"คำสั่งเสีย" ก่อนจากโลกนี้ไป

“คำสั่งเสีย”

พ่อบอกว่า ถ้าพ่อตาย ไม่ต้องสวดอภิธรรม นะ
เราถามว่า ทำไมไม่สวดหล่ะ...ครับ?

พ่อบอกว่า สวดอภิธรรม คือการสวดเพื่อให้คนเป็นได้รู้จักธรรมมะ ได้สำนึกการใช้ชีวิตว่าอย่าประมาท แต่สมัยนี้ ต่อให้สวด 100 วัน ก็ไปนั่งคุยกัน ก้มหน้า ก้มตาดูแต่โทรศัพท์ สู้ให้พระท่านพักผ่อนดีกว่า หรือถ้าขัดไม่ได้จริงๆคือสวดแค่1 คืน แล้วเผาเลย...

เราถามต่อว่าแล้ว อย่างนี้ลูกหลานจะมาทันเผาหรือครับ... ?

พ่อบอกว่า การเผาศพนั้นเป็นหน้าที่ของสัปเหร่อ ส่วน ลูก หลาน ญาติพี่น้องคือผู้ร่วมพิธี และถ้าเขาคิดถึงเราให้มาหาตอนยังไม่ตาย ตอนที่พ่อมีชีวิตอยู่จะได้รู้สึกถึงความรักและกตัญญูของลูกหลาน ของญาติพี่น้องพอได้ชื่นใจบ้าง

แต่หากตายแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาก็ได้ ลำบากกันเปล่าๆ มีอะไรที่จำเป็นต้องทำ ก็ทำต่อไป และการมางาน คนอยู่ที่นี่ ก็ต้องลำบากเตรียมการดูแลต้อนรับอีก...

เรายังสงสัย... แล้วคนที่เราเคยไปช่วยงานเขาแล้วเขาอยากกลับมาช่วยงานเราคืนบ้างหล่ะ หรือคนที่รู้จักที่นับถือกันอยากมาร่วมทำบุญกับพ่อหล่ะ....ครับ?

พ่อบอกว่า : เวลาที่เราทำบุญทำทาน ทำความดี อย่าหวังถึงสิ่งตอบแทน หรือคาดหวังว่าเขาต้องกลับมาตอบแทนเรา การทำบุญทำทาน ให้ทำตามกำลังเรา ให้ไปแล้วคือการ ได้ฝึกทำจิตใจให้ละซึ่งกิเลส ความอยากต่างๆ และสำหรับคนที่รู้จัก อยากทำบุญร่วมกับพ่อ ก็ให้เขาเอาส่วนนั้น ทำกับพ่อแม่หรือบุพการีของเขา ถ้าไม่มีก็ไปทำบุญที่วัด หรือกับผู้ยากไร้ หรือที่ไหนก็ได้ ตามสะดวกของแต่ละคน แล้วจุดธูปอธิษฐานจิตบอกพ่อก็น่าจะได้.....ถ้าเป็นไปได้ลูกหลาน ญาติสนิท มิตรสหาย ใครทำบุญทำความดีก็ได้กับตน คนนั้นแหละ

และการอ่านประวัติ ก็ไม่จำเป็นต้องสรรหาคำมา
บอกเล่าคุณความดีให้เสียเวลาเผา เดี๋ยวจะค่ำมืดกว่าจะได้เก็บกระดูก เพราะที่ผ่านมา และนับจากนี้ พ่อจะสร้างคุณค่า และความดีไว้กับแผ่นดิน ด้วยการอยู่ในกรอบระเบียบของสังคม ไม่ขัดแย้งกับใคร อยู่อย่างพอเพียง...ปลูกต้นไม้ สร้างป่า และธรรมชาติ เป็นอนุสรณ์ให้บอกเล่าประวัติของตัวเอง...พอใจแล้ว

เราหมดคำถาม ...?