Ep.2 ถ้าตั้งใจเรียน

   หลังจากที่ผมได้จบการศึกษา​ ม.ปลาย​ กศน.​ จบแบบไม่ค่อยจะเหมือนชาวบ้านเขาเท่าไหร่​ แต่มันก็ทำให้ผม​ จบการศึกษาได้รวดเร็ว​ ในแบบที่ผมต้องการ​ ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกัน​ จบแค่​ ชั้น​ ม.​4

   ผมได้หาสถานที่ศึกษาต่อโดยระดับชั้นที่ผมเลือกก็คือ​ ปวส.​ และผมได้เลือกเรียนในส่วนที่เป็นภาคสมทบ​ คือเรียนแค่วันเสาร์กับวันอาทิตย์​ผมรู้สึกว่าตัวผมเองเริ่มขี้เกียจในการเรียน​แล้ว​ไม่เอาแล้ว​ แต่ที่ผมยังต้องเรียนอยู่เพราะว่าพ่อกับแม่ตั้งความหวังไว้กับผมสูงมาก​ ผมก็เลยต้องเรียน​ และอีกอย่างหนึ่งผมคิดว่าเรียนไปมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร​ แค่ประคับประคองตัวเองให้มันจบ​ และอีกอย่างหนึ่งผมเลือกเรียนแค่วันเสาร์อาทิตย์จันทร์ถึงศุกร์ผมจะได้มีเวลาว่าง​

ซึ่งในตอนนั้น​ เวลาว่างของเด็กต่างจังหวัด​แบบผม​ ก็ไมได้มีอะไร​ ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ร้านซ่อมมอเตอร์​ไซค์​ ไม่ได้ทำงานที่ร้านน่ะ​ แต่เป็นเด็กวิ่งอะไหล่​ ค่าแรงได้บ้างนิดหน่อย​ ในระหว่างนั้นผมก็ ทำงานไปเรียนไป​แล้วจนถึงช่วงที่ผมฝึกงานงานในปีที่ 2​ ผมตัดสินใจเลือกสถานที่ฝึกงานคือโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง​ใกล้บ้าน ซึ่งผมก็ได้ไปฝึกงานที่นั่น​ ในตำแหน่งธุรการ​ จนจบ พอจบทางโรงอรียนที่ผมฝึกงานก็ได้คุยกับผม​ว่า​ ถ้าจบแล้ว ทำงานที่นี่ต่อไหมเนื่องจากตำแหน่งยังว่างอยู่ผมก็เลยบอกว่าสนใจครับเพราะว่าผมก็ไม่ได้ไปที่ไหนต่อหลังจากที่จบแล้วยังไม่ได้คิดว่าจะไปเรียนต่อหรืออะไรก็อยากจะทำงานอยู่ใกล้บ้านก่อน​ ผมก็เลยรับปากที่จะทำงานอยู่ที่นั่นด้วยอัตราค่าจ้างไม่แพงเท่าไหร่ผมก็ทำไปเพราะมันอยู่ใกล้บ้าน​

จากนั้นในปีถัดมาอายุผมเข้าปีที่ 20 ผมก็ได้รับหมายเรียก​ ให้เข้ารับการเกณฑ์ทหารในการเกณฑ์ทหารครั้งนั้นผมจับได้ใบแดง​ เป็นทหารที่ขอนแก่นสังกัด​ ม.พัน 14 ในตอนนั้น​ ถามว่าผมอยากเป็นทหารไหมตอบได้เลยครับไม่ได้อยากเป็นเลยแต่ในเมื่อเข้ามาแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่ผมก็ฝึกไปประมาณ 2 เดือนครึ่งแล้วก็ได้ขึ้นประจำกองร้อยเพื่อนๆต่างก็แยกย้ายกันไปประจำการในที่ต่างๆส่วนผมก็อยู่บนกองร้อยในฐานะที่ผมทำงานธุรการมาก่อนเขาให้ผมทำงานธุรการที่กองร้อยแล้วผมก็ทำตรงนั้นมาได้สักพัก​ มีนายทหารท่านหนึ่งขอให้ผมไปช่วยงานอยู่ที่บ้านแถวจังหวัดมหาสารคามในตัวเมืองผมก็ไปอยู่ที่นั่นประมาณเดือนนึงก็ช่วยเขาทำงานด้านเอกสารผมไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไรแต่พอสุดท้ายผมพึ่งรู้ว่ามันคือวิทยานิพนธ์ของคุณนายนายทหารท่านนั้นก็สำเร็จแล้วผมก็ได้กลับมากองร้อย​

แล้วหลังจากที่ผมกลับมากองร้อยได้แค่สัปดาห์เดียวผมก็ถูกนายทหารอีกท่านหนึ่งขอให้ไปช่วยงานพ่อกับแม่ของท่านที่เขาเป็นครูแล้วก็เป็นชาวนาด้วยให้ไปช่วยงานด้านเอกสารแต่ว่าคราวนี้จะดีกว่าตอนแรกหน่อยเพราะว่าผมได้ไปพักอยู่ที่ทุ่งนาของท่านที่เป็นทุ่งนาใกล้บ้านแล้วใกล้โรงเรียนที่พ่อกับแม่ของนายทหารท่านนี้สอนอยู่ผมก็เลยได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสักประมาณเกือบเดือนนั่นแหละแล้วผมก็ได้กลับมาที่กองร้อย​ จากนั้นผมกลับมาถึงแล้วผมได้คุยกับจ่ากองร้อยขอร้องว่าผมอยากจะพักผ่อนแล้วผมอยากจะกลับบ้านไปเยี่ยมบ้านขอลากลับบ้านได้ไหมครับ​ เขาก็เลยถามว่าจะกลับอีกนานไหม ใกล้จะปลดแล้ว

ผมก็เลยบอกว่าถ้าอย่างนั้นผมขอกลับยาวจนปลดได้ไหมครับเดี๋ยววันปลดผมจะกลับมา​ จ่ากองร้อยเขาก็โอเคให้ผมไปพักที่บ้านได้รอวันปลด​ พอถึงวันปลดประจำการแล้วผมก็กลับเข้ามาเดินสวนสนามตามปกติแล้ววันสดก็ไม่ได้มีอะไรมากทำพิธีตามกระบวนการก็แยกย้ายกันกลับบ้านก็ลาเพื่อนๆลาครูฝึกต่างๆที่เคยอยู่ด้วยกันมันเป็นอะไรที่ที่ดีมากนะการเป็นทหารแล้วคือได้อยู่กับเพื่อนๆแบบเคยลำบากมาด้วยกันในตอนฝึกก็ไม่ได้ลำบากเท่าไหร่แต่มันเป็นชีวิตช่วงหนึ่งของลูกผู้ชายที่ครั้งหนึ่งได้ผ่านมันมามันเป็นความทรงจำที่มีค่ามากจริงๆสำหรับคนๆหนึ่งถึงแม้ว่าผมจะฝึกไม่ได้เรื่องก็ตามแต่ผมก็มีความสุขที่ผมได้อยู่ตรงนั้น​ หลังจากนั้นผมก็ได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯเพื่อหางานทำและจากนี้จะเป็นชีวิตที่ผมเข้าไปทำงานที่กรุงเทพฯเป็นครั้งแรกผมไม่รู้ว่าผมจะเจอกับอะไรแต่สิ่งที่ผมรู้คือมันไม่สบายเหมือนเดิมแน่นอน.... To​ be.....