เมืองกรุง 8

 บทที่ 8       

        นับวันความสัมพันธ์ของบัวกับกล้าก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน ทุกเย็นบัวจะขับรถมอเตอร์ไซค์มารอรับกล้าที่ทำงาน  นั่นทำให้คุณฟ้าเงียบขรึมและเลิกมาทักทายเขาเหมือนเคย  แม้จะเสียใจอยู่ลึก ๆ ด้วยคุณฟ้านั้นเหมือนรักแรกในใจ  แต่กล้าก็พยายามตัดใจ ด้วยรู้ดีว่ามันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้  ได้แต่ถอนตัวถอนใจและแอบมองคุณฟ้าอยู่ห่าง ๆ   คุณฟ้ายังคงมาหาคุณทวีหลังเลิกเรียน  แต่มาถึงก็จะเดินตรงเข้าไปยังห้องทำงานของคุณทวีโดยไม่แวะทักทายอะไรเขาอีกเลย  นั่นคือดีที่สุดแล้ว แบบนี้ล่ะคือความเหมาะสม แม้จะปวดแปลบใจ แต่กล้าก็ต้องหักห้ามใจ  แม้จะเห็นสีหน้าของคุณฟ้าที่หม่นหมองและอาการที่เงียบขรึม เขาก็ทำได้แค่ห่วงใยเธออยู่ลึก ๆ

        ส่วนบัว...มีเรื่องที่ทำให้กล้าแปลกใจอยู่พอควรคือ ในหนึ่งอาทิตย์บัวมักจะหายไปสองวัน  จะไม่มาหาเขา โดยให้เหตุผลว่าต้องไปทำงาน  งานอะไรเขาถามเท่าไหร่บัวก็ไม่ยอมตอบ  งานอะไรกันนะที่ต้องทำกลางคืน และทำอาทิตย์ละแค่สองวัน  แต่นั่นกลับเพียงพอให้บัวมีชุดสวย ๆ ใส่ มีเงินใช้อย่างมือเติบไม่ต้องระมัดระวังอะไร  และตอนนี้หลวงพ่อได้ต่อห้องใหม่ให้เขาอยู่ต่างหาก  ท่านว่ามันไม่เหมาะสม ที่จะมานอนอยู่แบบนั้น  กล้าจึงไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเหตุการณ์วันนั้นที่เขาเห็นภาพผู้หญิงในกุฏิของหลวงพ่อนั้น  มันคือเรื่องจริง ความฝัน  หรือเขาแค่คิดไปเอง และผู้หญิงคนนั้นคือบัวหรือไม่ เขาก็ไม่อาจหาคำตอบได้

        “กล้า... บัวอยากออกรถใหม่ กล้าว่าดีไหม”  บัวหันมาถามขณะมือสาละวนกับการเลือกซื้อเสื้อผ้าในตลาด โดยมีกล้าคอยถือถุงต่าง ๆ  พะรุงพะรังจนเต็มมือ

        “รถบัวก็ยังใหม่อยู่นี่ และนี่บัวจะซื้ออะไรกันเยอะแยะ ซื้อแทบทุกวัน กล้าถือของจนมือล้าหมดแล้วนะ”

        “กล้าจะบ่นทำไม บัวไม่ได้ให้กล้าออกเงินให้สักหน่อย เงินก็เงินบัว บัวหามายากลำบาก บัวก็ต้องใช้ให้คุ้ม” สีหน้าของบัวหม่นลงเล็กน้อยปลายเสียงมีน้ำเสียงสั่น 

        “ว่าแต่กล้าอยากได้อะไรไหม  ดูเสื้อตัวนั้นสิ สวยดีนะ  น่าจะพอดี มาบัวซื้อให้”  บัวลากแขนเขาไปยังร้านเสื้อผ้าผู้ชายถัดไป  พูดด้วยน้ำเสียงสดใสขึ้น

        “ไม่เอาหรอกบัว เสื้อผ้ากล้ามี  ไม่ได้ไปไหนสักเท่าไหร่ เปลืองเงินเปล่า ๆ”

        “บัวซื้อให้ ไม่ใช่เงินกล้าสักหน่อย  บัวรู้น่าว่ากล้าเก็บเงินส่งให้พ่อแม่ นะ...บัวอยากซื้อ”

        กล้าไม่อยากขัดใจเธอไม่อยากทะเลาะด้วย จึงพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้  บัวดูพออกพอใจที่ได้ซื้อเสื้อให้  ส่วนกล้าได้แต่กังวลใจกับนิสัยส่วนตัวของบัว  บัวแม้จะอายุน้อย แต่ดูแก่นกล้าเกินเหตุ  หลายครั้งที่บัวขอมาที่ห้องในวัด แต่เขาไม่ยอม  เพราะไม่อยากมีปัญหา  เขากลัวหลวงพ่อจะตำหนิและโดนไล่ออกจากวัด อีกอย่างเขาว่ามันไม่เหมาะ ใครเห็นเข้าบัวจะโดนนินทาเอาได้ แต่ดูบัวเหมือนจะไม่แคร์ ไม่สนใจเรื่องนี้เอาเสียเลย เธอมักเป็นฝ่ายจูงแขน ไม่ก็กอด หอมแก้มเขา แม้จะในที่สาธารณะจนเขาเสียอีกที่เป็นฝ่ายอายที่มีคนมอง

        ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของเขาสองคน  ช่างต่างกับลิบลับ ลึก ๆ แล้วกล้าชอบความสงบเยือกเย็นแบบคุณฟ้า แถมพวกเขายังรักการอ่านหนังสือเหมือนกันอีกด้วย  ส่วนบัวนอกจากความแจ่มใสยามอารมณ์ดีแล้ว ไม่มีอะไรเหมือนกันกับเขาเลยสักอย่าง  หากจะต้องอยู่กันเป็นครอบครัว เขาจะหาเงินที่ไหนให้บัวพอจับจ่ายใช้สอยกันนะ 

        “กล้า...กล้า...อีกแล้วใจลอยไปไหนอีกแล้วนะ”  บัวกระชากเสียงใส่เมื่อกล้าเผลออยู่ในภวังค์ความคิด

        “มานี่เถอะ ...” บัวกระชากแขนกล้ามาที่รถ และออกรถไปโดยไม่ถามความเห็นกล้าสักคำว่าอยากไปด้วยไหม  พักเดียวทั้งคู่ก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งกลางดงกล้วย บ้านหลังที่พากล้ามา เป็นบ้านปูนชั้นเดียว หลบซ่อนสายตาคนทั่วไปด้วยป่ากล้วย เมื่อย่างเท้าเข้าไปกล้าถึงกับสำลักควัน ในบ้านมีวัยรุ่นชายหญิงอยู่ประมาณ 7-8 แปดคน ทุกคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา  บัวจูงมือเขาเข้าไปในตัวบ้านผ่านไปยังห้องเล็ก ๆ ด้านในอย่างคุ้นเคย เจ้าของห้องเป็นชายหนุ่มอายุแก่กว่าเขา บัวแนะนำว่าชื่อเจตน์

        พี่เจตน์เป็นเจ้าของบ้านและเป็นคนแจกจ่ายสิ่งอำนวยความสุขทั้งหลายให้กับวัยรุ่นที่มา ใครมีเงินก็ใช้เงิน ใครไม่มีเงินก็ใช้แรงกาย โดยการเป็นคนส่งของให้กับพี่เจตน์  กล้าตื่นเต้นกับสถานที่ใหม่นี้มาก บัวนั้นคว้าเอาอุปกรณ์บางอย่างที่เป็นขวดสีสวยรูปร่างสูง ตรงฐานป่องออกในนั้นมีน้ำ ส่วนคอขวดมีรูปทรงสูง ด้านบนมีถ้วยบรรจุอะไรบางอย่างอยู่โดยมีกระดาษอลูมินั่มฟลอยด์หุ้มปิดด้านบน มีรูเจาะและมีท่อต่อยาวมาให้ดูดควันจากในขวดนั้น   บัวสูดควันนั้น 3-4 ที ก่อนจะส่งมาให้กล้า  กล้ารับมาถือไว้ในมือ จนบัวต้องจับสายท่อนั้นยัดใส่ปากกล้า เขาดูดเข้าไปทีเดียวก็สำลักน้ำหูน้ำตาไหล บังหัวเราะแล้วพูดว่า

        “สูบบารากุครั้งแรกก็แบบนี้แหล่ะ อีกหน่อยกล้าจะชอบเหมือนบัว”

        บารากุ คำใหม่ที่เพิ่งได้ยิน พร้อมกับความแปลกใหม่ของรสสัมผัส มันล่องลอย เคลิ้มฝัน และให้ความสุขแบบแปลก เขาล่องลอยจนลืมทุกอย่าง ลืมความทุกข์ที่เอกหลานของหลวงพ่อกระทำย่ำยี ลืมความกลัดกลุ้มลึก ๆ ในใจเรื่องคุณฟ้า ลืมความคิดถึงพ่อและแม่

        เขาสนแต่ที่ตรงนี้ ตอนนี้คือสิ่งเดียวและเขามีความสุขกับมัน  เขาหันไปยิ้มกับบัว บัวยิ้มตอบ พวกเขาผลัดกันสูดบารากุนั้นจนหมด ก่อนที่บัวจะจูงมือกล้าเข้าไปยังห้องเล็ก ๆ อีกห้องด้านใน ห้องนั้นเล็ก แคบ มีเตียงนอนวางอยู่อันเดียวภายในห้อง บัวจูงมือเขาไปนั่งบนเตียง  และเขาก็ได้ล่องลอยกับความสุขอีกแบบที่บัวมอบให้เขา ความสุขที่ได้จากร่างกายของเธอ

        *******