเป็นที่จะต้องออกไปไหนไม่จำเป็นต้องออกไปเดินทางพบปะเจอลูกค้าอะไรแบบนี้นะครับเขาก็อาจจะไม่จำเป็นที่จะต้องมีรถนะครับ

แต่เขาก็อยากจะมีรถเป็นของตัวเองเพราะอะไรครับเพราะทั้งคู่อ่ะครับมองว่าเราอยากมีครับอยากมีมองว่าเหมือนกับว่าเป็นเรื่องของสังคมอ่ะครับที่แบบว่าเรามีบ้านแล้วเราก็ต้องมีรถนะแต่ในความเป็นจริงแล้วเราอาจจะไม่มีทั้งสองอย่างเลยก็ได้หรือมีแค่อย่างใดอย่างหนึ่งอย่างที่ผมยกตัวอย่างขึ้นมาก็ได้นะครับก็อย่างสมมุติคนที่เป็นหนี้บ้านอย่างเงี้ยครับถ้าเขาไปมีรถอีกแล้วเป็นหนี้รถขึ้นมาอีกครับถึงตอนนั้นน่ะครับเขาจะพอใจกับการที่เขามีรถเพิ่มเข้ามาจริงๆหรอครับ

ในเมื่อมันทำให้หนี้ของเขานะครับหรือค่าใช้จ่ายของเขามันเพิ่มขึ้นถึงแม้ว่าเขาจะได้รถมาก็จริงนะครับถ้าเขาใช้ไม่คุ้มค่าผมก็มองว่ามันก็เหมือนกับว่าไม่ได้ประโยชน์อะไรสักเท่าไหร่นะครับส่วนคนที่เป็นเซลล์มีรถอยู่แล้วแต่ถ้าอยากได้บ้านขึ้นมาแต่ถามว่าคุณต้องไปต่างจังหวัดบ่อยคุณต้องไปนู่นไปนี่บ่อยต้องพักอาศัยที่อื่นอยู่บ่อยๆคำถามคือเราจะรีบมีบ้านไปทำไมครับ

คือหลายคนอาจจะตอบว่าก็ฉันอยากมีบ้านเป็นของตัวเองมีบ้านที่เราจะกลับไปอยู่อย่างสุขสบายใช่ครับแต่ในมุมมองผมอ่ะผมมองว่าเราควรมองถึงสิ่งที่เป็นตัวเรานะตอนนั้นนะครับว่าเรามีอะไรอยู่แล้วเราใช้ สิ่งนั้นได้เกิดประโยชน์แล้วใช่ไหมโดยที่ไม่ทำให้ตัวเราต้องลำบากหรือทุกยากหรือไม่มีความสุขนะครับก็คือเหมือนเอามาใช้ประโยชน์ได้นั่นแหละครับอย่างคนธุรการนี้เขา

มีบ้านโอเคเขาอาจจะทำงานเกี่ยวกับเอกสารที่เครียดมากๆโอเคถ้างั้นการกลับบ้านของเขาก็คือการที่มีบ้านของตัวเองใช่ไหมครับแล้วก็ได้ตกแต่งบ้านมีบ้านที่เราชอบเป็นแบบอาจจะเป็นสไตล์มินิมอลหรือสไตล์โมเดิร์นก็แล้วแต่นะครับก็ได้เข้าไปแล้วรู้สึกผ่อนคลายรู้สึกมีความสุขกับการได้อยู่บ้านแต่กลับอีกคนนึงที่เป็นเซลล์นะครับก็อาจจะชอบการที่เราได้ไปท่องเที่ยวข้างนอกแล้วมองว่าตัวเองได้ไปในแต่ละที่นะครับแล้วก็พักตามที่ต่างๆตามโรงแรมตามรีสอร์ทหรือตามบ้านพักต่างๆครับมองว่ามันเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจหรือเป็นความสุขของเขานะครับผมมองว่าตรงนี้การที่เราจะมีบ้านเป็นของตัวเองครับมันยังไม่จำเป็นนะครับมองว่ามันยังไม่ต้องรีบจนเกินไปขนาดนั้นไม่ต้องรีบกดดันตัวเองไปขนาดนั้นซึ่งหลายคนก็อาจจะบอกว่าถ้าไม่มีหนี้เราก็จะไม่มีทรัพย์สินไม่จริงครับ

มันขึ้นอยู่กับตัวเราครับว่าเราจะหารายได้ได้มากแค่ไหนเพื่อมาสร้างทรัพย์สินไม่ว่าจะเป็นรายได้จากทางความคิดหรือรายได้จากการลงแรงของเราเองนะครับอยากให้ลองคิดดูนะครับว่าสิ่งที่เรามีอยู่มันคือสิ่งที่เราอยากได้ไหมแล้วสิ่งที่คนอื่นมีเป็นสิ่งที่เราจำเป็นต้องมีมันไหมอยากให้มองถึงสิ่งที่เรามีก่อนนะครับแล้วค่อยไปมองถึงสิ่งที่คนไม่มีอันนี้มันจะดีมากเลยนะถ้าเราลองถามตัวเองดูเราจะเข้าใจตัวเองได้เลยว่าการเป็นตัวของตัวเองอ่ะครับมันดีที่สุดไม่ต้องฝืนธรรมชาติไม่ต้องฝืนการปั้นหน้าให้คนอื่นได้รับรู้ว่าเราเป็นคนแบบนี้นะเอาทั้งๆที่จริงๆแล้วเราอาจจะเป็นอีกนิสัยนึงก็เป็นไปได้นะครับโอเคครับไว้เจอกันตอนที่ 20 ครับขอบคุณครับ