นิทานเรื่อง "คนแจวเรือจ้าง กับนักศึกษา‏"

นิทานเรื่อง "คนแจวเรือจ้าง กับนักศึกษา‏"

     มีนักศึกษาผู้คงแก่เรียนคนหนึ่ง ได้ทำการว่าจ้างเรือแจวให้พาข้ามฟาก ในขณะที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆดูมืดครึ้ม และ ลมเริ่มพัดจนน้ำเกิดเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ เรือแจวได้แล่นไปอย่างช้าๆ จนเมื่อเรือได้เข้าสู่กระแสน้ำอันเชี่ยวกราด คนแจวเรือจึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก ส่วนฝ่ายนักศึกษานั้นกำลังนั่งก้มหน้าก้ามตา อ่านหนังสือเล่มใหญ่อยู่ จนในที่สุดนักศึกษาก็ได้เงยหน้าขึ้นมา จากตำราแล้วมองไปยังคนแจวเรือและพูดว่า

     นักศึกษาเอ่ยถามขึ้น "ลุงๆ เคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์บ้างไหม?"
     คนแจวเรือจ้างตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ไม่เคยเลยครับ"
     นักศึกษาจึงพูดขึ้นว่า "ถ้างั้นลุงก็พลาดโอกาสเสียแล้วหละ ในหนังสือประวัติศาสตร์นะลุง เต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าอ่าน มีเรื่องของกษัตริย์และพระราชินีในสมัยอดีต รวมถึงเรื่องของสงคราม การต่อสู้ ทำให้เราสามารถรู้ว่าคนในสมัยโบราณ ใช้ชีวิตกันแบบไหน แต่งกายกันอย่างไร ประวัติศาสตร์จะบอกให้ได้รู้ถึงความเจริญและความเสื่อมลงของชนชาติต่างๆ ทำไมลุงไม่อ่านประวัติศาสตร์บ้างเล่า?"
     คนแจวเรือตอบ "ผมไม่เคยเรียนหนังสือครับ"

     ในเวลานั้นคนแจวเรือก็ยังคงแจวเรือต่อไป ส่วนนักศึกษาก็ก้มหน้าอ่านตำราต่อไป คงมีแต่เสียงใบแจวกระทบพื้นน้ำเท่านั้น เมื่อผ่านไปสักครู่หนึ่ง นักศึกษาก็เอ่ยถามคนแจวเรือขึ้นอีก
     นักศึกษาเอ่ยถาม "ภูมิศาสตร์เล่าลุง เคยอ่านบ้างไหม?"
     คนแจวเรือตอบ "ไม่เคยเลยครับ"
 
     นักศึกษาจึงกล่าวว่า "ภูมิศาสตร์ เป็นวิชาที่สอนให้เราได้รู้จักกับโลกและประเทศต่างๆ และยังรวมถึงกระทั่งภูเขา แม่น้ำ ลม พายุ ฝน นะลุง วิชาภูมิศาสตร์เป็นวิชาที่น่าสนใจมาก ลุงไม่รู้จักวิชานี้เลยรึ?"
     คนแจวเรือตอบ "ไม่เคยเลยครับ"
     นักศึกษาส่ายหน้า "ถ้าไม่รู้จักวิชานี้ ชีวิตลุงก็เหมือนไม่มีค่าอะไรเลย" และ "วิทยาศาสตร์ละลุง เคยอ่านบ้างรึเปล่า?"
     คนแจวเรือตอบ "ไม่เคยอีกแหละคุณ"

     นักศึกษาจึงกล่าวถามอีกว่า "ลุงเนี่ยนะเป็นคนยังไงกันแน่? วิทยาศาสตร์ที่ช่วยอธิบายถึงเหตุและผลต่างๆ ลุงรู้มั้ยความก้าวหน้าของคนเราในทุกวันนี้ ขึ้นอยู่กับวิทยาศาสตร์โดยตรงเลยนะ นักวิทยาศาสตร์เป็นคนที่สำคัญอย่างมากในโลกนี้เลยก็ว่าได้ แต่นี่อะไรลุงกลับไม่รู้เรื่องพวกนี้เอาเสียเลย ชีวิตของลุงช่างมีค่าน้อยเสียเหลือเกิน" นักศึกษาปิดตำราของเขา และ นั่งเงียบไม่พูดอะไรขึ้นอีก...

     ในช่วงเวลานั้นก้อนเมฆสีดำได้แผ่ขยายและปกคลุมเต็มไปทั่วทั้งท้องฟ้า ลมเริ่มพัดแรงขึ้น มีฟ้าแลบแปลบปลาบ เป็นเหตุบอกว่าพายุกำลังจะมา และเรือก็ยังเหลือระยะทางอีกกว่าครึ่งซึ่งไกลมากกว่าจะถึงฝั่ง คนแจวเรือแหงนขึ้นมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่หวาดหวั่น "ดูเมฆนั่นซิคุณ พายุคงจะมาถึงเราในไม่ช้า คุณว่ายน้ำเป็นไหมครับ?"
     นักศึกษาพูดขึ้นอย่างตื่นตกใจกลัวว่า "ว่ายน้ำ? ผมว่ายไม่เป็นหรอกลุง!!"

     บัดนี้คนแจวเรือเป็นฝ่ายเลิกคิ้วมองนักศึกษา อย่างประหลาดใจบ้างแล้วและพูดว่า "อะไรกัน นี่คุณว่ายน้ำไม่เป็นหรอกรึ? คุณมีความรอบรู้มากมายออกขนาดนี้ ประวัติศาสตร์เอย ภูมิศาสตร์เอย และ วิชาวิทยาศาสตร์เอยคุณก็รู้!! แต่ทำไมคุณถึงไม่ไปเรียนการว่ายน้ำด้วยเล่า อีกสักประเดี๋ยวเถอะ คุณก็จะได้รู้ว่าชีวิตของคุณไม่มีค่าเลย"

     ลมพายุพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ เรือแจวลำน้อยถูกคลื่นและลมโหมซัดพัดกระหน่ำใส่เข้ามา ในไม่ช้าไม่นานเรือแจวก็ถูกคลื่นและพายุซัดจนเรือพลิกคว่ำ คนแจวเรือจ้างสามารถว่ายน้ำขึ้นฝั่งมาได้อย่างปลอดภัย แต่ทว่านักศึกษาผู้น่าสงสารได้จมหายไป ในกระแสน้ำอันเชี่ยวกราดนั้นแล้ว...

- นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า -
     อย่าได้เที่ยวไปมองคนอื่นว่า เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ และ คิดดูถูกดูแคลนว่าเขาต่ำต้อยกว่าเรา… แต่เราควรหันมามองตัวเองว่าจิตใจเรานั้น ต่ำต้อยกว่าคนอื่นบ้างหรือเปล่า? และ พัฒนาฝึกจิตใจเราให้ดียิ่งๆขึ้นไป ความรู้ท่วมหัวแต่เอาตัวไม่รอด ชัยชนะใดๆในโลกนี้ ไม่ยิ่งใหญ่เท่า ชนะใจตนเอง!!