จงอย่าเป็นคน.ลืมตัว

เมื่อเงินมา

ไก่กา กลายเป็นหงส์

เงินหมดลง

ความเป็นหงส์

เลือนจางหาย

เปรียบดั่งคน

ลืมตน เงินมากมาย

ทุกข์ปางตาย

เมื่อลาภหาย ไร้คนมอง

อย่ายึดติดชีวิตแค่ภายนอก

พอเปลือกปลอกภายใน

กลวงกลอกกลิ้ง

จะงดงาม

นอกในทำให้ชิน

ไม่ลืมดิน ชื่อไม่สิ้น ในโลกา