เมื่อผมเป็นโรคซึมเศร้า

สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับคือว่า ผมเป็นโรคซึมเศร้ามากกว่า 5 ปีแล้ว โรคซึมเศร้าเป็นโรคทางสมองและระบบประสาท ที่มีผลต่ออารมณ์ แต่จะว่าไป มันก็ไม่ได้มีผลแค่อารมณ์อย่างเดียว แต่มีผลไปถึงทุกส่วนของร่างกายด้วย ตรงนี้คือความแตกต่างที่สำคัญที่ผมรับรู้ได้ว่า โรคซึมเศร้านั้น มันเป็นมากกว่าความเครียดของคนปกติ มันมากกว่าอารมณ์เศร้าของคนธรรมดามาก และมันน่าจะมากกว่าเป็นร้อยเท่าเลยทีเดียว

ผมเริ่มมีอาการแปลกๆ เมื่อ 5 ปีก่อน เริ่มจากอาหารไม่ย่อย ท้องอืด ท้องผูก จนสงสัยว่าตัวเองมีภาวะอุดตันของลำไส้ จนเข้าไปพบแพทย์เกี่ยวกับเรื่องระบบย่อยอาหารอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าอาการท้องอืดจะหายไปบ้างหลังได้ยา แต่ในช่วงหลังกลับมีอาการอาเจียนมากขึ้นแทบทุกมื้อหลังทานอาหารอิ่มใหม่ๆ 

แรกๆก็เข้าใจไปว่า เราคงทานอาหารอิ่มมากเกินไป แต่ในใจลึกๆ ก็ยังมีความกังวลกับโรคร้ายบางอย่าง ความกังวลนำไปสู่ความเครียดที่มากขึ้นเรื่อยๆ และนับวันมันก็พาผมดำดิ่งไปยังก้นเหว ที่ไม่สามารถแม้แต่จะตะกายพาตัวเองขึ้นมาได้ แท้จริงแล้ว อาการอาเจียนที่ผ่านมาของผม คืออาการนำของโรคซึมเศร้านั่นเอง

นอกจากอาการอาเจียนหลังอาหาร ผมยังมีอาการเหม่อลอยเหมือนกับหลุดไปในพะวัง โลกรอบตัวกลายเป็นอีกโลก มีความน่ากลัวซ่อนอยู่ทุกย่างก้าว แม้รอบตัวจะมีเสียงดังของคนเดินมากมายเต็มไปหมด แต่ความเงียบมันก็ถาถมจิตใจให้ผมค่อยๆ หนีหายจากกลุ่มคนเหล่านั้น รวมไปถึงการไม่เล่นมือถืออีกเลย ทั้งที่เดิมนั้นเป็นคนติดมือถือมาก 

อาการมาพีคสุดก็คือ ตอนที่มีอาการของโรคเต็มขั้น เริ่มมีอาการหลงผิด มีสิ่งหนึ่งที่ควบคุมร่างกายได้ทุกอย่าง สิ่งนั้นคือ ฮอร์โมนและสารสื่อประสาท ความผิดเพี้ยนบกพร่องของสิ่งดังกล่าว ทำให้ความคิด ความจำ การควบคุมกล้ามเนื้อผิดปกติไปหมด มีอาการพานิคหรือตื่นตะหนกเป็นช่วงๆ อาการนำมาคือ อาการเหงื่อแตกทั้งตัว แล้วตามด้วยพานิค ในช่วงพีคนั้น ผมไม่สามารถเดินได้แล้ว ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ นอนไม่ได้ และเริ่มเขียนพินัยกรรมและสั่งลาคนในครอบครัว เนื่องจากมีสิ่งเดียวที่คิดอยู่ตลอดเวลา คือ การหาวิธีฆ่าตัวตาย

อาการทั้งหมดพัฒนาอย่างรวดเร็วในช่วงเป็นปีๆ นับจากการเกิดอาการครั้งแรก ผมเริ่มเข้ารับการรักษา ในช่วงแรกของการรักษาเป็นไปอย่างทุลักทุเล เพราะกว่าจะหายาที่เข้ากับเราได้ ก็ต้องเปลี่ยนยาหลายครั้ง ในช่วงนั้น กินเวลาราวๆ 2 เดือนกว่า หลังได้ยาที่เหมาะกับตัวเอง อาการทุกอย่างเริ่มค่อยๆดีขึ้นอย่างช้าๆ และกว่าจะกลับไปเหมือนเดิมได้ก็กินเวลามากกว่า 6 เดือน 

ปัจจุบันทุกอย่างผมปกติดี อาการต่างๆไม่มีให้เห็นอีกแล้ว ความคิด ความจำ และอารมณ์ทุกอย่างเป็นปกติ นอนหลับได้ดี แต่ยังคงทานยารักษาประจำอยู่ เพราะเคยหยุดยาช่วงหนึ่งแล้วอาการกลับมาเหมือนเดิมทุกอย่าง จนคิดว่าอาจจะต้องทานยาตลอดชีวิต เพราะมันย่อมดีกว่าอาการที่เกิดขึ้นจากการเป็นโรคซึมเศร้ามากมาย