ผ่านชีวิตมาถึงจุดหนึ่ง เราจะรู้ว่า..

“ความผิดพลาด” คือ เรื่อง “ธรรมดา”
“ความโง่” จะมาก่อน “ความฉลาด”

เพราะเคยผิดพลาด เราถึงเจอทางสำเร็จ
ถึงแม้เมื่อวานจะย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้
แต่เราทำวันนี่ให้ดี เพื่อ อนาคตได้
และคนที่ช่วยให้เราก้าวข้ามทุกปัญหา
คือ “ตัวเราเอง”

เรื่องวุ่นวายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต เกิดจาก 2 สาเหตุ

คือ “ไปหลงรัก” กับ “ไปหลงเกลียด”
เราเองที่ไปยึดติด กับ “ภาพมายา”
และ “ราคะในใจ” จนหลงไปกับมัน
เราเองที่ “คาดหวัง” ให้ทุกอย่างเป็นดั่งใจ
โดยลืมคิดไปว่า โลกนี้ ไม่มีอะไรยั่งยืน
วันนี้ “รัก” พรุ่งนี้อาจจะ “ลืม”
วันนี้ “มี” พรุ่งนี้อาจจะ “ไม่มี”

บางเรื่อง “สติ” สำคัญกว่า “สตางค์”
เพราะความโลภ หลง งมงาย ไร้สติ
ทำให้เราหลงผิด คิดชั่ว มั่วเมา
เวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหา
บางครั้งมีแค่สตางค์ไม่พอ ต้องใช้สติ คิด
วิเคราะห์ หาทางออกอย่างคนที่มีปัญญา
ต่อให้รวยล้นฟ้า ถ้า “ขาดสติ” ขาด “ความยั้งคิด”
ก็ไม่มีปัญญา รักษาอะไรไว้ได้เลย

คนรอบข้างสำคัญ!!!
คำว่า “เพื่อน” ใช้ไม่ได้กับทุกคน
คนที่อยู่รอบตัวเราไม่ใช่ทุกคนจะหวังดี
การเลือกว่าจะให้ใครอยู่ข้างตัวสำคัญ
แต่การตัดคนที่ไม่โอเคออกจากชีวิตได้
สำคัญยิ่งกว่า ….
เราไม่จำเป็นต้องทำดีกับทุกคน
เพราะความดีของเราจะ “ไร้ค่า”
ถ้าอยู่ผิดที่ …ผิดคน…. ผิดเวลา

ความทุกข์ ไม่ได้เกิดจากการไม่คิด
แต่บางทีความทุกข์เกิดจาก “คิดเยอะไป”
ความไม่พอดี ทำให้วุ่นวาย ไม่สงบ
เรื่องบางเรื่อง มันจะจบด้วยตัวของมันเอง
ถ้าเรานิ่งพอ …รอเป็น …ไม่ทุรนทุราย
ฝึกให้อภัย ไม่แบก ไม่ถือสาซะบ้าง
ความทุกข์ต่าง ๆ จะบรรเทาไปเอง

ไม่มีอะไรที่เรายึดไว้ตลอดไปได้
จะรักแค่ไหน หวงแค่ไหน เสียดายแค่ไหน
เมื่อถึงเวลาก็ต้องปล่อย ….
มีเงินมากแค่ไหน ก็ “ซื้อความตายไม่ได้”
ยศถาบรรดาศักดิ์ แลกกับ สุขภาพไม่ได้
และเมื่อเราจากโลกนี้ไปแล้ว…
คนจะจำสิ่งที่เราทำ มากกว่าสิ่งที่เราเป็น

เกิดเป็นคน ยากตรง เราจะรับมือยังไง
กับทุกสิ่งที่เข้ามากระทบ
จะจัดการยังไง กับ “ความแปดเปื้อน”
โดยที่เราจะไม่กลืนไปกับ “ความโสมม”
จนเรากลายเป็นคนสกปรกทั้งตัว และ ใจ

เป็น “คนดี” ว่ายากแล้ว
แต่การใช้ชีวิตให้เป็น “คนดีที่พอดี”
ยากที่สุด !