"เข็มขัดนาก" สมัยนั้นนากอย่างดี เนื้อผสมทองขายกันเส้นละ120บาท

ณ เรือนข้าหลวงพระวิมาดาเธอฯ ในวังสวนสุนันทา(ประมาณพ.ศ.2470)

"เข็มขัดนาก" สมัยนั้นนากอย่างดี เนื้อผสมทองขายกันเส้นละ120บาท

แม่เอมมีรายได้เดือนละ4บาท
คิดจะหยอดกระปุกไว้เดือนละ2บาทซัก5ปี ค่อยเทออกมาทำเข็มขัดนาก
แม่เอมยังไม่ทันจะเก็บซักบาท
ท่านย่ารู้เข้าจึงเรียกแม่เอมมาว่า
การเก็บเงินได้นั้นเป็นของดี แต่จะทำอะไรต้องดูตัวของตัวเองก่อน
ทุกวันนี้คาดเข็มขัดเงินเหมือนแม่จำเนียรก็ดีอยู่แล้ว อย่าคิดไปคาดนากเลย จะไปเหมือนคุณๆข้าหลวงบนตำหนัก ประหนึ่งตีตัวเสมอคุณๆคนอื่น เขาจะด่ามาถึงเราด้วยเหมือนคางคกขึ้นวอ ในวังที่คาดนากกันเกลื่อนก็มีแต่ชั้นหม่อมหลวงหม่อมราชวงศ์ถึงหม่อมเจ้า
ถ้าเป็นชั้นพระองค์เจ้าขึ้นไปก็ทรงคาดเข็มขัดทอง
พวกนางสาวที่คาดนากก็ล้วนแต่เป็นลูกพระน้ำพระยา คนอย่างตัวจะคาดมิสมควร เก็บไว้เถอะเงินน่ะ เก็บไว้ซื้อสร้อยข้อมือทองคำมาใส่ เพราะพวกคุณๆใส่กันมีแต่ทองคำฝังเพชร หรือไม่ก็ทองคำลงยาประดับพลอย
เราใส่ทองเกลี้ยงไม่เป็นไร แม่เอมค่อยหายเสียใจ ก้มหน้าเริ่มเก็บเงินเดือนละ1บาทจนครบ3ปีซื้อสร้อยข้อมือได้1เส้น

**ความตอนหนึ่งจากหนังสือชีวิตในวัง
(หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์)