เมื่อท่องเที่ยวไทยไร้อนาคต

รายได้จากการท่องเที่ยวไทยเป็นแหล่งรายได้สำคัญให้กับประเทศไทยมานานแล้ว แต่รายได้จากการท่องเที่ยวจริงๆแล้ว ไม่ใช่รายได้ที่แน่นอนถาวรนัก เพราะท่องเที่ยวเป็นเรื่องบันเทิงใจ คนบนโลกไม่มีใครอยากมาที่เที่ยวที่เดิมซ้ำๆหรอกครับ สู้ไปเที่ยวหาสิ่งใหม่แปลกตาดีกว่ากันเยอะครับ นั่นคือ สิ่งแปลกใหม่บันเทิงใจสำหรับมนุษย์ครับ ข้อเสียหลักของประเทศที่พึ่งพาการท่องเที่ยวแบบไทย จึงกลายเป็นปัญหาทันที เมื่อการระบาดของโควิดลากยาวมากกว่าสองปีแล้ว และดูท่าทีการะะบาดจะยังคงอยู่คู่โลกไปอีกนาน

การที่นักท่องเที่ยวจีนไม่มาเที่ยวประเทศไทยนั่น เป็นที่เข้าใจได้ว่ารัฐบาลไม่สนับสนุนคนจีนให้เดินทางต่างประเทศในช่วงนี้ รายได้ท่องเที่ยวไทยที่อาศัยรายได้นักท่องเที่ยวจีนเป็นหลักย่อมกระทบมากอย่างช่วยไม่ได้ แม้ไม่ใช่นักท่องเที่ยวจีนก็ตาม คนทุกชาติในตอนนี้ล้วนอยู่ในภาวะที่ต้องพึ่งตัวเองเป็นหลัก ยกเลิกการเดินทางที่ไม่สำคัญ โดยเฉพาะการเดินทางท่องเที่ยว และมองว่า การท่องเที่ยวทั่วโลกหลังโควิดอาจจะเปลี่ยนแปลงไป ไม่เหมือนเดิมด้วยครับ ส่วนตัวผมเชื่อมากว่า การท่องเที่ยวไทยได้ผ่านจุดสูงสุดมาแล้วในช่วงก่อนโควิดครับ แต่ตัวเลขจะกลับไปแบบนั้นอาจจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วครับ เพราะพฤติกรรมมนุษย์เปลี่ยนแปลงไปมากในช่วงโควิด ตามหลักจิตวิทยาที่เชื่อกันว่า การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนานกว่าหกเดือนจะทำให้มนุษย์เราเปลี่ยนพฤติกรรมเดิมๆ ได้โดยไม่หันไปทำพฤติกรรมเดิมๆได้ทั้งหมดครับ 

คนเราพึ่งพาตัวเองมากขึ้น อยู่บ้านมากขึ้น ทั้งการใช้ชีวิตส่วนตัว และการทำงานที่บ้าน ใช้โมบายมากขึ้นในการดำรงชีวิต และใช้จ่ายเฉพาะสิ่งจำเป็นในชีวิตเท่านั้น โควิดได้สอนเรามาแบบนั้นครับ เพราะรายได้ลดลง ภาวะเงินเฟ้อรุนแรงที่ต้องเผชิญกันทั่วโลก ทำให้การท่องเที่ยวถือเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นและควรเลี่ยงอย่างช่วยไม่ได้ครับ เราสามารถเสพสื่อบางอย่างชดเชยได้ก็มีความสุขทดแทนกันได้ สามารถเล่นเกมส์มีความสุขได้มากพอๆกัน เป็นต้น ไม่ต้องเดินทางไปท่องเที่ยวเอง เสียเงินน้อยลง และมีความปลอดภัยมากขึ้น ส่วนตัวผมเชื่อมากว่า แม้จบการระบาดของโควิดอีกสองหรือสามปีข้างหน้าก็ตาม คนทั่วโลกจะเลือกเดินทางท่องเที่ยวลดลง และเป็นเหตุว่า ประเทศไทยไม่ควรพึ่งพารายได้จากการท่องเที่ยวอีกต่อไปแล้ว