มนตราวายสะ ตอนที่ 4 เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า (5)

+++++++++

       หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ลูกค้าที่มาใช้บริการต่างทยอยกันกลับไปจนหมด สกุณาถึงว่างและได้มีโอกาสเดินมานั่งลงข้าง ๆ พร้อมทักทายคนที่บอกเธอเมื่อเช้าว่า ‘เลิกงานจะมารับ’

“คุณมาเร็วไปหรือเปล่าคะ” ถามพลางปรายตามองเสี้ยวหน้าคมที่ถูกล้อมด้วยผมยาวดำสลวย ไม่สิ มันมีไฮไลน์สีขาวแซมอยู่ด้วย มีความเป็นแฟชั่นอยู่เหมือนกันนะเนี่ย สกุณาคิดแล้วอมยิ้ม

“ผมว่าง” ตอบด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ไม่ได้มีอาการหงุดหงิดปรากฏออกมาให้เห็น แม้จะนั่งรอเป็นเวลานานแล้ว

“ว่างขนาดนี้ ทำไมไม่เอาเจ้าตัวเล็กไปดูแลล่ะคะ” หญิงสาวแกล้งถามเขายิ้ม ๆ

“ผมว่าคุณทำมันได้ดีกว่า” วายสะหันมาสบดวงตากลมโตนิ่ง เลยพลอยทำให้คนโดนจ้องอย่างสกุณาถึงกับออกอาการเคอะเขิน “ถ้าพูดแบบนั้นคนที่ทำมันได้ดี คงเป็นคุณหมอแล้วละค่ะ”

“ผมเชื่อในสิ่งที่เคยมีประสบการณ์มากกว่า”

สกุณาเลิกคิ้ว แล้วขมวดมันอย่างใช้ความคิด เขาพูดเหมือนเคยเจอกับเธอมาก่อน

ที่ไหน?

เมื่อไหร่?

โดดเด่นขนาดนี้ ไม่น่าจะลืมได้หรอก “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ” ถามแล้วก็ชะงัก ไม่คิดว่าปากตัวเองจะไวขนาดนี้ แถมถามคำถามเหมือนมุกเชย ๆ ที่ผู้ชายไว้จีบสาว จึงรีบพูดต่อเพื่อจะแก้คำพูดก่อนหน้าให้มันฟังดูดีขึ้น “ก็คุณพูดเหมือนเคยรู้จักฉันอย่างนั้นแหละ”

“เมื่อวานไงครับ”

สกุณาทำหน้าเหวอเล็กน้อย “ค่ะ” แค่เมื่อวานก็พูดเหมือนรู้จักเธอได้มากมายขนาดนี้เลยเหรอ รู้สึกกลัวขึ้นมานิด ๆ แล้วสิ ไหนจะเรื่องเมื่อเช้าที่บังเอิญเจอกันอีก “จะปิดคลินิกแล้ว ขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะคะ”

“ตามสบายครับ”

สกุณายิ้มเขิน ๆ ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นเข้าจ้องเธอไม่วางตา แล้วที่บอกว่าตามสบายมันจะสบายได้ยังไงละเนี่ย ใจเต้นแรง สมาธิกระเจิงหมด ว่าแล้วหญิงสาวก็ถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคุณหมอเอ่ยทักขึ้น

“สวัสดีครับคุณนั่นเอง มารับเจ้าอีกาเหรอครับ ตอนนี้นกยังไม่ว่างเดี๋ยวผมพาไปเอาเอง” คุณหมอหนุ่มอาสาพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญ ทว่าร่างสูงยังคงนั่งปักหลักนิ่ง

“ผมมารับทั้งเจ้าอีกาและคนดูแลมันกลับบ้านครับ”

