ความทรงจำไม่มีวันตาย

ไม่เลย...

สำหรับเรา60ปีมันมากไปแบบนั้นรอลงโลงเลยยังง่ายกว่า

เพราะอะไรน่ะหรอ?

สมัยนี้น่ะมีชีวิตให้ถึง60ปีนี่ยากมากนะ เคสจากพ่อเราเองอายุ62ปีก็จากไปแล้วค่ะ🥲

ในช่วงที่ย่าง60ถึง62เป็นช่วงที่แกทรมานที่สุดเพราะโรคร้าย 

ที่หลายคนคิดไม่ถึง  มันคือโรคเบาหวานค่ะ 

โรคเบาหวานเป็นโรคที่ควบคุมได้ก็จริงแต่ขณะเดียวกันถ้าเป็นเกินระยะแรกแล้วก็ไม่มีทางหายขาดได้ ต้องกินยาตลอดชีวิต

และการกินยามากก็ทำให้ไตเสื่อมกลายมาเป็นโรคไตเพิ่มอีก

พอไตเสื่อมก็เริ่มมีอาการน้ำท่วมปอด

หายไม่ออก หัวใจวายเฉียบพลัน จบค่ะ

ตั้งศาลาได้เลย...

ครอบครัวเราค่อนข้างปลงกับชีวิต ไม่อะไรกับเรื่องความตายสักเท่าไหร่

เสมือนว่าคุณตายเดี๋ยวยังไงสักวันฉันก็ตามคุณไปขึ้นอยู่กับแค่เวลา 

ชีวิตคนไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าหรอก 

อีกอย่างยิ่งอยู่นานจนถึงขั้นเริ่มขยับตัวไม่ได้นี่น่าสงสารตัวเองนะน่าสงสารคนที่เฝ้าด้วย

คนเจ็บก็เจ็บคนที่ต้องมานั่งดูคนเจ็บก็เจ็บใจค่ะ

ทรมานกันทั้ง2ฝ่าย

เพราะงั้นพอ30ปีเราก็จะลาทุกอย่างไปใช้ชีวิตแบบหลังเกษียณแล้วล่ะ 

ไปใช้ตอน60ขยับตัวไปเที่ยวใหนคงลำบากแล้วแหละตัวเราตอนนั้น ซึ่งก็ไม่รู้ด้วยว่าจะอยู่ถึงไหม?

แม้ๆ ความตายมันมีระบบเเจ้งเตือนด้วยหรอคะ?

หลัง30ปีก็ไปใช้ชีวิตให้เต็มที่ดีกว่าค่ะ จะได้ไม่เสียใจภายหลัง 

ส่วนเรื่องสามีถึงมีก็อาจไม่เอาลูกถ้าการเงินไม่พร้อม

เรื่องหนี้สินเราไม่มีอยู่แล้ว สามีก็ต้องไม่มีเช่นกัน

คงไม่มีใครอยากให้ลูกตัวเองต้องมาตามล้างตามเช็ดหนี้สินของตัวเองหรอกใช่ไหมค่ะ

คุณต้องมีเงินรึมรดกไว้ให้ลูกสิที่สำคัญต้องสอนเขาว่าใช้ยังไงให้เป็นด้วย 

เรื่องนี้คงต้องแสกนหนักหน่อย 

ถ้ามีโชคชาตะได้พบเจอกัน ยังไงก็ต้องไม่เกิน35ค่ะ เราไม่อยากเห็นเขาไปเร็วเกิน อยู่กัน20ปีแปบเดียวหนีลงโลงไปล่ะ 

อีกหรอกเดียวกับครอบครัวเราเลย🥲

มันเร็วมากขนาดเตรียมรับมือกันไว้อยู่แล้ว แต่เวลาจริงคือร้องไห้เหมือนหมาค่ะ แย่มาก 

ไม่ได้นอน3วัน นอนไม่หลับอีกเกือบเดือน กว่าจะเป็นปกติ

ความผูกพันธ์มันเล่นงานหนักมากค่ะ 

ทุกวันนี้ยังฝันถึงอยู่เป็นบางครั้ง

ไม่เสียใจค่ะแต่คิดถึงเท่านั้นเอง...

ความทรงจำมันไม่มีวันตาย มันจะอยู่กับเราไปจนวินาทีสุดท้ายค่ะ 

ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุดนะคะ

อย่าลืมว่าตอนไป แม้แต่ร่างกายเราก็เอาไปด้วยไม่ได้ค่ะ ถ้าเกิดจะไปแล้วก็อย่าหวงทั้งคนทั้งสิ่งของไว้ เพราะยังไงก็ขนไปด้วยไม่ได้อยู่ดี