สัมผัสวิญญาณ3

ต่อมา เราได้ย้ายบ้านเช่าไปอยู่บ้านไม้ในที่ชุมชนแห่งหนึ่ง ซึ่งพ่อของเรา ได้ตามผู้หญิงคนหนึ่งมาและได้ย้ายมาอยู่ที่ห้องเช่านะแห่งนี้เป็นบ้านไม้ 2 ชั้น เป็นห้องแถวบ้านไม้ติดๆกันมีแค่ฝาผนังไม้กั้น พูดเสียงดังเราก็ได้ยินหมด วันแรกที่เราได้ย้ายมาได้เจอสภาพของแม่เลี้ยง ซึ่งที่แขนมีรอยเย็บยับเยินเห*่ยวย่นน่ากลัวจนทำให้เราตกใจวิ่งหนีออกทางไหนไปไม่ถูกยืนตัวสั่นเพราะแขนเขาไม่แผลที่น่ากลัวเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่เย็บยู่ยี่ยับเยิน สภาพบ้านที่น่ากลัวแล้วยังมาเจอคนน่ากลัวอีกทำให้เราสติแตก พอเราได้หนีออกมาเขาก็พากันเดินตามหามาเจอเราของแม่เลี้ยงปรากฏว่ากลับกลายเป็นการเกลียดฉันแม่เลี้ยงได้เกลียดเรา ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเขาเกลียดเรามากแค่ไหน เพราะเรายังเด็กไม่รู้เรื่องแล้วไม่ได้คิดอะไร จนกลายเป็นอคติในใจของแม่เลี้ยง โดยที่เราไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าจะทำให้เขามีปมในใจขนาดไหน วันหนึ่งข้างห้องได้เป็นคนพม่ามีลูกประมาณ 2-3 ขวบมาอยู่ข้างห้องก็อัธยาศัยดีก็ได้คุยกัน เราก็ได้พูดคุยกันแต่ก็ไม่สนิทเท่าไหร่เพราะเราไปโรงเรียนเช้าเย็นกลับไม่นานนักเขาก็ได้ย้ายออกไป แล้วก็มีคนใหม่เข้ามาอยู่แทน คนใหม่ที่เข้ามาอยู่แทนเป็น 3 คนพ่อแม่ลูก ข้างห้องมักจะตั้งวงกินเหล้ากันอยู่เสมอทุกคืนซึ่งจะมีผู้ใหญ่ผู้ชายมาชมรมกันที่ข้างห้องนี้เป็นประจำ วันหนึ่งแม่เลี้ยงได้อาละวาดไล่ตีเราถึงขั้นจะฆ่า ลงข้างห้องได้ยินเสียงจะทนไม่ไหวจึงออกมาห้าม ได้พูดคุยกันจนสนิทกันมากแกเล่านิทานให้ฟังว่าทำไมจระเข้ถึงไม่มีลิ้น เราบอกว่าไม่รู้เหมือนกันว่าจระเข้ทำไมไม่มีลิ้น ลุงจะเล่าให้ฟังว่าเพราะจระเข้ตะกละ เทวดาเจอเอาฟักร้อนให้กินจระเข้ไม่รับรู้รสอะไรและโดนสาปให้ลิ้นหายไปเป็นคำบอกเล่าของลุงโยที่อยู่ข้างห้องเรานั่นเอง แกขี้เมาชอบกินเหล้ามานั่งกินเหล้ากับพ่อเราแทบทุกคืน จนกระทั่งคืนหนึ่งแกได้ถามขึ้นมาว่ากลัวผีไหมเราบอกว่าก็กลัวสิแกก็ถามว่าทำไมล่ะก็มันน่ากลัวนิ เราก็พูดคุยกับเขาไปสักพักนึงเราก็เข้ามานอนเขากินกันจนดึก พ่อของเราได้กลับเข้ามานอน สวนลุงโยยังนั่งกินต่ออยู่ที่หน้าห้องคนเดียว คืนนั้นเราก็นอนหลับไปพักนึงช่วงกลางคืนเราก็ได้ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงดังโวยวายที่ข้างห้องถึงคนตีกันจนพบพ่อแต่ก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมา เราก็นอนฟังพักนึงแล้วก็หลับต่อไป จนกระทั่งตอนเช้าเพิ่งขึ้นเราจะได้ไปโรงเรียน ก็เห็นมีคนมากมายยืนมองดูอะไรกันก็ไม่รู้ เราก็มองเดี๋ยวก็ไปในห้องลุงโย เห็นแต่ขาแล้วมีผ้าขาวม้าเลือดสาดเต็มห้อง สิ่งที่คิดไว้ไม่มีผิด ลุงโยได้โดนตีตายเสียแล้ว เราก็ได้คิดในใจว่าแล้วใครจะมาห้ามเวลาแม่เลี้ยงอาละวาดไล่ตีเราขึ้นมา เราทำอยู่ในใจอธิษฐานว่าขอให้ลุงโยมาช่วยคุ้มครองเราด้วย ไม่มีลุงโยแล้วใครจะมาห้ามไม่ให้แม่เลี้ยงตีเราได้ ตกเย็นมาก็คิดว่าคืนนี้แกคงไม่มาหาเราหรอกนะเพราะเราเคยคุยกันไหมเนี่ยแกเคยถามว่าเรากลัวผีไม่ใช่หรือแต่คงไม่มาหาเราหรอกเราก็ได้คิดในใจว่าทำมาหาก็ขอให้ดูดีไม่น่ากลัว แต่ทุกคืนเราก็ไม่เห็นวี่แวววิญญาณของลุงมาปรากฏให้เจอ รู้สึกอบอุ่นเหมือนมีลุงโยมาคอยปกป้องเราอยู่ เหตุการณ์ที่เหมือนจะโดนรถชนก็แปลกประหลาดเหมือนลุงมาช่วยดึงเราเอาไว้ ทำให้เราคิดถึงลุงโยมเสมอ ถึงลุงจะไม่อยู่แล้วแต่หนูอยู่ก็จะอยู่ในความทรงจำและคอยช่วยเหลือปกป้องเราตลอดเวลา เราอธิษฐานให้ลุงโยช่วยปกป้องเราเพราะไม่มีใครดีกับเราเท่าลุงโยอีกแล้ว อ่านต่อ 4จ้า