คำตอบอย่างตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย ทำให้คุณหมอหนุ่มถึงกับเลิกคิ้ว หันไปมองลูกจ้างสาวที่เดินผละจากการดูความเรียบร้อยของสัตว์ในกรงที่เจ้าของฝากดูแลสลับกับผู้ชายที่มีสไตล์การแต่งตัวดำตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ดีจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าแค่ดูแลเจ้าอีกาตัวเดียว จะได้รับการเซอร์วิสขนาดนี้” คุณหมอหนุ่มแกล้งพูดแซว

“สำหรับผม มันไม่ใช่แค่อีกาตัวเดียว มันคือครอบครัว และผมรู้ว่าเธอก็คิดไม่ต่างกัน” วายสะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นเยียบ มองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสัตวแพทย์ด้วยสายตาดูถูก นั่นทำให้นพรัตน์รู้ตัวว่าพูดในสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควรออกไปแล้ว “ผมขอโทษ ไม่คิดจะพูดให้คุณรู้สึกไม่ดี ผมไม่เคยรังเกียจพวกมันแม้แต่น้อย แค่รู้สึกเป็นห่วงนกเท่านั้นเองครับ”

“ผมไม่คิดจะทำร้ายคนที่...” วายสะเหมือนจะเผลอหลุดพูดบางสิ่งบางอย่างออกไป แต่ก็รู้ตัวจึงหยุดมันไว้แค่นั้น รวมไปถึงยุติการสนทนากับคุณหมอเจ้าของคลินิกด้วย และในจังหวะที่ชวนตึงเครียดนั้นเอง สกุณาก็เดินออกมาพร้อมกับกรงเจ้าอีกาพอดี

“กลับกันเถอะ” วายสะเอ่ยปากแล้วลุกขึ้น รับกรงเจ้าอีกามาถือไว้เอง ก่อนจะเดินออกจากคลินิกไปก่อน

“งั้นนกกลับนะคะ” สกุณายกมือไหว้คุณหมอหนุ่มและกำลังจะเดินผละออกไป ก็โดนอีกฝ่ายรั้งเอาไว้ “กลับกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันแค่วันเดียวหมอเป็นห่วงเธอจังเลย หมอโทรให้คุณบาสไปส่งดีไหม อย่างน้อยเขาก็เป็นคนรู้จักหมอ หมอยังพอวางใจได้” คุณหมอหนุ่มบอกอย่างเป็นกังวล ทว่าสกุณากลับไม่รู้สึกว่าวายสะจะเป็นเช่นนั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ คิดว่าคงไม่มีอะไรหรอก” สกุณาปฏิเสธ ทั้งที่ไม่รู้ว่าเอาความมั่นใจนั้นมาจากไหนเหมือนกัน ตอนนี้เธออาศัยสัญชาตญาณและความรู้สึกของตัวเองตัดสินล้วน ๆ

“งั้นถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล รีบโทรหาหมอทันทีนะ” คุณหมอหนุ่มบอกอย่างไม่วางใจ แต่จะบังคับขู่เข็ญอีกฝ่ายก็ใช่เรื่อง

“ค่ะ งั้นนกกลับก่อนนะคะ” เธอยกมือไหว้คุณหมอหนุ่มอีกครั้ง หันไปโบกมือลาแก้วตาที่มองมาด้วยสายตาล้อเลียนเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปหาวายสะ ที่ยืนกอดอกพิงรถอยู่ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ไม่ได้สนใจผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาว่าจ้องมองเขาอย่างสนใจแค่ไหน

ทว่าใบหน้านิ่งเรียบนั้นกลับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นทันที เมื่อสกุณาเดินมาถึง นั่นทำเอาคนที่ได้รับรอยยิ้มนั้น ใจสั่นและตาพร่าจนคิดไปว่าตัวเองกำลังโดนร่ายมนตร์เสน่ห์อะไรสักอย่างใส่อยู่หรือเปล่านะ

++++++++
 
อ่านล่วงหน้าที่เว็บอื่น ๆ
 
ธัญวลัย : https://bit.ly/3UbaXxJ
 
Readawrite : https://bit.ly/3Vcevkz
 
เด็กดี : https://bit.ly/3gBJtUi