มนตราวายสะ ตอนที่ 4 เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า (1)

+++++++++

4

เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า

การดูแลเจ้าอีกาที่ได้รับบาดเจ็บ ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับสกุณาแม้แต่น้อย เธอทำงานที่คลินิกรักษาสัตว์ของคุณหมอนพรัตน์มาหลายปี อีกทั้งเมื่อเทียบอาการบาดเจ็บอีกาตัวนี้ กับตัวที่เธอเคยรักษาเมื่อตอนเด็ก ถือว่าอาการยังห่างไกลกันนัก

“ไปทำงานกัน” สกุณาที่แต่งตัวเสร็จพูดกับเจ้าอีกาพร้อมกับหิ้วกรงของมันเดินออกจากบ้าน และวันนี้เธอตั้งใจจะนั่งแท็กซี่ไปทำงาน เพราะไม่อยากเผชิญสายตาแปลก ๆ ของคนอื่น แต่ทันทีที่เดินออกมา เธอก็ต้องสะดุดเข้ากับรถหรูสีดำมันวาวสะดุดตา จอดอยู่หน้าที่บ้าน “รถใครเนี่ย...” เธอพูดกับตัวเองขณะที่สายตาก็มองหาเจ้าของ แล้วหันมาชื่นชมความสวยของสิ่งตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

“เดี๋ยวสิครับคุณ”

เสียงจากคนที่เพิ่งลงจากรถหรูคันดังกล่าว ทำให้สกุณารีบหันขวับ แล้วเธอก็ต้องเดินถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างตกใจ เมื่อคนที่ลงมาคือหนุ่มหล่อลากที่เอาเจ้าตัวเล็กในกรงไปรักษาที่คลินิกเมื่อคืน

“คุณ...” เธอครางราวกับละเมอ สายตาไม่อาจละจากผู้ชายที่ดำตั้งแต่หัวจรดเท้าได้ 

เปล่า เธอไม่ได้หลายถึงสีผิวนะ แต่หมายถึงผมที่ดูสลวยยาวจนถึงกลางหลัง รวมไปถึงเสื้อผ้ารองเท้าและรถที่เขาเพิ่งลงมา

“ผมมารับคุณไปทำงาน”

“ค่ะ...คะ...” สกุณาขมวดคิ้วมุ่นเอียงคอมองใบหน้าหล่อคมเข้มตรงหน้าอย่างตกใจระคนสงสัย

“ผมจะไปส่ง คุณมีเจ้านั่นไปด้วย คงเดินทางไม่สะดวกเท่าไหร่ ใช่ไหมล่ะครับ” เขาพยักพเยิดไปที่อีกาพร้อมกับเดินเข้าไปแย่งกรงมันมาถือเอาไว้เอง 

“ก็ไม่ได้ ไม่สะดวกอะไรนี่คะ ฉันว่าจะไปแท็กซี่” 

“ไปรถผมสะดวกกว่า และเจ้านี่มันก็อยากไปรถผม ใช่ไหม” ตอนท้ายชายหนุ่มหันไปพูดกับเจ้าสัตว์ปีกสีดำ ซึ่งมันก็เหมือนรู้ความ รีบพยักหน้าหงึกหงัก เขากดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พลางปรายตามองหญิงสาวที่ยืนมองมาอย่างทึ่ง ๆ

“มันฟังคุณรู้เรื่องด้วย หลงกับเจ้าของมาหรือเปล่าเนี่ย” สกุณามองเจ้าตัวในกรงด้วยสายตาเป็นประกาย เมื่อรู้ว่ามันคล้ายกับจะฟังภาษาคนรู้เรื่อง และนั่น ทำให้ในสายตาของสกุณาความน่ารักที่มีอยู่แล้วของมัน ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ พร้อมกับสันนิษฐานว่ามันอาจจะเป็นสัตว์เลี้ยงของใครบางคนก็ได้ เพราะไม่อย่างนั้นมันคงดูไม่เชื่องกับคนขนาดนี้ เหมือนถูกฝึกมาอย่างดี ไม่น่าใช่สัตว์ที่อาศัยตามธรรมชาติ

“ไม่ใช่หรอก คุณไม่รู้เหรอว่าอีกาน่ะเป็นสัตว์ฉลาดนะ” เขาบอกพลางเลิกคิ้วก่อนจะกดยิ้มมุมปากเมื่อเห็นหญิงสาวกลอกตาไปมาเหมือนกำลังใช้ความคิดแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเขา

“อาจจะจริงค่ะ”

“ไปกันเถอะเดี๋ยวสาย” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับเปิดประตูด้านข้างคนขับ แล้วพยักหน้าเรียกหญิงสาวที่ยังยืนลังเลอยู่

สกุณาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองใจง่าย ไว้ใจคนที่เพิ่งเจอกันเพียงแค่สองครั้ง ก็ขึ้นรถมากับเขาเสียแล้ว ถ้าเป็นพวกมิจฉาชีพละก็แย่แน่ แต่ก็มีบางอย่างทำให้เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไว้ใจได้ และมันก็เป็นอย่างนั้น รถหรูวิ่งมาจอดหน้าคลินิกโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่แอบเป็นกังวล

“ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวผงกศีรษะให้ชายหนุ่มที่กำลังยื่นกรงอีกาให้เธอเล็กน้อย

“อีกไม่กี่วันมันคงหายดีแล้วละ”

++++++++
 
อ่านล่วงหน้าที่เว็บอื่น ๆ
 
ธัญวลัย : https://bit.ly/3UbaXxJ
 
Readawrite : https://bit.ly/3Vcevkz
 
เด็กดี : https://bit.ly/3gBJtUi